Πώς γνωρίσαμε το Φλωράκη στην Τασκένδη

Του Προκόπη Κάντα*

Στις 29-5-2005 πέθανε, σε ηλικία 91 ετών, ο Χαρίλαος Φλωράκης (καπετάν Γιώτης). Ο Φλωράκης είχε πάρει ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση του λαού μας ‘40-‘45 και ήταν ένας από τους καπεταναίους του ΕΛΑΣ. Στη συνέχεια πήρε μέρος και στο δεύτερο αντάρτικο ως αξιωματικός του ΔΣΕ. Το 1949 μαζί με τμήματα του ΔΣΕ πέρασε κι αυτός στις πρώην σοσιαλιστικές ανατολικές χώρες. Αργότερα, με απόφαση της Κ.Ε. του ΚΚΕ και του σ. Νίκου Ζαχαριάδη, στάλθηκε, μαζί με 200 στελέχη του κόμματος για παράνομη δουλειά στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα ο Φλωράκης πιάστηκε από τις ελληνικές αρχές και φυλακίστηκε. Έκανε στη Μακρόνησο μαζί με εκατοντάδες άλλους συντρόφους αγωνιστές. Μέχρι τότε ο καπετάν Γιώτης ήταν πιστός και αφοσιωμένος στο επαναστατικό ΚΚΕ και στις μαρξιστικο-λενινιστικές αρχές του. Όταν ο σ. Ζαχαριάδης ρωτήθηκε στην Τασκένδη για τη στάση που κρατούσε ο Φλωράκης στις φυλακές είπε: «Ο Φλωράκης στέκεται βράχος».

Στα χρόνια της ρεβιζιονιστικής αντεπανάστασης

Ξανακούσαμε για το Φλωράκη πολλά χρόνια αργότερα. Ο σ. Στάλιν είχε πεθάνει. Οι Σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και ο Νικήτας Χρουστσόφ είχαν ανοίξει το δρόμο για τη μετατροπή της πρώην ΕΣΣΔ σε μια καπιταλιστική χώρα. Αυτό ήταν και το μεγαλύτερο δώρο που πρόσφεραν οι ρεβιζιονιστές, οι εχθροί του σοσιαλισμού, στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και στην αμερικάνικη υπερδύναμη. Ποτέ δε μάθαμε ποια ήταν η αντίδραση του Φλωράκη σε όλ’ αυτά…

Ταυτόχρονα στην Κ.Ο. Τασκένδης είχε πραγματοποιηθεί από την πλευρά των Σοβιετικών ρεβιζιονιστών μια συστηματική και απροσχημάτιστη επέμβαση στα εσωτερικά του ΚΚΕ. Βασικός σκοπός της ήταν η ανατροπή της επαναστατικής πορείας του κόμματος και η μετατροπή του ΚΚΕ σ’ ένα κόμμα ρεφορμιστικό-οπορτουνιστικό, ανίκανο να καθοδηγήσει και να εκφράσει τους αγώνες του ελληνικού λαού για την ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος και τη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής κοινωνίας. Την ιδεολογική και οργανωτική κρίση και τις διασπάσεις στις οργανώσεις του ΚΚΕ στην Κ.Ο.Τ., αλλά και σ’ ολόκληρο το κόμμα, τις δημιούργησαν πρώτα και κύρια οι Σοβιετικοί ρεβιζιονιστές με επικεφαλής τη χρουστσοφική αντιλενινιστική κλίκα. Αυτοί συγκάλεσαν την 6^η οπορτουνιστική ολομέλεια του ΚΚΕ το 1956 στη Ρουμανία, όπου με εισηγητή το Γραμματέα του Εργατικού Κόμματος Ρουμανίας Γκεόργκυ Γκεοργκίου Ντεζ και με εντολή του Νικήτα Χρουστσώφ διαγράφηκαν 6.000 κομμουνιστές χωρίς καμιά καταστατική διαδικασία, καθαιρέθηκε η Κ.Ε. του ΚΚΕ και ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης. Επαναφέροντας όλους αυτούς που κατά καιρούς είχαν διαγραφεί για τη φραξιονιστική διαλυτική δουλειά και τις ρεφορμιστικές απόψεις τους (Παρτσαλίδηδες, Μάρκους, Κολιγιάννηδες, Υψηλάντηδες) οι Σοβιετικοί ρεβιζιονιστές και τα τσιράκια τους σκάρωσαν ένα κόμμα υποταγμένο στον καπιταλισμό και στον ιμπεριαλισμό ακριβώς όπως το είχαν από χρόνια ονειρευτεί οι Έλληνες φασίστες και καπιταλιστές. Λίγα χρόνια αργότερα καθαιρέθηκε και ο διορισμένος από τους χρουστσοφικούς Γραμματέας του κόμματος αυτού Κολιγιάννης, χωρίς να ξέρω πού διαφώνησε με τ’ αφεντικά του, και στάλθηκε εξορία στην Ουγγαρία.

