Για μια ενωτική κάθοδο της ριζοσπαστικής-επαναστατικής Αριστεράς στις επερχόμενες εκλογές

4 απαντήσεις του ΕΚΚΕ σε έρευνα του ΠΡΙΝ

Οι ερωτήσεις του Πριν

1. Πώς κρίνετε την πρόταση του ΜΕΡΑ για ενωτική κάθοδο της ριζοσπαστικής αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς στις επερχόμενες εκλογές; Αυτή η κάθοδος πρέπει να είναι ένα βήμα για μια άλλη Αριστερά, ανεξάρτητη και αντικαπιταλιστική, πέρα από τη ρεφορμιστική και διαχειριστική λογική του ΚΚΕ και του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, ή υποσύνολο – πρώτο βήμα μιας παναριστερής ή αντινεοφιλελεύθερης ενότητας στη βάση κάποιων κοινών σημείων;
2. Το ΜΕΡΑ προτείνει ως κεντρικό πολιτικό στόχο την απόκρουση, ρήξη και ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, από τη σκοπιά των εργατικών συμφερόντων. Ποια είναι η γνώμη σας; Ποια πρέπει να είναι η στάση μας απέναντι σε «αντιδεξιά» και κεντροαριστερά μέτωπα και κυβερνήσεις; Πώς αντιμετωπίζετε λογικές υπερψήφισης των ψηφοδελτίων του ΠΑΣΟΚ (π.χ. στο β’ γύρο των δημοτικών εκλογών) ή «ενιαίου μετώπου» μαζί του;
3. Πώς συνδέεται –και στην εκλογική πολιτική καμπάνια– η πολιτική πρόταση αντιμετώπισης της επίθεσης του κεφαλαίου με την ανάγκη της αντικαπιταλιστικής επανάστασης, της εργατικής εξουσίας και της σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής;
4. Πώς μπορεί να εξασφαλιστεί μια κοινή ουσιαστική συζήτηση με στόχο την ενωτική εκλογική κάθοδο με ένα επαρκές πρόγραμμα των δυνάμεων και των αγωνιστών της «εκτός των τειχών» Αριστεράς; Μπορούμε να προχωρήσουμε με κείμενα προαπαιτούμενα και προαποφασισμένες «τελικές» διαδικασίες;

Οι απαντήσεις του ΕΚΚΕ

1. Σε μια περίοδο εντεινόμενης κρίσης και αναξιοπιστίας του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος, με κύριους εκφραστές του τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ, όπου όλοι συναισθάνονται την επερχόμενη κλιμάκωση των  αντεργατικών – αντιλαϊκών επιθέσεων, η πρόταση του ΜΕΡΑ αποτελεί αναγκαιότητα και πρόκληση για όσους αναζητούν την πολιτική έκφραση των αγωνιστικών αναζητήσεων των εργαζόμενων και της νεολαίας. Γιατί η κρίση αναξιοπιστίας και αφερεγγυότητας δεν αφορά μόνο τα αστικά κόμματα αλλά και την ίδια τη ρεφορμιστική Αριστερά των ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ, που δεν μπορούν  να αποκολληθούν από τις αμαρτίες τους: Από συγκυβερνήσεις τύπου Τζαννετάκη και Οικουμενικής. Από τον αστικό παραγοντισμό και τις αυταπάτες για ένα καπιταλισμό και μια Ε.Ε. με «ανθρώπινο πρόσωπο». Αλλά και από εκείνη την σεχταριστική, διασπαστική και ηττοπαθή λογική που παρά τις «αριστερές διακηρύξεις» της είναι βαθιά υποταγμένη στην αστική «νομιμότητα» και τον κοινοβουλευτικό δρόμο,  επιδιώκει αποκλειστικά και μόνο την μετατροπή των αγώνων σε ψήφους, αδυνατεί να αποσπαστεί από τα εκφυλισμένα πρότυπα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», από εκείνες τις αντιλήψεις και πρακτικές που οδήγησαν  στην κρίση και την πολυδιάσπαση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα.

