Τώρα είναι η ώρα…

                                                          Του Χρίστου Μπίστη[*]

Τώρα που έχει σκάσει πια η «φούσκα» της «νέας οικονομίας» με αφετηρία τις ίδιες τις ΗΠΑ και πιθανές συνέπειες τη μακρόχρονη οικονομική ύφεση, την όξυνση όλων των μεγάλων διεθνών αντιθέσεων (οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών), νέα δεινά αλλά και νέες δυνατότητες για την αγωνιστική αφύπνιση της εργατικής τάξης και των λαών.

Σήμερα, που ο «πρώτος πλεονασματικός» προϋπολογισμός της «εκσυγχρονιστικής» κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να κλείσει τις «μαύρες τρύπες» του και κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα, σε συνθήκες σοβαρής επιβράδυνσης του ΑΕΠ και ενώ ο ελληνικός εξαρτημένος και παρασιτικός κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός κλιμακώνει τις επιθέσεις ενάντια στους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα - για να διατηρήσει τα υπερκέρδη του και ν’ ανταποκριθεί στον ανταγωνισμό, στις ντιρεκτίβες και στους όρους του «Συμφώνου Σταθερότητας» της Ε.Ε., ξαναβγάζοντας στους δρόμους τον (ξεχασμένο) εργαζόμενο λαό με αφορμή το Ασφαλιστικό.

Υπάρχουν δύο βασικές αντιλήψεις που λειτουργούν ανασχετικά και οδηγούν, η κάθε μια με τον τρόπο της, στον αποπροσανατολισμό, το αδιέξοδο και την ενσωμάτωση του εργατικού κινήματος. Η πρώτη, μέσα απ’ την υποτίμηση της βαθιά δομικής κοινωνικοοικονομικής νομοτέλειας, που καθορίζει την ασκούμενη αντιδραστική πολιτική, υπόσχεται να την «εξανθρωπίσει» και βελτιώσει με «αντινεοφιλελεύθερα μέτωπα», με «πληθυντικές» και «παναριστερές» συμμαχίες, «λαϊκές εξουσίες» και εσωθεσμικές παρεμβάσεις στο έδαφος του καπιταλισμού, με τον αποπροσανατολισμό και τη χειραγώγηση του λαϊκού κινήματος. Η δεύτερη, υπερτιμά την ισχύ και την εσωτερική συνοχή των δυνάμεων του κεφαλαίου (σ’ ό,τι αφορά κυρίως τη χώρα μας), παραγνωρίζει τη σημασία της κρίσης, αλλά και τις δυνατότητες για ανατροπή της αντιδραστικής πολιτικής, προτάσσει γενικόλογους στόχους και την περιχαράκωση, ξεκόβει απ’ τις πραγματικές διαθέσεις των μαζών, οδηγεί στην περιθωριοποίηση, φέρνει επίσης την ενσωμάτωση. 

Η απόκρουση της επίθεσης του συστήματος, που θα χαρακτηρίζεται όλο και περισσότερο από πρωτοφανή αγριότητα και βαρβαρότητα, απαιτεί την ταξική και αγωνιστική ενότητα των πλατιών λαϊκών μαζών. Αυτή έχει ως προϋπόθεση την αυτόνομη πολιτικοϊδεολογική συγκρότηση του κινήματος. Μόνο αυτή θα μπορούσε να αξιοποιήσει θετικά ενδοϊμπεριαλιστικές και ενδοαστικές αντιθέσεις, να υπερασπίσει και να διευρύνει δικαιώματα.

Ωστόσο μια τέτοια κατεύθυνση δεν θα «προκύψει» ποτέ από επιμέρους παρεμβάσεις σε χώρους και κινήματα. Δεν θα «ωριμάσει» ποτέ αν δεν αναζητήσει συνειδητά και μεθοδευμένα, χωρίς να τα διπλώνει απέναντι στις όποιες δυσκολίες και αντιξοότητες, την κεντρική πολιτική της έκφραση. Η συγκρότηση του Πόλου, του Μετώπου της Ριζοσπαστικής–Επαναστατικής Αριστεράς μπορεί να δώσει διέξοδο και προοπτική σε αρκετές χιλιάδες αγωνιστές και ταξικά συνειδητούς εργαζόμενους. Μπορεί να επηρεάσει τους συσχετισμούς των δυνάμεων.