Τότε ήταν που αποκαλύφθηκε και η ρεφορμιστική, αντιμαρξιστική, αντιλενινιστική και αντισταλινική φυσιογνωμία του Χαρίλαου Φλωράκη. Κανείς δεν ξέρει πως επιλέχτηκε επί χούντας απ’ τους Σοβιετικούς ρεβιζιονιστές; Πώς και με ποια ανταλλάγματα βρέθηκε απ’ τον τόπο της εξορίας του στην Τασκένδη, πρωτεύουσα του Ουζμπεκιστάν, όπου ζούσε και δούλευε το μεγαλύτερο και το πιο μάχιμο κομμάτι του ΔΣΕ και του ΚΚΕ. Όλ’ αυτά δημιουργούν ένα τεράστιο ερωτηματικό!

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα!

Όταν ήρθε ο Φλωράκης στην Τασκένδη, το σ. Ζαχαριάδη τον κρατούσαν εξόριστο στη Σιβηρία για να τον εξοντώσουν. Δεκάδες αγωνιστές μαζί με τις οικογένειές τους και με μικρά παιδιά ήταν και αυτοί εξόριστοι σε διάφορες περιοχές της Σιβηρίας, σε συνθήκες απάνθρωπες, με το ψύχος να φτάνει τους 40^ο υπό το μηδέν. Πολλούς συντρόφους μας που δεν συμφώνησαν με τους Σοβιετικούς ρεβιζιονιστές τους είχαν βάλει φυλακή.

Οι σύντροφοι της Τασκένδης ρώτησαν το Φλωράκη: γιατί σε φέραν εδώ; Ξέρεις, του λένε, πόσα εγκλήματα έχουν διαπράξει αυτοί που σ’ έφεραν; Και του διηγήθηκαν όλα όσα είχαν διαπράξει Ρώσοι και Έλληνες ρεβιζιονιστές σε βάρος τίμιων συντρόφων, επειδή υπερασπίζονταν την επαναστατική φυσιογνωμία του ΚΚΕ, την Κ.Ε. και το Γεν. Γραμματέα σ. Νίκο Ζαχαριάδη. Ξέρετε αγαπητοί μου τι απάντησε ο Γιώτης; Αφού καλά-καλά τους άκουσε, είπε: θα τα μελετήσω και θα σας απαντήσω. Μέχρι που πέθανε δεν είχε δώσει καμιά απάντηση. Δεν ξέρω αν μπορεί ν’ απαντήσει από κει που τον πήγανε τώρα.

