ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΛΑΪΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
Χρίστος Μπίστης*
Η αναθεώρηση του Συντάγματος που προωθεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. με τη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ έχει ένα διπλό αντιδραστικό χαρακτήρα.
1. Γιατί έρχεται να ανατρέψει ένα σύνολο κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων όπως αυτά είχαν κατοχυρωθεί με βάση τους τότε συσχετισμούς, στο Σύνταγμα του 1975. Με τη χαριστική βολή που επιδιώκει στη δημόσια και δωρεάν παιδεία μέσα από τα «μη κρατικά», «μη κερδοσκοπικά» πανεπιστήμια, την υποταγή του συνόλου της Παιδείας στους νόμους της αγοράς και την μετατροπή των πτυχίων σε «διαβατήρια για την ανεργία». Με την κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο ύστερα απ’ την ανατροπή του οκτάωρου και την γενικότερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, μαζί με την αντικατάσταση της συνταγματικής κατοχύρωσης του «δικαιώματος στην εργασία», για «ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου», «ίση αμοιβή για παρεχόμενη εργασία ίσης αξίας» από την υποκριτική αρχή της «κοινωνικής συνοχής». Με την άρση της προστασίας 40 εκ. στρεμμάτων δασικών εκτάσεων και την ιεράρχηση της «οικονομικής ανάπτυξης» πάνω από την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος. Με τη διευκόλυνση της μεταφοράς στο εσωτερικό δίκαιο αποφάσεων διεθνών οργανισμών όπως Ε.Ε. και ΝΑΤΟ με απλές πλειοψηφίες αντί για τα προβλεπόμενα μέχρι σήμερα 3/5 και την πλήρη ευθυγράμμιση με τις ιμπεριαλιστικές «αντιτρομοκρατικές» εκστρατείες. Με την κατάργηση του «διάχυτου ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων» από τα δικαστήρια, που είχε επιτρέψει την ανατροπή αντιλαϊκών κυβερνητικών επιλογών, και την παραπομπή του ελέγχου αυτού σε ένα διορισμένο και ελεγχόμενο Συνταγματικό Δικαστήριο. Όλ’ αυτά μαζί, αφορούν το σύνολο των εργαζόμενων, του λαού και της νεολαίας, αποτελούν μια νέα βαθιά ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ!
2. Η αναθεώρηση είναι διπλά αντιδραστική γιατί επιχειρείται σε μια στιγμή όπου οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις που την διαπνέουν προσκρούουν σε όλο και πιο έντονες λαϊκές αντιστάσεις, προσεγγίζουν τα όρια της χρεοκοπίας στον κόσμο και τη χώρα μας. Από τα αδιέξοδα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στο Ιράκ, τη Μ. Ανατολή, τη Λ. Αμερική, μέχρι την «ηρεμία πριν απ’ τη θύελλα» που χαρακτηρίζει σήμερα την αμερικάνικη οικονομία, σύμφωνα με τον επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ Μπεν Μπερνάνκι, και την επερχόμενη κρίση του δολαρίου· από το διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στις πλούσιες και τις φτωχές χώρες, μέχρι τα Όχι στο Ευρωσύνταγμα, την εξέγερση των νέων της Γαλλίας ενάντια στο συμβόλαιο πρώτης πρόσληψης, τις κινητοποιήσεις των ευρωπαίων εργαζόμενων ενάντια στο νέο εργασιακό μεσαίωνα· από την ακατάσχετη λεηλασία του δημόσιου συσσωρευμένου πλούτου, της εργασίας και του περιβάλλοντος, από τα προκλητικά κέρδη του κεφαλαίου, μέχρι τη διαρκή παραγωγική υποβάθμιση και τη διόγκωση των ελλειμμάτων στη χώρα μας· από τη συγκλονιστική εξέγερση των φοιτητών και το μεγαλειώδη αγώνα των δασκάλων, μέχρι τις επίμονες και μαχητικές κινητοποιήσεις των ναυτεργατών, των λιμενεργατών των εργαζόμενων του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, των συμβασιούχων κ.λπ. Σε αντίθεση με όλα αυτά, με την κλιμάκωση του αυταρχισμού και της καταστολής, αυτό που επιχειρείται σήμερα είναι η συνταγματική κατοχύρωση και μονιμοποίηση μιας όλο και πιο χρεοκοπημένης και αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής.
Η απόκρουση αυτής της επίθεσης, δεν είναι δυνατό να προέλθει από τις «βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές» και τη «θεσμική συμμετοχή των πολιτών» όπως ζητάει ο ΣΥΝ. Ούτε από μιαν «αναθεώρηση του Συντάγματος στην κατεύθυνση της διεύρυνσης των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων του λαού μας» όπως διακηρύσσει το ΚΚΕ. Δεν μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας ενδοκοινοβουλευτικής και ψηφοθηρικής, αλλά πρώτα και κύρια μιας εξωκοινοβουλευτικής, μαζικής και βαθιά ενωτικής, ταξικής πάλης. Δεν μπορεί να περιορίζεται συντεχνιακά και ρεφορμιστικά στην πάλη κατά του ενός η του άλλου αιτήματος, του ενός η του άλλου αντιδραστικού άρθρου. Θα πρέπει να συνδέει το μέρος με το σύνολο, την πάλη για δημόσια και δωρεάν παιδεία με τον αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά, αξιοπρεπείς μισθούς, αποκλειστικά δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες, καμιά συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές εκστρατείες, κανένας φαντάρος έξω απ’ τα σύνορα, σεβασμό στο περιβάλλον. Θα πρέπει την ιστορική αφύπνιση της νέας γενιάς, που μέχρι πρόσφατα πολλοί τη θεωρούσαν γενιά του καναπέ, υποταγμένη και συμβιβασμένη, να τη μετατρέψει σε μόνιμη και σταθερή συγχώνευση με τις πιο αγωνιστικές αναζητήσεις του κόσμου της εργασίας, ενάντια σε κάθε αστική επιρροή, το ρεφορμιστικό και γραφειοκρατικό εκφυλισμό αλλά και τις ατομικιστικές, τυχοδιωκτικές και αδιέξοδες περιστασιακές εξάρσεις, για μια συνολική ανασυγκρότηση και αναγέννηση του εργατικού και λαϊκού μας κινήματος
Στο Πολυτεχνείο του ‘73 ήταν η σύνδεση του αιτήματος για «ελεύθερες φοιτητικές εκλογές» με την πάλη κατά της «ομαλοποίησης», με το «Κάτω η Χούντα», «Έξω οι Αμερικάνοι», «Λαοκρατία» που είχαν οδηγήσει στην εξέγερση και όχι το αντίθετο. Με τα πολύτιμα διδάγματα του τότε οι σημερινοί αγώνες θα μπορούσαν να οδηγήσουν ακόμα πιο μακριά, για την υπεράσπιση και διεύρυνση κατακτήσεων και δικαιωμάτων, στην προοπτική μιας συνολικής κοινωνικής και επαναστατικής χειραφέτησης σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες.
* στέλεχος του ΕΚΚΕ