Όσο κι αν δεν υπάρχουν ολοκληρωμένες προγραμματικές επεξεργασίες και διαφέρουν οι αναλυτικές προσεγγίσεις των οργανώσεων, έχουν αναδειχτεί μέσα από διαδικασίες κινήματος ΚΟΙΝΟΙ ΣΤΟΧΟΙ: κατά της ιμπεριαλιστικής «παγκοσμιοποίησης», για έξοδο της Ελλάδας από ΝΑΤΟ–Ε.Ε.–ΟΝΕ, για την απόκρουση της επίθεσης της κυβέρνησης, για να περάσουν τα συνδικάτα και οι αγώνες στα χέρια των εργαζόμενων, για την ανατροπή του εργασιακού–ασφαλιστικού μεσαίωνα, της αντιαγροτικής λαίλαπας, της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, της κρατικής τρομοκρατίας, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, για ισοτιμία–συναδέλφωση και αντιιμπεριαλιστική αλληλεγγύη των λαών. Όλα αυτά επιβάλλεται να οδηγήσουν σε ένα Πρόγραμμα Κοινής Πολιτικής Δράσης, που μπορεί να βαθύνει και να εμπλουτιστεί στην πορεία, και που η αμοιβαία δέσμευση αγωνιστών και πολιτικών οργανώσεων είναι αυτή που θα του δώσει φερεγγυότητα και ακτινοβολία.

Βέβαια η αγωνιστική ενότητα της τάξης δεν θα είναι αποτέλεσμα της «συνεννόησης» ανάμεσα σε κάποιους ομίλους και οργανώσεις αγωνιστών και διανοούμενων. Κανείς δεν είναι σε θέση να «χαρίσει» στους εργαζόμενους την αγωνιστική τους ενότητα. Η συγκρότηση του Μετώπου και η συγχώνευσή του με τα πιο πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης μπορεί ν’ ανοίξει το δρόμο. Η ταξική και αγωνιστική ενότητα θα καταχτηθεί μέσα από επίμονους και σκληρούς αγώνες των ίδιων των πρωτοπόρων και ταξικά συνειδητών εργατών.

 Καμιά επαναστατική πρόταση δεν θα μπορέσει να πείσει τους εργαζόμενους αν δεν είναι σε θέση να πρωτοστατήσει και να καταγράψει επιτυχίες στους αμυντικούς αγώνες του σήμερα. Και θα είναι βέβαια χωρίς προοπτική αν δεν στοχεύει στο συνολικό επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Χωρίς να παζαρεύουμε σε ζητήματα αρχών και θεωρίας, στο βαθμό που αυτά αποτελούν συνόψιση της επαναστατικής πρακτικής, εμείς ζητούμε την παραπέρα ανάπτυξή τους μέσα από την ανοιχτή συντροφική αντιπαράθεση στην υπηρεσία του κινήματος στις σημερνές συνθήκες. Μόνο έτσι θα απαλλαγεί το επαναστατικό παρελθόν από τους τόνους λάσπης και διαστρέβλωσης που του έχουν φορτώσει οι σημερνοί «νικητές», ο ιμπεριαλισμός και ο κάθε λογής οπορτουνισμός. Έτσι θα γίνουν και οι όποιοι διαχωρισμοί με βάση τις ανάγκες της σημερνής εποχής. Για την ανασυγκρότηση του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κόμματος της εργατικής τάξης, για την αντιιμπεριαλιστική-σοσιαλιστική επανάσταση, τη σοσιαλιστική οικοδόμηση, την αταξική κομμουνιστική κοινωνία