Τελικά οι Σοβιετικοί ρεβιζιονιστές διόρισαν το Χαρίλαο Φλωράκη Γραμματέα του οπορτουνιστικού ΚΚΕ. Και ο κύριος Φλωράκης δεν έκανε τον κόπο να ρωτήσει τους Ρώσους αλλά και τους Έλληνες υποταχτικούς του Κρεμλίνου, Μάρκους-Παρτσαλίδηδες-Υψηλάντες και σία, γιατί διέγραψαν το Ζαχαριάδη από το κόμμα και τον εξόρισαν στο Σουργκούτ της Σιβηρίας; Γιατί τον σκότωσαν στον τόπο της εξορίας του και είπαν ότι αυτοκτόνησε; Ο Νίκος Ζαχαριάδης είχε βάλει ζήτημα να κατεβεί στην Ελλάδα και να δώσει εξηγήσεις μπροστά στο λαό. Γιατί δεν του το επέτρεψαν; Οι Σοβιετικοί ρεβιζιονιστές φοβήθηκαν την ανοιχτή λογοδοσία μπροστά στην εργατική τάξη, γι’ αυτό έπρεπε να καθαρίσουν μια και καλή με το Νίκο. Άλλο τόσο φοβούνταν και οι Έλληνες ρεβιζιονιστές το Ζαχαριάδη, γι’ αυτό κι έπρεπε να πεθάνει.

«Όταν ο εχθρός σου σε επαινεί…»

Όσο ήταν στην ηγεσία του κόμματος που σκάρωσαν οι Ρώσοι αναθεωρητές στο εξωτερικό, ο Φλωράκης, προχώρησε σε μια σειρά αντεπαναστατικές συμμαχίες με τις αστικές κυβερνήσεις της Ελλάδας, πότε με Μητσοτάκηδες, πότε με Παπανδρέου. Και δήλωνε χαρακτηριστικά ότι θα συνεργαστεί και με το διάβολο αν χρειαστεί. Το μεγαλύτερο όμως εγκληματικό λάθος του Φλωράκη, συνειδητή επιλογή του κατά τη γνώμη μου, ήταν η υπεύθυνη δήλωση που έκανε στον ΄Αρειο Πάγο για να πάρει το κόμμα του μέρος στις βουλευτικές εκλογές. Η αποκήρυξη της επανάστασης και των κομμουνιστικών ιδεών, η δήλωση υποταγής στους αστικούς νόμους και συντάγματα. Τα ίδια συνεχίζει και η Παπαρήγα και το κόμμα της μέχρι τις μέρες μας.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός ότι όλοι αυτοί, οι αρχηγοί των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων, μιλούν με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν το «μεγάλο ηγέτη» το Χαρίλαο Φλωράκη. Το «μαρξιστή-λενινιστή», τον «πιστό» όπως λένε στις επαναστατικές ιδέες. Μητσοτάκης, Καραμανλής, Παπανδρέου και σία τον παρουσιάζουν σαν τον κομμουνιστή ηγέτη που πάλεψε για τον εκδημοκρατισμό του σύγχρονου ελληνικού πολιτεύματος και έβαλε τέλος στη διχόνοια του ελληνικού λαού.

Όταν οι πιο άσπονδοι εχθροί της εργατικής τάξης και του λαού μας τον βραβεύουν για την προσφορά του, τι να πω εγώ για το μακαρίτη τον Χαρίλαο; Ας τον κρίνουν οι οπαδοί του και ο λαός της χώρας. Ο μεγάλος Λένιν έλεγε στους συντρόφους του: «όταν ο εχθρός σου σε επαινεί, γύρνα πίσω σου και κοίταξε που έχεις κάνει λάθος». Ο Φλωράκης και το ρεφορμιστικό του κόμμα δεν έκανε απλά λάθη. Συμμαχούσε συνειδητά με τους άσπονδους εχθρούς της εργατικής τάξης και του λαού μας και βοηθούσε τα αστικά κόμματα και τις κυβερνήσεις τους για να ξεζουμίζουν και να ρουφούν το αίμα του λαού μας. Η κρίση δική σας.

* Ο Προκόπης Κάντας είναι πρώην μαχητής του ΔΣΕ, πολιτικός πρόσφυγας Τασκένδης και σήμερα στέλεχος του ΕΚΚΕ.