1η ΜΑΗ 2002
Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Εργαζόμενοι, άνεργοι, νέοι και νέες

Η παγκόσμια αγωνιστική μέρα της εργατικής τάξης, η Πρωτομαγιά του 2002 -μια δεκαετία μετά το «θρίαμβο του καπιταλισμού» και το «τέλος της ιστορίας»- βρίσκει τον κόσμο του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου να συγκλονίζεται από μια βαθιά οικονομική κρίση που είναι ταυτόχρονα κρίση του πολιτικού συστήματος, κρίση αξιών και προοπτικής. Ο κόσμος της δουλειάς και της δημιουργίας, όλοι οι καταπιεσμένοι λαοί της γης έχουν μπροστά τους μια διπλή επιλογή: είτε να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις και να ξαναζωντανέψουν την ιστορική, επαναστατική και απελευθερωτική τους προοπτική, είτε να γίνουν τα ανυπεράσπιστα θύματα ενός νέου γύρου πρωτοφανούς καπιταλιστικής βαρβαρότητας και ιμπεριαλιστικής κτηνωδίας.

Κρίση του ιμπεριαλισμού και αντίδραση σε όλη τη γραμμή

Ο εκλεκτός ενός δικαστικού πραξικοπήματος, ο Μπους, ως πρόεδρος των ΗΠΑ, φιλοδοξεί να επιβάλει σήμερα με κάθε τρόπο την παγκόσμια δικτατορία της «μόνης υπερδύναμης». Επιχειρεί να βγάλει απ’ την ύφεση την υπερχρεωμένη αμερικάνικη οικονομία (δημόσιο χρέος 180% του ΑΕΠ και 445 δις $ ετήσιο έλλειμμα), με ένα «βρόμικο κεϋνσιανισμό» χιτλερικού τύπου, διπλασιάζοντας τις στρατιωτικές δαπάνες μέχρι το 2007. Με πρόσχημα τα γεγονότα της 11ης του Σεπτέμβρη, κηρύσσει ένα «δεκάχρονο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», πραγματοποιεί επεμβάσεις σαν αυτή του Αφγανιστάν, στηρίζει τους νεο-ναζί του Σαρόν στην Παλαιστίνη, ετοιμάζει επίθεση κατά του Ιράκ, οργανώνει πραξικοπήματα σαν αυτό της Βενεζουέλας και απειλεί με προληπτικά πυρηνικά πλήγματα το λεγόμενο «άξονα του κακού» που κατασκευάζει αυθαίρετα. Από την άλλη, στο εσωτερικό του πλουσιότερου έθνους στον κόσμο ελάχιστοι εργαζόμενοι μπορούν να ζήσουν μόνο από μια δουλειά, το ένα στα 4 παιδιά δεν έχει αρκετή τροφή, ένας στους 5 ενηλίκους είναι αγράμματος, 45 εκ. είναι φτωχοί, 35 εκ. χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και αρκετά εκατομμύρια άστεγοι. Ποτέ μέχρι σήμερα ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν ήταν τόσο αντιδραστικός, τόσο απομονωμένος, τόσο επικίνδυνος για την εργατική τάξη και τους λαούς στον πλανήτη.

Την ίδια ώρα, η Ευρώπη των «φώτων και του πολιτισμού», η Ε.Ε. του κεφαλαίου και του πολέμου σήμερα, συναινεί και συμμετέχει σε όλα τα διεθνή εγκλήματα των ΗΠΑ, επιδιώκοντας και τη δική της ανάδειξη σε μεγάλη στρατιωτική δύναμη για αυτόνομες επεμβάσεις σε κάθε γωνιά της γης. Για να υπερκεράσει οικονομικά τους μεγάλους ανταγωνιστές της (ΗΠΑ–Ιαπωνία) με την ΟΝΕ και το ευρώ, προχωρά στην πλήρη αμερικανοποίηση της οικονομίας της, στην κατεδάφιση του «κοινωνικού κράτους» και όλων των εργατικών κατακτήσεων του 20ού αιώνα. Είναι η Ευρώπη της «ενεργού γήρανσης» και των νέων αντιασφαλιστικών συστημάτων, των 60 εκ. φτωχών και των 27 εκ. ανέργων, της κατά 60% αύξησης των κερδών για την πλουτοκρατία και της κατά 17% μείωσης των εισοδημάτων για τα κατώτερα στρώματα (Μ. Βρετανία), του διπλασιασμού των απόρων και εξαθλιωμένων που ζουν με δωρεάν παρεχόμενα γεύματα φιλανθρωπικών ιδρυμάτων (Γαλλία), του τριπλασιασμού των φτωχών (Γερμανία), της κατακόρυφης αύξησης των αστέγων και της συμπίεσης των εισοδημάτων στο κατώτατο επίπεδο(Ολλανδία). Η Ευρώπη του Σένγκεν και των τρομονόμων, των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων Σιράκ, Ζοσπέν, Αθνάρ, Σρέντερ και Μπλερ, που προσπαθούν σήμερα να αξιοποιήσουν ως φόβητρα τα νεοφασιστικά αποβράσματα τύπου Λεπέν, Χάϊντερ, Φίνι κ.λπ., που οι ίδιοι εξέθρεψαν, για να εμφανιστούν ως σωτήρες της δημοκρατίας, να παραπλανήσουν την ογκούμενη λαϊκή δυσφορία, να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν την αντεργατική επίθεση του κεφαλαίου.

Η εργατική τάξη σηκώνει το κεφάλι

Σ’ αυτό το κρίσιμο σταυροδρόμι των αρχών του 21ού αιώνα ξανανοίγει, ωστόσο, και ο δρόμος του αγώνα, της ελπίδας, της νικηφόρας προοπτικής. Ο δρόμος της ηρωικής Ιντιφάντα, της εξέγερσης του λαού στην Αργεντινή, του ξεσηκωμού στη Βενεζουέλα που μετέτρεψε σε φιάσκο το αμερικανοκίνητο φασιστικό πραξικόπημα. Είναι η αφύπνιση του λαού του Σιάτλ, του Γκέτεμποργκ και της Γένοβας, η στεντόρεια φωνή των 600.000 διαδηλωτών της Βαρκελώνης, τα εκατομμύρια των απεργών και διαδηλωτών της Ιταλίας, οι εκατοντάδες χιλιάδες αντιφασιστών κι εργαζόμενων της Γαλλίας που πήραν τους δρόμους για να φράξουν το δρόμο στο τέρας του φασισμού. Ναι, είναι τα νέα επαναστατικά σκιρτήματα της παγκόσμιας εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων λαών που αρχίζουν και πάλι να απελευθερώνονται από την ανεμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και την υποταγή, μπορούν να απαλλαγούν απ’ τις ιδέες της παντοδυναμίας του κεφαλαίου, του φασισμού και αντικομμουνισμού, να ξανασυνδεθούν κριτικά και να εξοπλιστούν με τις μεγάλες νικηφόρες και επαναστατικές παραδόσεις τους, να συσπειρώσουν γύρω τους όλες τις δημοκρατικές και προοδευτικές αναζητήσεις και αγωνίες της σύγχρονης κοινωνίας, να ξανανοίξουν το δρόμο για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.

Πρωτομαγιά στην Ελλάδα

Στη χώρα μας, η «εκσυγχρονιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προσπάθησε να υπονομεύσει κι αυτόν ακόμα το γιορτασμό της Πρωτομαγιάς στο όνομα των «αναγκών της αγοράς» και της αργίας του Πάσχα. Και τα δύο κόμματα του κεφαλαίου, ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά τους εργαζόμενους και τη χώρα στο «λάκκο των λεόντων» της ΟΝΕ και του ευρώ, κλιμακώνοντας έτσι την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού. Ανήκει στον ίδιο το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Παπαδήμα η διαπίστωση ότι από το 2005 θ’ αρχίσει κιόλας να εξαντλείται «η ευνοϊκή επίδραση» των μόνων επενδύσεων που γίνονται σήμερα στην Ελλάδα για την Ολυμπιάδα του 2004 και στα πλαίσια του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, χωρίς να υπάρχει άλλη αναπτυξιακή προοπτική, την ίδια ώρα που κορυφώνεται ο σκυλοκαβγάς ανάμεσα στους μεγάλους κεφαλαιοκρατικούς ομίλους για το πλιατσικολόγημα των τελευταίων δημοσίων έργων. Ωστόσο, ο δικός τους «μονόδρομος» του ξεπουλήματος του δημοσίου συσσωρευμένου πλούτου, των ιδιωτικοποιήσεων, των απολύσεων και της ανεργίας· της καταλήστευσης των ταμείων και της κατεδάφισης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων· των μισθών πείνας και της βάναυσης «ελαστικοποίησης» των εργασιακών σχέσεων· του ξεκληρίσματος της αγροτιάς· των φοροαπαλλαγών για το μεγάλο κεφάλαιο και της εξοντωτικής επιβάρυνσης του φτωχού λαού με τους έμμεσους φόρους· της αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και των τρομονόμων, κάθε άλλο παρά μπορεί να είναι μονόδρομος για την εργατική τάξη, τη νέα γενιά και τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.

Όπως αντίστοιχα δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η υπονόμευση του αγώνα άλλων γειτονικών λαών και η ευθυγράμμιση της ελληνικής κυβέρνησης με τα εγκλήματα της ιμπεριαλιστικής «Νέας Τάξης» στα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη, στα σχέδια για επιθέσεις κατά του Ιράκ και σε όσους λαούς αντιστέκονται και διεκδικούν ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση. Πολύ περισσότερο όταν στην ίδια κατεύθυνση προωθούνται τα σχέδια διχοτόμησης στην Κύπρο και το Αιγαίο στο όνομα της ένταξης στην Ε.Ε., της οικοδόμησης του ευρωστρατού, της Pax Americana που μας θέλει μόνιμο και σταθερό ορμητήριο για επεμβάσεις στην περιοχή, σπρώχνοντας και την ίδια τη χώρα στη δίνη του πολεμικού κυκλώνα, ακόμα και του εδαφικού ακρωτηριασμού.

Η υποταγή δεν θα περάσει

Ούτε η κεντροδεξιά ούτε η κεντροαριστερή δημαγωγία δεν πρόκειται να βάλουν φραγμό στην αντιδημοκρατική και αντεργατική κατολίσθηση που είναι δημιούργημά τους. Είναι αντίθετα ανάγκη να δυναμώσει η πάλη για την παραπέρα απομόνωση των κομμάτων και κυβερνήσεων του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου που εξίσου φιλοδοξούν να μας επιβάλουν ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.

Να ανασυνταχθούμε

Είναι ακόμα ανάγκη να ηττηθούν οι ιδέες της ενσωμάτωσης, της υποταγής, της ευρωλαγνείας, των «αντεπιθέσεων» μαϊμού, των ψευτομετωπικών καπέλων, της πολύμορφης ευθυγράμμισης και του κυβερνητικού φλερτ με τα κάθε είδους πράσινα ή γαλάζια σενάρια για την εξίσου αντιλαϊκή και δεξιά διαχείριση της κυβερνητικής εξουσίας. Να δοθεί μέχρι το τέλος η πάλη ενάντια σε όλες εκείνες τις αντιλήψεις και πρακτικές που διέβρωσαν και διέλυσαν το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα σε Ανατολή και Δύση.

Και είναι τέλος ανάγκη ν’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για έξοδο απ’ την κρίση και την πολυδιάσπαση του αριστερού κι εργατικού κινήματος.

ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΧΘΟΥΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ, ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΤΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ. ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ «ΜΑΥΡΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ», ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ, ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ – ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. ΕΝΙΑΙΟ ΔΩΔΕΚΑΧΡΟΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – ΕΝΙΑΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ. ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗ ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ. ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟΥΡΚΙΑ, ΚΥΠΡΟ, ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΤΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ, ΤΟΥ ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ, ΤΟΥ ΙΡΑΚ.

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ Ε.Ε.. ΤΕΡΜΑ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ, ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ.

ΖΗΤΩ Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

ΖΗΤΩ Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 2002..

                                                                                 Μάης 2002