ΕΚΚΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Για τις ευρωεκλογές της 13ης του Ιούνη

Για το ΜΕ.Ρ.Α. και τα καθήκοντα

της επόμενης μέρας

1 - Δεν αποκάλυψαν μόνο την καταλυτική φθορά του «Ευρωπαϊκού Οράματος» και την αναξιοπιστία των θεσμών της Ε.Ε., με κύριο χαρακτηριστικό τους την αποχή του 56% (πάνω από 70% στη λεηλατημένη Ανατολική Ευρώπη), οι ευρωεκλογές της 13ης του Ιούνη. Ανέδειξαν ταυτόχρονα και τη μαζική αποδοκιμασία των κυβερνήσεων του πολέμου (Μπλερ, Μπερλουσκόνι, πριν λίγο Αθνάρ) όλων των κυβερνήσεων (με εξαίρεση τις νεοεκλεγμένες της Ισπανίας και της Ελλάδας), σοσιαλδημοκρατικών και χριστιανοδημοκρατικών, για τη βάναυση αντεργατική τους πολιτική. Φανέρωσαν ωστόσο και την ανεπάρκεια αυτού του τύπου της αμφισβήτησης απέναντι στις επιθέσεις του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου που παρ’ όλ’ αυτά θα κλιμακώνονται. Υπογράμμισαν την ανάγκη για μια άλλη ανατρεπτική στρατηγική - ανάχωμα κατά της φτώχειας, της ανεργίας, του αντιδραστικού ευρω-συντάγματος και του πολέμου, για αποδέσμευση και διάλυση της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε., για την αναγέννηση της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

2 - Η επιβεβαίωση της «περιόδου χάριτος» που απέσπασε η Ν.Δ. διευρύνοντας τη διαφορά της από την αξιωματική αντιπολίτευση, η αποφυγή μιας φανερής συντριπτικής ήττας από τη μεριά του ΠΑΣΟΚ που προμηνύει την ακόμα πιο αντιδραστική του μετάλλαξη και κρίση, αλλά και η ενίσχυση του νεο-φασιστικού ΛΑΟΣ που συμβάλλει κι αυτή στην όλο και πιο δεξιά-συντηρητική διαμόρφωση του κυρίαρχου πολιτικού σκηνικού - συμβαδίζουν ωστόσο και στην Ελλάδα με τη διόγκωση της αποχής και με το γεγονός ότι γύρω στο 1,7 εκ. ψηφοφόροι έστρεψαν την πλάτη στις δημαγωγίες Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ για τον «ισχυρό πολίτη» και την «ισχυρή Ελλάδα» σε μια «ισχυρή Ευρώπη» κ.λπ. Η κλιμάκωση της πολιτικής των προνομίων για το μεγάλο κεφάλαιο, της ακρίβειας, της ανεργίας, της ευρωτρομοκρατίας για τους εργαζόμενους, της ευθυγράμμισης με τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή, ακόμα και της αποστολής Ελλήνων φαντάρων στο Ιράκ, κι ακόμα πιο άμεσα το οικονομικό σοκ που επέρχεται μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το τέλος του Γ΄ ΚΠΣ θα οδηγήσουν σίγουρα σε νέα εργατικά ξεσπάσματα και κοινωνικές αντιστάσεις. Που ωστόσο για ν’ αποκτήσουν διέξοδο και προοπτική θα χρειαστεί μια άλλη αναγεννημένη και επαναστατική Αριστερά κι ένα ανασυγκροτημένο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

3 - Αυτή τη διέξοδο και προοπτική δεν ήταν και δεν θα είναι σε θέση να δώσει, όπως απέδειξαν και πάλι οι ευρωεκλογές, η «Αριστερά του Ναι» στον εξωραϊσμό-εξανθρωπισμό της Ε.Ε., στο σχέδιο Ανάν, στον Τζανετακισμό και κυβερνητισμό με τις κεντροαριστερές-κεντροδεξιές συμμαχίες-δεκανίκια της άρχουσας τάξης από τη μεριά του ΣΥΝ. Που αφού διασώθηκε κοινοβουλευτικά, εγκατέλειψε άλλη μια φορά τους συμμάχους του και τον ΣΥΡΙΖΑ, για να πλασάρει τον πρόεδρό του ακόμα και ως μελλοντικό πρόεδρο της Δημοκρατίας, αλλά και για να σημειώσει μιαν ακόμα εκλογική αποτυχία χάνοντας τον ένα από τους δύο ευρωβουλευτές που είχε στο παρελθόν. Ούτε είναι δυνατό αυτή η ιστορική αναγκαιότητα να ξεγελαστεί από κάποιες φραστικές «αριστερές» μετατοπίσεις του ΚΚΕ που κατόρθωσε ν’ αυξήσει οριακά τις ψήφους του σε σχέση με τις ευρωεκλογές του '99 εκφράζοντας ένα μικρό μέρος της λαϊκής διαμαρτυρίας. Δεν μπόρεσε ωστόσο να συσπειρώσει ούτε τους ψηφοφόρους του ΔΗΚΚΙ, ούτε πολύ περισσότερο να ξεπεράσει τη βαθιά ριζωμένη δυσπιστία των εκατοντάδων χιλιάδων απογοητευμένων εργαζόμενων του ΠΑΣΟΚ που δεν μπορούν να ξεχάσουν το «βρώμικο '89», ούτε να εμπιστευτούν ένα κόμμα ανίκανο για οποιαδήποτε αυτοκριτική, εγκλωβισμένο στις χρεοκοπημένες ιδέες και πρακτικές του «υπαρκτού σοσιαλισμού», στις ρεφορμιστικές αντιλήψεις για «λαϊκή εξουσία»-«λαϊκή οικονομία» στο έδαφος του καπιταλισμού, στην ψηφοθηρική υπονόμευση και διάσπαση των αγώνων και κάθε έννοιας ταξικής μαχητικής και νικηφόρας ενότητας της εργατικής τάξης.

