ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
ΑΠ’ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ !
Η ανεξάντλητη ακτινοβολία του μέχρι σήμερα δεν οφείλεται μόνο στον
ηρωισμό των εξεγερμένων φοιτητών και των εργαζόμενων εκείνου του
Νοέμβρη. Ούτε επειδή οι αγωνιστικοί του στόχοι ενάντια στις ΗΠΑ, το
ΝΑΤΟ, τις αντιδραστικές επιλογές της πλουτοκρατίας παραμένουν πάντα
επίκαιροι. Αλλά και γιατί η μεγάλη λαϊκή εξέγερση του Πολυτεχνείου,
ύστερα από δεκαετίες εκφυλισμού, υποταγής και αδιεξόδων για το εργατικό
και λαϊκό μας κίνημα, παρ’ όλο ότι πνίγηκε στο αίμα από τους
σιδερόφρακτους χουντικούς δολοφόνους, αποτέλεσε ιστορική πολιτική τομή
και νίκη για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Που ανακάλυψαν και πάλι
την καταλυτική δύναμη του ανεξάρτητου ταξικού και μαζικού τους
κινήματος. Ανέκτησαν την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και, σε αντίθεση
με τις επαγγελίες της ρεφορμιστικής αριστεράς για «ειρηνική μετεξέλιξη»
του φασιστικού καθεστώτος κάτω από την ηγεμονία της αστικής
αντιπολίτευσης, υλοποίησαν μια εξαιρετικά εύστοχη πολιτική παρέμβαση
μεγάλης εμβέλειας. Αξιοποίησαν στο έπακρο τις ενδοϊμπεριαλιστικές και
ενδοαστικές αντιθέσεις της εποχής, ανέτρεψαν τη μοναδική επιλογή
επιβίωσης του χουντικού καθεστώτος, την «ομαλοποίηση», και άνοιξαν το
δρόμο για την κατάρρευσή του λίγους μήνες αργότερα.
Ταυτόχρονα η εξέγερση του Πολυτεχνείου –ξεκινώντας από μια αυθεντική
επαναστατική πρωτοβουλία ολιγάριθμων πρωτοπόρων δυνάμεων– έθετε, αλλά
και άφηνε αναπάντητο μέχρι σήμερα το μεγάλο στρατηγικό ζήτημα, που δεν
αφορά μόνο το αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα, αλλά το ίδιο το μέλλον
της συντριπτικής κοινωνικής πλειοψηφίας, της εργατικής τάξης και των
πλατιών λαϊκών μαζών. Το ζήτημα δηλαδή του κενού συγκροτημένης,
προγραμματικά εύστοχης και οργανωτικά ισχυρής επαναστατικής έκφρασης του
κόσμου της εργασίας. Αυτό αξιοποίησαν τότε οι δυνάμεις του ιμπεριαλισμού
και του κεφαλαίου για να λεηλατήσουν και να καπηλευτούν τους αγώνες και
τις θυσίες της λαϊκής εξέγερσης και να επιβάλουν τη δική τους
«μεταπολίτευση». Αυτό αξιοποιούν μέχρι σήμερα για να αναπαράγουν την
εξουσία τους.
Και βέβαια το κενό αυτό δεν δημιουργήθηκε τις μέρες του Πολυτεχνείου.
Όσο κι αν το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα είχε γνωρίσει προδοσίες και
ήττες στη διάρκεια δύο επαναστάσεων, διατηρούσε ωστόσο την επαναστατική
του κατεύθυνση. Η εκφυλιστική–αρνητική πορεία και η ολοκληρωτική απώλεια
του επαναστατικού χαρακτήρα του έχει βασικά ως αφετηρία την επιβολή της
γραμμής του «ειρηνικού περάσματος» και του «κοινοβουλευτικού δρόμου» από
το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ και μετά. Την πραξικοπηματική καθαίρεση της
ηγεσίας του και τη διαγραφή χιλιάδων Ελλήνων κομμουνιστών. Την
καταγγελία της τότε στρατηγικής του για τη Σοσιαλιστική Επανάσταση ως
«σεχταριστικής» και «τυχοδιωκτικής» και την αντικατάστασή της από τη
λεγόμενη «Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή», με την επινόηση κάποιας ανύπαρκτης
«εθνικής αστικής τάξης». Για να θεμελιωθεί έτσι η πολιτική ουράς
απέναντι στα αστικά κόμματα. Μια πολιτική που διατηρείται ουσιαστικά
μέχρι σήμερα. Τη διάλυση τέλος των κομματικών οργανώσεων του ΚΚΕ και την
ένταξη των κομμουνιστών στην ΕΔΑ.
