Οι δραματικές εξελίξεις που ζει όλο αυτό τον τελευταίο καιρό ο λαός στην Κύπρο, η διαδικασία διαρκούς κατεδάφισης κατακτήσεων και δικαιωμάτων για την εργατική τάξη και το λαό στη χώρας μας, για όλους τους λαούς της Νότιας Ευρώπης αλλά και για το σύνολο των Ευρωπαίων εργαζόμενων δεν αποτελούν, για εμάς, γεγονότα απρόσμενα ούτε κεραυνό εν αιθρία. Αποτελούν νομοτελειακή αποκάλυψη της πραγματικής φύσης αυτής της ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης που ήταν από μιας αρχής η ΕΕ, που ποτέ δεν υπήρξε το «σπίτι των λαών» όπως ισχυρίζονταν οι κυρίαρχες εκμεταλλεύτριες τάξεις και η ρεφορμιστική αριστερά, δεν είχε ποτέ καμιά απολύτως σχέση με την αλληλεγγύη και την ισότιμη συμβίωση των λαών, αλλά ήταν από την αρχή χώρος για την όλο και πιο ασύδοτη κατοχύρωση των τεσσάρων ελευθεριών στη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων και ανθρώπων με αποκλειστικό στόχο την ενίσχυση και ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, την κατοχύρωση της ασυδοσίας του σε βάρος του κόσμου της εργασίας.

Η εισήγηση του Χρίστου Μπίστη στο πολιτικό διήμερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 27-28 Οκτώβρη στο ΚΥΒΕ Περιστερίου

 
 Να ευχαριστήσουμε πρώτ’ από όλα τους συντρόφους από Ιρλανδία και Ισπανία για τα αγωνιστικά μηνύματα των εργαζομένων των χωρών τους που μας μετέφεραν. Το ξέσπασμα και η κλιμάκωση της παγκόσμια οικονομικής κρίσης του καπιταλισμού, που τείνει προς μια καινούργια ύφεση στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο, συνοδεύεται από μια λαίλαπα αντεργατικών μέτρων για το φόρτωμα των συνεπειών τους στις πλάτες των εργαζομένων και ιδιαίτερα των εργαζομένων του Νότου. Η κρίση αυτή είναι που έχει προκαλέσει έναν όλο και πιο έντονο κοινωνικό αναβρασμό με στοιχεία ξεσηκωμού των εργαζομένων ιδιαίτερα στις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, ανάμεσά τους βέβαια και στην Ελλάδα.

Το μεγάλο ερώτημα μπροστά στη 2η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. δεν αφορά απλά την εσωτερική συγκρότηση και λειτουργία της αλλά το αν θα μπορέσει να αντιστοιχηθεί με τις αγωνιώδεις αναζητήσεις για επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων και του κόσμου της εργασίας σε συνθήκες διαλυτικής κρίσης του οικονομικο-πολιτικού συστήματος και εντεινόμενης αντιλαϊκής λαίλαπας. Η ανάδειξή της σε ορατό, έστω και μικρό τρίτο πόλο, παρά τις αδυναμίες της, στο χώρο της Αριστεράς, υπογραμμίζει την ευθύνη της συμβολής της για την κάλυψη του πολιτικού κενού που δημιουργεί όχι μόνο η αντιδραστικοποίηση - απαξίωση των αστικών κομμάτων και η ενίσχυση των φασιστικών αναζητήσεων του συστήματος, αλλά και η ανεδαφικότητα και αναξιοπιστία, η αριστεροδέξια διασπαστική πολιτική, αλλά και οι εσωτερικές κρισιακές εξελίξεις και αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.

Εργαζόμενοι κι εργαζόμενες, πληρωμένοι κι απλήρωτοι, ημιαπασχολούμενοι και αυτοαπασχολούμενοι, απολυμένοι και άνεργοι, απόμαχοι της δουλειάς με τις συντάξεις πείνας,

 Κι εσείς νέοι και νέες που σας κλέβουν το μέλλον και τη ζωή,

 Οι επίορκοι που κουρέλιασαν όλες τις διακηρύξεις και υποσχέσεις τους, που αποφάσισαν χωρίς εμάς για να μας οδηγήσουν προς την κόλαση της ολοκληρωτικής ανατροπής των κατακτήσεων και δικαιωμάτων μας, έχουν το θράσος να ισχυρίζονται ότι μια δική τους κυβέρνηση και η πολιτική τους είναι η μόνη ρεαλιστική διέξοδος απ’ την κρίση που δημιούργησαν αυτοί και τ’ αφεντικά τους.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ «ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ»

Δεκέμβρης 2012

 ·         Εισήγηση της Αντωνίας Βαφειάδου - Αθανασοπούλου

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Για μας τους εργαζόμενους ο δρόμος ποτέ δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Κι ό,τι είχαμε κερδίσει το οφείλαμε στη δουλειά και στους αγώνες μας. Σήμερα ωστόσο, στην εποχή μιας από τις μεγαλύτερες κρίσεις του καπιταλισμού, κάτω από τις εντολές της τρόικας που μας έχει έρθει απέξω και της άλλης που ’χει καθίσει στο σβέρκο μας από μέσα, κάθε καινούργια μέρα ξημερώνει όλο και πιο δύσκολη από την προηγούμενη. Το μέλλον των παιδιών μας μοιάζει σκοτεινό και αδιέξοδο, χειρότερο από αυτά που έζησαν και που είχαν κατακτήσει οι μανάδες και οι πατεράδες τους. Και κάθε μέρα μας καλούν να σκύψουμε το κεφάλι, να δεχτούμε κάθε θυσία που θα μας ζητήσουν, γιατί αν δεν το κάνουμε, λέει, θα μας διώξουν από το ευρώ και την Ε.Ε. και τότε θα ’ρθει η συντέλεια του κόσμου, ενώ μόνο η παραμονή μας σ’ αυτά μπορεί να είναι η σωτηρία μας.

       Τι είναι όμως και πώς έχει λειτουργήσει ως τώρα, η λεγόμενη Ε.Ε. και το ενιαίο νόμισμα; Και ποιόν έχει ωφελήσει;