4 - Σε συνθήκες πλήρους αποκλεισμού του από τον Τύπο και τα ΜΜΕ, το ΜΕ.Ρ.Α. μπόρεσε να συσπειρώσει και να εκφράσει ένα τμήμα των μαζικών κινημάτων όπου πρωτοστάτησε τα τελευταία χρόνια - κατά του πολέμου, κατά της Ε.Ε., για τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας. Η μικρή αλλά σταθερή του αύξηση σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων, εκφράζει σ’ ένα βαθμό την απήχηση της πρότασής του για μια άλλη αναγεννημένη Αριστερά, μέσα από το διάλογο και ακόμα περισσότερο την κοινή δράση όλων των ριζοσπαστικών-επαναστατικών της δυνάμεων. Η πρόταση αυτή είναι και η μόνη διέξοδος μπροστά στις νέες αντιλαϊκές επιθέσεις και τους αγώνες της επόμενης μέρας, σε αντίθεση με άλλες ευκαιριακές προτάσεις «μιας χρήσης», με πρόσκαιρους εντυπωσιασμούς και «επιτυχίες». Που δεν έχουν ωστόσο αντίκρισμα μέσα στο κίνημα των εργαζόμενων και της νεολαίας, αναπαράγουν την περιχαράκωση και την οπορτουνιστική αποφυγή της δημιουργικής ιδεολογικής αναμέτρησης, της σταθερής μετωπικής συσπείρωσης και της κοινής δράσης όλων των επαναστατικών και ριζοσπαστικών δυνάμεων της Αριστεράς.

5 - Ωστόσο και το ΜΕ.Ρ.Α., ξεπερνώντας αυτοκριτικά κάθε είδους αμφιβολίες και ταλαντεύσεις, θα πρέπει να στηριχτεί ακόμα περισσότερο στην ενεργοποίηση των δικών του δυνάμεων, για να ανταποκριθεί στις αναζητήσεις και τις ελπίδες των χιλιάδων συναγωνιστών και ψηφοφόρων του. Να κουβαλήσει ακόμα πιο αποτελεσματικά το μήνυμα της επαναστατικής ανασύνθεσης της Αριστεράς και να το συγχωνεύσει με τους καθημερινούς προβληματισμούς και τις αντιστάσεις των εργαζόμενων, της φτωχομεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας. Να προχωρήσει πέρα από τις σαφείς ταξικές και πολιτικές οριοθετήσεις που έχει καταχτήσει μέχρι σήμερα, να ανοίξει επιτέλους και να βαθύνει στα μεγάλα στρατηγικής σημασίας ζητήματα που εξακολουθούν να μένουν ανοιχτά: για το σύγχρονο ιμπεριαλισμό και την κρίση που τον μαστίζει, για τις ταξικές αντιθέσεις στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, για τα εθνικά και διεθνικά καθήκοντα της επανάστασης, για την πορεία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος στον κόσμο και τη χώρα μας. Για την επεξεργασία μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής με τις αναγκαίες συνθέσεις αλλά και τους αναγκαίους διαχωρισμούς, πράγμα που αποτελεί όρο για την προγραμματική ενοποίηση όλων των πρωτοπόρων αγωνιστών της εργατικής τάξης. Όχι για την ανάδειξη μιας ακόμα «πρωτοπορίας-καρικατούρας», αλλά για τη συγκρότηση του πόλου της επαναστατικής Αριστεράς. Για την κατάχτηση της σύγχρονης πολιτικής και ιδεολογικής έκφρασης αλλά και της πρωτοπόρας οργανωτικής συγκρότησης του κόσμου της εργασίας, που θα είναι ικανή να ενώνει και να εμπνέει όλους τους καταπιεζόμενους και τα θύματα της εκμετάλλευσης. Γιατί μόνο συσπειρωμένοι γύρω από μια τέτοια πρωτοπορία θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να αποκρούσουν τις αντιλαϊκές επιθέσεις, ν’ ανοίξουν το δρόμο για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για την αναγέννηση της σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

 17 Ιούνη 2004