παρεμβάσεις – συσπειρώσεις – κινήσεις

και εργατικά σχήματα

 

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ!

 Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

 

Από την «ήπια προσαρμογή» στην άγρια επίθεση στους εργαζόμενους

 

Η ήπια προσαρμογή που υποσχέθηκε η κυβέρνηση Καραμανλή γρήγορα μετατρέπεται σε άγρια επίθεση εναντίον των εργαζόμενων:  Η αρχή έγινε με το χρόνο εργασίας και την επιμήκυνση του ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων. Ακολούθησε το αίσχος του ΟΤΕ, όπου κυβέρνηση – ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ - Συνδικαλιστές ΣΥΝ ανέτρεψαν τις εργασιακές σχέσεις και ανοίγουν το δρόμο της πλήρους ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ, για να ακολουθήσουν και οι υπόλοιπες ΔΕΚΟ. Και τώρα ο Αλογοσκούφης εξαγγέλλει την κατάργηση των όποιων ασφαλιστικών δικαιωμάτων, με πρώτο θύμα τους τραπεζοϋπαλλήλους, στους οποίους, με μια νομοθετική ρύθμιση έκτρωμα, αυξάνει τα όρια συνταξιοδότησης και περιορίζει ριζικά τις συντάξεις, χαρίζοντας στους τραπεζίτες μεγάλο μέρος των εισφορών που υποχρεώνονταν να καταβάλλουν. Ακολουθεί ο νόμος για τις υπερωρίες και την ευέλικτη εργασία

 

Μόνο τα κέρδη τους έχουν σημασία

Μας λένε ότι τα μέτρα πρέπει να ληφθούν «για το καλό της εθνικής οικονομίας». Στην πραγματικότητα το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αυξήσουν τα κέρδη των επιχειρήσεων. Σε όλη την Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο οι εργαζόμενοι γίνονται θύματα του ανταγωνισμού των πολυεθνικών, του κόσμου του πλούτου, για την εδραίωση της κυριαρχίας τους. Το ισχυρό ευρώ και το ισχυρό δολάριο, οι αγορές, οι δείκτες και η περιβόητη ανταγωνιστικότητα, προϋποθέτουν να γίνει φθηνή και αναλώσιμη η εργατική μας δύναμη. Παντού, στο κοινοβούλιο, στις τηλεοπτικές συζητήσεις, στις διεθνείς συνάξεις και τις ευρω-φιέστες προσπαθούν να μας πείσουν ότι η αγορά είναι ο υπέρτατος κριτής και ότι οι ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζόμενων είναι απλές «μεταβλητές» που πρέπει να συμπιέζονται. Προπαγανδιστές και «ειδικοί» υποστηρίζουν ότι η μόνιμη και σταθερή εργασία, η ασφάλιση, η αξιοπρεπής διαβίωση αποτελούν σήμερα αναχρονισμούς και μόνος κανόνας είναι η ατομική επιβίωση.

 

Οι κοινωνικές ανάγκες δεν είναι για πούλημα!

Θέλουν να μας εθίσουν στη λογική ότι δεν υπάρχουν κοινωνικές ανάγκες και δημόσια αγαθά παρά μόνο εμπορεύματα και ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί κάθε κοινωφελής δραστηριότητα. Όμως, η εμπειρία δείχνει ότι ιδιωτικοποίηση σημαίνει και χειρότερες υπηρεσίες και παροχές και πολύ μεγαλύτερο κόστος για τους εργαζόμενους

Ποιος ιδιωτικοποιημένος τομέας πρόσφερε καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες; Στα ιδιωτικοποιημένα τρένα της Θάτσερ και του Μπλερ γίνονται συνέχεια ατυχήματα. Η μετοχοποιημένη ΔΕΗ αυξάνει τον κίνδυνο μπλακ-άουτ. Η «απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών» εκτόξευσε στα ύψη τους λογαριασμούς. Στις εθνικές οδούς του Μπόμπολα οι κακοτεχνίες είναι αμέτρητες και τα διόδια είναι πανάκριβα. Οι εφοπλιστές-κουρσάροι του Αιγαίου αδιαφορούν για την άγονη γραμμή, καταργούν τα φοιτητικά εισιτήρια, μένουν ατιμώρητοι για εγκλήματα όπως του Σάμινα.

Όσο για το τι κάνουν οι επιχειρήσεις τις επιδοτήσεις τους, ας θυμηθούμε τον επιχειρηματία Λαναρά, που αφού τα βούτηξε στο χρηματιστήριο, άφησε άνεργη τη Νάουσα και πήγε για επενδύσεις στα Βαλκάνια.

 

Ο μύθος των «ρετιρέ»

Η κυβέρνηση της ΝΔ ανακαλύπτει ξανά το μύθο των «ρετιρέ», που πρώτο λάνσαρε το ΠΑΣΟΚ στη δεκαετία του 1980, προσπαθώντας να μας πείσει πως όσοι εργαζόμενοι έχουν λίγες κατακτήσεις παραπάνω είναι «προνομιούχοι» και ζουν σε βάρος της πλειοψηφίας των μισθωτών. Στην πραγματικότητα, θέλουν να εξισώσουν όλους τους εργαζόμενους προς τα κάτω. Οι άνθρωποι του μόχθου γνωρίζουν καλά πως όταν υπάρχουν κλάδοι με κατακτήσεις αυτό είναι καλό για το σύνολο των  εργαζόμενων, γιατί αυτοί λειτουργούν ως πρότυπο για να αγωνιστούν και οι υπόλοιποι για να βελτιώσουν τη θέση τους. Αντίθετα, εάν πάλι κάποιοι κλάδοι χάνουν τις κατακτήσεις τους, τότε ανοίγει η όρεξη των εργοδοτών και του κράτους να επιτεθούν ακόμη πιο σκληρά στο σύνολο των εργαζόμενων. Αν σήμερα ηττηθούν οι κλάδοι που αγωνίζονται, όπως είναι οι τραπεζοϋπάλληλοι, αύριο θα βγούμε χαμένοι όλοι!