Να πού οφείλεται, μαζί και με τα ελεγχόμενα απ’ τους εγκάθετους
ρεφορμιστές και δεξιούς εργατοπατέρες συνδικάτα, το γεγονός ότι το
αμερικανοκίνητο φασιστικό πραξικόπημα της 21ης του Απρίλη δεν είχε
συναντήσει σοβαρή μαζική αντίσταση. Να πώς κατόρθωσε με 10.000 συλλήψεις
να αποκεφαλίσει ουσιαστικά το αποπροσανατολισμένο και απαράσκευο λαϊκό
κίνημα. Να πώς εξηγείται ότι ενώ η χούντα ποτέ δεν κατόρθωσε να
αποκτήσει πραγματικό λαϊκό έρεισμα, οι εκδηλώσεις αντίστασης για 6 και
πάνω χρόνια ήταν σποραδικές και μεμονωμένες. Η κατάσταση άλλαξε ως
συνέπεια της διεθνούς οικονομικής κρίσης της δεκαετίας του ‘70 και των
σοβαρών επιπτώσεων στο χουντικό καθεστώς, με την όξυνση των
ενδοϊμπεριαλιστικών και ενδοαστικών αντιθέσεων στην Ελλάδα, αλλά και
κάτω απ’ την επιρροή διεθνών επαναστατικών γεγονότων όπως ο Μάης του
‘68, η Πολιτιστική επανάσταση, οι νίκες των λαών της Ινδοκίνας, που
ευνοούσαν και ενέπνεαν και το ελληνικό επαναστατικό κίνημα. Ωστόσο οι
δυνάμεις που πρωτοστάτησαν στην εξέγερση δεν είχαν ακόμα ούτε τις
απαραίτητες προγραμματικές επεξεργασίες (όχι μόνο τους γενικούς
στρατηγικούς στόχους του σοσιαλισμού και κομμουνισμού, αλλά και το δρόμο
για την κατάχτησή τους στις ιδιόμορφες συνθήκες της χώρας μας), ούτε την
απαιτούμενη κοινωνική γείωση και τις οργανωτικές προϋποθέσεις για να
καλύψουν τότε το κενό του επαναστατικού φορέα.
Σήμερα, η κατάρρευση του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού» και η βαθιά κρίση
των ρεφορμιστικών κομμάτων αποτελεί χειροπιαστή απόδειξη της αποτυχίας
τους στη θεωρία και την πράξη. Από την άλλη πλευρά, το «τέλος της
ιστορίας» έχει επίσης τελειώσει μπροστά στα νέα φαινόμενα κρίσης, την
όξυνση των ανταγωνισμών, αλλά και το φούντωμα νέων εστιών αντίστασης με
κορυφαία παραδείγματα την ηρωική πάλη του ιρακινού λαού, την
παλαιστινιακή Ιντιφάντα, το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα. Η εργατική
τάξη και ο λαός μας αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο μιας σοβαρής
οπισθοδρόμησης εξαιτίας των επιθέσεων που μεθοδεύει ο αντιδραστικός
δικομματισμός. Ωστόσο ούτε κι εδώ λείπουν τα αγωνιστικά σκιρτήματα. Ενώ
μέσα από μια σειρά μακρόχρονες διεργασίες και αντιπαραθέσεις,
κουβαλώντας τα μηνύματα του Πολυτεχνείου, έχουν δημιουργηθεί
επαναστατικές οργανώσεις που δεν αρνούνται μόνο την ενσωμάτωση και την
υποταγή, αλλά που θέλουν να ξεπεράσουν τον οπορτουνισμό της
περιχαράκωσης και τον τυφλό «κινηματισμό» σε μια προσπάθεια
επαναστατικής ανασύνθεσης της ριζοσπαστικής-επαναστατικής αριστεράς• με
πρωταρχικό κριτήριο την ταξική αγωνιστική ενότητα της εργατικής τάξης
και τη συγκρότηση του επαναστατικού της πόλου. Σ’ αυτή την προσπάθεια ας
είναι αφιερωμένος ο φετινός αγωνιστικός γιορτασμός του Πολυτεχνείου…
• Άρθρο του Χ. Μπίστη για την εφημερίδα «Πριν»