Η πρόταση του ΜΕΡΑ σε αντιπαράθεση και ρήξη με τα διάφορα «παναριστερά» η «αντινεοφιλεύθερα» μέτωπα που σέρνονται στην ουρά των αστικών επιλογών, είναι  αυτή που μπορεί ν’ ανοίξει το δρόμο για το ξεπέρασμα του μικροαστικού κατακερματισμού, για την ενίσχυση της ενότητας της επαναστατικής Αριστεράς ως προϋπόθεση και για μια ευρύτερη ταξική, αγωνιστική και πολιτική ενότητα των εργαζόμενων και της νεολαίας.

2. Το ΠΑΣΟΚ αποτελεί βασικό πυλώνα για την προώθηση των επιλογών του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, έχει βαθιά απογοητεύσει και βρίσκεται αντιμέτωπο με την εντεινόμενη αναξιοπιστία απ’ τη μεριά της λαϊκής του βάσης. Οποιαδήποτε υπερψήφιση των ψηφοδελτίων του  ή «ενιαίου μετώπου» με τους εκπροσώπους του σε κεντρικό η τοπικό επίπεδο, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να εγκλωβίζει και πάλι τη λαϊκή δυσαρέσκεια στις επιλογές του, στο όνομα του «μικρότερου κακού». Αυτό που αντίθετα χρειάζεται είναι η συγχώνευση με τις αγωνιστικές αναζητήσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας, το «ενιαίο μέτωπο» απ’ τα κάτω, που θα στηρίζεται πρώτα και κύρια στην ανάπτυξη του μαζικού κινήματος, θα αξιοποιεί σωστά την κρίση και τις αντιθέσεις του συστήματος, θα αποκρούει επιθέσεις, θα πετυχαίνει νίκες και κατακτήσεις. Μόνο έτσι θα μπορέσουν οι εργαζόμενοι να ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, αλλά και σε μια Αριστερά που θα μπορεί να ανοίγει δρόμους για ανατροπές και κατακτήσεις. Αυτό φάνηκε εξ’ άλλου και μέσα απ’ την ανάπτυξη του μεγαλειώδους φοιτητικού και εκπαιδευτικού κινήματος του τελευταίου χρόνου. Γι’ αυτό και ο σαφής διαχωρισμός από κάθε είδους «αντιδεξιά», «κεντροαριστερά» η «αντι–νεοφιλελεύθερα» μέτωπα αποτελεί όρο για την προώθηση της ενότητας της επαναστατικής Αριστεράς σήμερα.

3. Πρέπει να αναδείξουμε την ανάγκη για μια Αριστερά που θα μπορεί να συνδέει διαλεκτικά τη μεταρρύθμιση υπέρ των εργαζόμενων με την επανάσταση. Να ξαναθυμηθούμε και να θυμίσουμε ότι η ιστορική κατάκτηση του 8ωρου, που στις σημερινές συνθήκες έχει ανατραπεί, ήταν αποτέλεσμα μακρόχρονων και ηρωικών αγώνων της παγκόσμιας εργατικής τάξης, αλλά κατακτήθηκε και θεσμοθετήθηκε μόνο μετά τη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης που σκορπούσε τον πανικό στους εκμεταλλευτές της εργατικής τάξης και των λαών. Να αποφύγουμε κάθε συγκάλυψη και να αναζητήσουμε σε βάθος τους λόγους για τις καταρρεύσεις των εκφυλισμένων καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Να απορρίψουμε τον ανιστόρητο μηδενισμό των κάθε είδους αστικών αντιλήψεων και να υπερασπίσουμε τις κοσμοϊστορικές κατακτήσεις των προλεταριακών επαναστάσεων απ’ την Κομμούνα και τον Οκτώβρη μέχρι σήμερα. Να αναζητήσουμε  τους σύγχρονους δρόμους για τη σοσιαλιστική και κομμουνιστική απελευθέρωση.

4. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν φτάνει μόνο να οριοθετηθούμε με σαφήνεια ενάντια στις αστικές και ρεφορμιστικές αντιλαϊκές επιλογές, να αξιοποιήσουμε πολύχρονες κοινές αγωνιστικές εμπειρίες και αναζητήσεις, χωρίς αποκλεισμούς και επιλεκτικές συνεννοήσεις, με πλήρη ισοτιμία στο πλαίσιο από κοινού συμφωνημένων διαδικασιών για μια πολιτική παρέμβαση όχι μιας χρήσης αλλά προοπτικής.