Το ίδιο ισχύει και με τη «μονιμότητα»: Για εμάς το να μη μπορεί σε απολύει το αφεντικό όποτε του καπνίσει είναι δικαίωμα και στόχος πάλης. Όσοι πιο πολλοί είναι οι εργαζόμενοι με σχετικά μόνιμη εργασία τόσο καλύτερα είναι τα πράγματα για το σύνολο των εργαζόμενων.

 

Οι νέοι εργαζόμενοι στο στόχαστρο

Οι αλλαγές που ζούμε σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα βάζουν στο στόχαστρο τους νέους συναδέλφους. Σε όλα τα κυβερνητικά σχέδια και μεθοδεύσεις αντιμετωπίζονται σαν αναλώσιμο υλικό. Εμείς λέμε ότι ο διανομέας με τα υψηλότερα ποσοστά ατυχημάτων, ο εργαζόμενος χωρίς δικαιώματα στους εργολάβους της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, ο ιδιωτικός υπάλληλος των 600 ευρώ, με το μπλοκάκι υπηρεσιών που εξαφανίζει κάθε ασφαλιστική υποχρέωση του εργοδότη, ο 30χρονος οδηγός του δημόσιου λεωφορείου που λιποθυμά πάνω στο τιμόνι, δεν είναι ακραίες εργασιακές σχέσεις του σήμερα. Είναι η εικόνα όλων των εργαζόμενων αν περάσουν οι κυβερνητικές προτάσεις.

 

Δεν ξεχνούμε τίποτα

Σ’ αυτή την κατεύθυνση η ΝΔ δεν έχει μόνο την ενθουσιώδη στήριξη του ΣΕΒ και την ενεργητική στήριξη από την Ε.Ε. (αφού άλλωστε υλοποιεί κεντρικές επιλογές της). Στην πραγματικότητα, έχει και την πλήρη υποστήριξη του ανοιχτά νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ (πόσο μάλλον που και αυτό είχε προλειάνει το έδαφος όταν ήταν κυβέρνηση με μεγάλες τομές – είναι τυχαίο ότι σήμερα ο Αλογοσκούφης το νόμο του Ρέππα χρησιμοποιεί για να χτυπήσει το ασφαλιστικό των τραπεζοϋπαλλήλων;), αλλά και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας που χρόνια προσπάθησε να κάνει το συνδικαλιστικό κίνημα συμμέτοχο στη μάχη της ανταγωνιστικότητας.

Μπορεί σήμερα οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ να προσπαθούν αμήχανα να ψελλίσουν αγωνιστικές κορώνες, όμως είχαν συναινέσει σ’ αυτή την πολιτική. Οι προτάσεις του Πολυζωγόπουλου για φορολόγηση των εργατικών μισθών των 1200 ευρώ, η προκλητική στάση των συνδικαλιστών της ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ - ΣΥΝ στον ΟΤΕ, η εργασιακή ειρήνη των Δίχρονων Συλλογικών Συμβάσεων, αποκαλύπτουν την πραγματική τους πολιτική. Καλλιέργησαν κλίμα ταξικής συνεργασίας, μπήκαν στη λογική των «αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών» (λες και οι εργαζόμενοι φταίνε για τα άδεια ταμεία), έκαναν «διάλογο» αντί για αγώνες. Αντί να ζητήσουν πίσω τα κλεμμένα παζαρεύουν με ποιο ρυθμό θα μας αφαιρέσουν κάθε δικαίωμα.

Βαριές οι ευθύνες του ΠΑΜΕ. Ακόμα και σ’ αυτή την κρίσιμη φάση αρνείται την κοινή δράση, δεν επιδιώκει την από κοινού ανάσχεση-ανατροπή των επιλογών της κυβέρνησης-κεφαλαίου, αλλά περιορίζεται στην πολιτική καταγγελία, προωθώντας συχνά και τη συμμαχία των εργαζομένων με τμήματα του μικρομεσαίου κεφαλαίου (π.χ. ωράριο). Αντί να στηρίξει πρωτοβουλίες αγωνιστικού συντονισμού απέναντι στην επίθεση της κυβέρνησης και τη συναίνεση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, προτιμά το δρόμο της κομματικής καμπάνιας και καταγραφής.

 

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας

Η απεργία των τραπεζοϋπαλλήλων δείχνει ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρξουν κινητοποιήσεις σε διάφορους κλάδους! Επιδίωξη της κυβέρνησης (και ανομολόγητη επιθυμία της γραφειοκρατίας) είναι οι αγώνες να μένουν απομονωμένοι. Γι’ αυτό και σήμερα είναι ζήτημα πρώτης προτεραιότητας η οικοδόμηση μορφών και πρακτικών εργατικής αλληλεγγύης σε όσους αγώνες ξεσπούν. Κάθε αγώνας που δίνεται πρέπει να γίνεται υπόθεση του συνόλου των εργαζόμενων, ολόκληρου του εργατικού κινήματος.

Μόνο που η καλύτερη αλληλεγγύη είναι το ξεδίπλωμα μαχητικών και ανυποχώρητων κινητοποιήσεων σε όσο το δυνατόν περισσότερους χώρους και κλάδους και αυτό σημαίνει και τον πραγματικό αγωνιστικό συντονισμό όλων όσοι επιμένουν στην ανάγκη για ταξικό και νικηφόρο εργατικό κίνημα.

 

Γι’ αυτό και επιμένουμε ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος!