ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ
ΤΟΥ ΠΟΛΟΥ-ΜΕΤΩΠΟΥ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

ΕΝΙΑΙΟΣ ΜΑΧΗΤΙΚΟΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

Tους τελευταίους μήνες οι εργαζόμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σαρωτική και βαθύτατα αντιδραστική επίθεση στα δικαιώματα, τις ανάγκες και τις κατακτήσεις τους. Η κυβέρνηση της NΔ, με τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ και με βάση τις κατευθύνσεις του ΣEB και της EE, επιδιώκει την ελαστικοποίηση και αποδέσμευση από κάθε προστασία των εργασιακών σχέσεων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, την αύξηση του χρόνου εργασίας με λιγότερες αποδοχές, την απελευθέρωση των απολύσεων, την αντιδραστική αναμόρφωση–διάλυση του ασφαλιστικού συστήματος, την παραπέρα ιδιωτικοποίηση–επιχειρηματικοποίηση ό,τι έχει απομείνει στο δημόσιο τομέα, της παιδείας και της υγείας. Η λεηλασία αυτή των εργατικών δικαιωμάτων συμπληρώνεται επίσης με την αποψίλωση των δημοκρατικών ελευθεριών, την ένταση του αυταρχισμού και των αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων ενάντια στο κίνημα και τους αγώνες.
H επίθεση αυτή έχει βαθύτατα αντιδραστικό και εκμεταλλευτικό χαρακτήρα και αποτελεί μονόδρομο για την άρχουσα τάξη, με βάση και τη στρατηγική της Λισαβόνας περί ανταγωνιστικότητας της Ε.Ε., με στόχο την υπέρβαση των φαινομένων κρίσης του διεθνούς και ελληνικού καπιταλισμού και την ενίσχυση με μακροπρόθεσμους όρους της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Ταυτόχρονα επιδιώκεται η πολιτική ισχυροποίηση/θωράκιση της αστικής κυριαρχίας και εξουσίας απέναντι στις εργατικές αντιστάσεις και την εν δυνάμει αμφισβήτησή της. Αν αυτή η επίθεση περάσει, θα αλλάξουν δραματικά οι όροι και οι συσχετισμοί της ταξικής και πολιτικής πάλης σε ακόμα πιο αρνητική για τους εργαζόμενους κατεύθυνση.
Iδιαίτερα σημαντικός και ενεργητικός είναι ο ρόλος του ΠAΣOK στα πλαίσια αυτής της επίθεσης. Οχι μόνο με το προηγούμενο κυβερνητικό του έργο που έστρωσε το χαλί για τη σημερινή επίθεση (ποιος δεν θυμάται την αντιασφαλιστική απόπειρα με το νόμο Γιαννίτση που αποσύρθηκε κάτω από τη γενική λαϊκή κατακραυγή;) αλλά και με τους σημερινούς όρκους του ενάντια στον «κρατισμό» και τις «συντεχνίες» και υπέρ της αγοράς, της EE και των ιδιωτικοποιήσεων, με τη στάση των συνδικαλιστών και των εκπροσώπων του όπως στην κατάπτυστη συμφωνία της ΟΜΕ-ΟΤΕ, «βάζει πλάτη» στην προώθηση της επίθεσης.
Αρνητικός για τα εργατικά συμφέροντα και τις ανάγκες της πάλης είναι όμως και ο ρόλος της κυρίαρχης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. H υπογραφή από τη ΓΣΕΕ της διετούς συλλογικής σύμβασης αμέσως μετά την εκλογή Kαραμανλή, η εγκατάλειψη των έκτακτων/συμβασιούχων, οι θέσεις του Πολυζωγόπουλου για το ασφαλιστικό, ο χαρακτηρισμός ως υψηλόμισθων όσων παίρνουν πάνω από 1.200 ευρώ, η υιοθέτηση των κριτηρίων της ανταγωνιστικότητας, της «ανάπτυξης», της ΟΝΕ και των συμφώνων σταθερότητας της Ε.Ε., η απροθυμία και αδυναμία για πανεργατικό συντονισμένο αγώνα, πιστοποιούν ότι οι ηγεσίες του συνδικαλιστικού κινήματος είναι αδύνατο να οργανώσουν νικηφόρα αναμέτρηση με την κυβερνητική και αστική επίθεση.
Οι δυνάμεις της κοινοβουλευτικής Αριστεράς είναι εξαιρετικά ανεπαρκείς να συμβάλουν στην ανάπτυξη μαχητικών αγώνων και στην αλλαγή των συσχετισμών προς όφελος μιας εργατικής πολιτικής. O ΣYN, έχει για χρόνια «συγκυβερνήσει» με το ΠAΣOK στη ΓΣEE και τα συνδικάτα, έχει πρωτοστατήσει στη συνδιαχείριση κι έχει τις δεσμεύσεις της φιλο–EE λογικής και την αυταπάτη της αντινεοφιλελεύθερης ρύθμισης του καπιταλισμού. Το ΚΚΕ στέκεται επιφυλακτικό ή και εχθρικό προς κάθε μη ελεγχόμενη από αυτό αγωνιστική κίνηση, δεν θέτει στόχους πάλης ούτε διαμορφώνει τακτική που θα βοηθάει στο ξεδίπλωμα πραγματικών αγώνων και σύγκρουσης με την κυβέρνηση και την εργοδοσία (όπως έδειξε και η στάση του στον αγώνα των τραπεζοϋπαλλήλων), αλλά αρκείται στις αυτοτελείς και με χαρακτήρα απλώς πολιτικής διαμαρτυρίας ενέργειες του ΠAME, επιδιώκοντας την κομματική–ιδιοκτησιακή περιχαράκωση του κινήματος και την κοινοβουλευτική του «εξαργύρωση».
Κι όμως, είναι δυνατή μια διαφορετική πορεία. Οπως έδειξε και το πρόσφατο γαλλικό και ολλανδικό «όχι» στο ευρωσύνταγμα, η συντηρητική πολιτική μπορεί να αμφισβητηθεί με μαζικούς όρους, η εργατική και κοινωνική πάλη μπορεί να φράξει το δρόμο της αντεργατικής επίθεσης.
Και στη χώρα μας ο αγώνας των τραπεζοϋπαλλήλων έδειξε ότι υπάρχουν διαθέσεις και δυνατότητες ανάπτυξης μαχητικών αγώνων που μπορούν να σπάνε το φαύλο κύκλο της ήττας και της υποταγής. Είναι πλέον επείγουσα ανάγκη μια ριζική στροφή και ανασυγκρότηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος, που θα αποκαθιστά την αγωνιστική ενότητα της τάξης και θα το κάνουν ικανό όχι να διαπραγματεύεται τη χειροτέρευση της θέσης των εργαζομένων όπως τώρα, αλλά να οργανώνει νικηφόρους αγώνες ρήξης και ανατροπής με σημαία τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες και δυνατότητες ριζικής βελτίωσης της θέσης των εργαζομένων. Μόνο ένα τέτοιο κίνημα θα είναι πραγματικά ικανό να υπερασπίζεται ό,τι έχει κατακτηθεί μέχρι σήμερα και να βάζει φραγμό στα αντεργατικά μέτρα, απαιτώντας τα δικαιώματα που του ανήκουν και ένα άλλον δρόμο συνολικά για την κοινωνία ενάντια στην κυριαρχία του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης.
Έτσι σήμερα νικηφόρα απάντηση στην αντεργατική επίθεση μπορεί να δοθεί μόνο με ένα ενιαίο αγωνιστικό μέτωπο των εργαζομένων σε ιδιωτικό-δημόσιο τομέα, σε σταθερή-ελαστική εργασία, σε νέες-παλιές γενιές, σε Έλληνες-μετανάστες, με συντονισμένο γενικευμένο απεργιακό αγώνα για να μπει φραγμός στα αντιλαϊκά μέτρα, να ανατραπεί η κυβερνητική πολιτική, να υπάρξουν στην πράξη ρήγματα, νίκες και κατακτήσεις.
Με ένα περιεχόμενο αγώνα που θα απαιτεί να μπουν τα δικαιώματα και οι ανάγκες των εργαζομένων πάνω από την EE, τους νόμους του κέρδους, της ανταγωνιστικότητας και της αγοράς, πάνω από την «ισχυρή Eλλάδα» του κεφαλαίου και γι’ αυτό θα διεκδικεί:
• Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς ώστε να ζούμε αξιοπρεπώς από μια δουλειά
• Να μην περάσει καμία από τις ρυθμίσεις για την ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας. Να παλέψουμε για ριζική μείωση των ωρών εργασίας, με σταθερό ωράριο χωρίς ελαστική εργασία
• Απαγόρευση απολύσεων και αύξηση του επιδόματος ανεργίας
• Να αποτραπούν οι αντιασφαλιστικές ρυθμίσεις και να προβληθεί η ανάγκη για μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, γενναία αύξηση των συντάξεων και κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων
• Απόκρουση των σχεδίων για νέες ιδιωτικοποιήσεις και απαίτηση να ανακληθούν και όσες ιδιωτικοποιήσεις έγιναν.
• Έξω από το δημόσιο, τις ΔΕΚΟ, την υγεία και την παιδεία οι νόμοι της αγοράς και οι ιδιωτικές εταιρείες
• Μείωση τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης και στα τιμολόγια των ΔEKO
• Κατάργηση των έμμεσων φόρων – φορολογία των καπιταλιστικών κερδών
• Ίσα δικαιώματα σε Έλληνες και ξένους εργάτες
• Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση.
Με συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργατών, με αποφασιστικούς και παρατεταμένους απεργιακούς αγώνες, με διαμόρφωση μορφών πραγματικού αγωνιστικού συντονισμού των σωματείων και των ομοσπονδιών, με έλεγχο των αγώνων από τους ίδιους τους εργαζόμενους, με πρωτοκαθεδρία των γενικών συνελεύσεων και των διαδικασιών βάσης.
Με κοινή δράση γύρω από ένα τέτοιο περιεχόμενο πάλης όλων των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος, με στήριξη της προσπάθειας πανελλαδικού συντονισμού των εργατικών σχημάτων, με προσπάθεια για ένα αγωνιστικό ταξικό ρεύμα όλων όσοι αγωνίζονται, αντιστέκονται, διαφοροποιούνται από τη λογική της συναίνεσης και του συμβιβασμού.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση θα συμβάλουμε ενεργητικά, θεωρώντας ότι η υπόθεση του πόλου–μετώπου της αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς κρίνεται πριν απ’ όλα στο πεδίο των κοινωνικών αγώνων, από εκεί ξεκινάει και σε αυτό επιστρέφει. Επιδιώκοντας την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και την ανατροπή κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, στην προοπτική της επαναστατικής ανατροπής της ίδιας της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, της κοινωνικής απελευθέρωσης από τα δεσμά του κεφαλαίου και της εκμετάλλευσης, της εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας.



ΑΚΟΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΘΕΣΗ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ, ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΝΑΡ, νεολαία ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, ΜΕ.Ρ.Α., ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟΙