1η Μάη 2003
ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ
τη μέρα αυτή - παγκόσμια αγωνιστική μέρα της εργατικής τάξης – Πρωτομαγιά του 2003,
· Την ώρα αυτή - που ο ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και πάνω απ’ όλους η νέο - χιτλερική συμμορία της Ουάσινγκτον, έχουν ρίξει τη μάσκα της «ειρήνης», της «δημοκρατίας» και της «ευημερίας» για να επιχειρήσουν να υποτάξουν την παγκόσμια εργατική τάξη και τους λαούς, με την απροκάλυπτη τρομοκρατία, το «Σοκ και δέος», τη φρίκη των σύγχρονων όπλων τους, τη γενοκτονία και το ποδοπάτημα των λαών και εθνών, τη λεηλασία και καταστροφή του πολιτισμού στον πλανήτη.
· Αυτή τη δική μας μέρα - εμείς οι εργαζόμενοι, καλούμαστε να αναλογιστούμε τους αγώνες και τις θυσίες, αλλά και τις κοσμοϊστορικές καταχτήσεις των εργατικών ξεσηκωμών και επαναστάσεων, του παραγωγικού μόχθου και του επιστημονικού πειραματισμού που έδειξαν και δείχνουν το δρόμο για την κοινωνική και πολιτική απελευθέρωση της τάξης μας. Να βγάλουμε τα αναγκαία διδάγματα απ’ τις αποτυχίες και τα λάθη. Να χαιρετίσουμε τους λαούς που ξεσηκώνονται και πάλι με όλα τα μέσα που διαθέτουν ενάντια στη σύγχρονη καπιταλιστική – ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Να πάρουμε δύναμη απ’ τις μεγαλειώδεις αντιπολεμικές διαδηλώσεις των τελευταίων μηνών – τις μεγαλύτερες στην παγκόσμια ιστορία…
· Γιατί εμείς έχουμε να δώσουμε τον αγώνα για τη ζωή. Για την αποτροπή του πολέμου. Για την ανατροπή της καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας. Για το νέο κόσμο των ανθρώπων της δουλειάς, της λευτεριάς και της δημιουργίας.
Χωρίς καμιά αμφιβολία οι εγκληματίες πολέμου των ΗΠΑ διαθέτουν σήμερα την πιο ισχυρή και δολοφονική πολεμική μηχανή στην ιστορία της ανθρωπότητας. Όμως τα νέα δόγματα του «προληπτικού πολέμου», «για να μην υπάρξει ποτέ δύναμη που θα μπορούσε να απειλήσει την ηγεμονία των ΗΠΑ», δεν είναι μόνο εξαιρετικά αντιδραστικά κι’ απαράδεκτα. Δείχνουν και την πανικόβλητη ανησυχία των νέων Χίτλερ για την βαθιά και παρατεταμένη κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού, για την διαρκή οικονομική και πολιτική απώλεια εδάφους, απ’ τη μεριά της αμερικάνικης υπερδύναμης.
Και η αλήθεια είναι ότι όπως στο παρελθόν έτσι και τώρα, καμιά εξουσία δεν μπόρεσε ούτε θα μπορέσει ποτέ να στηριχτεί πάνω στις λόγχες και μόνο. Οι ανοιχτές πληγές της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η εγκάθετη όσο και παραπαίουσα «κυβέρνηση» της Καμπούλ, το νέο κατοχικό καθεστώς του Ιράκ που έχουν στα σκαριά, μπορεί να σηματοδοτούν μια σειρά στρατιωτικές νίκες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Και είναι σίγουρο ότι σχεδιάζουν και άλλες. Που όμως κάθε μια απ’ αυτές αντί, για την υποταγή και τη σταθεροποίηση που επιδιώκουν, θα τους περικυκλώνει με το ασίγαστο μίσος και την αντίσταση των λαών, με όλο και πιο εκρηκτική την παγκόσμια κατακραυγή κι’ αγανάκτηση. Θα οξύνει στο έπακρο τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και την αναζήτηση πολιτικοστρατιωτικών ιμπεριαλιστικών αξόνων, όχι για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των λαών αλλά για την προώθηση αντίπαλων ιμπεριαλιστικών συμφερόντων.
Σ’ αυτές τις συνθήκες καμιά «υπερδύναμη», όχι μόνο οικονομικά στριμωγμένη, αλλά και χρεοκοπημένη ηθικά και πολιτικά όπως είναι οι ΗΠΑ, δεν θα έχει την αντοχή να αντιμετωπίσει τους πολύμορφους, πεισματικούς και παρατεταμένους αγώνες των λαών. Αλλά και το ίδιο το αντιπολεμικό κίνημα, με τους αμερικανούς συναγωνιστές στην πρώτη γραμμή, αποκτώντας συνείδηση της δύναμής του, θα μπορούσε να μάθει στους αλαζόνες και ανεγκέφαλους πράκτορες των πολυεθνικών στο Λευκό Οίκο και στο Πεντάγωνο, αυτό το άλλο «Σοκ και δέος», της οργανωμένης πάλης των μαζών σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Η διχασμένη Ευρώπη των Μπλερ, Αθνάρ, Μπερλουσκόνι απ’ τη μια που αναζητούν χαμένα, παλιά, αποικιοκρατικά μεγαλεία στην ουρά των ΗΠΑ, αλλά και ο γαλλογερμανικός άξονας απ’ την άλλη, που θέλει την ανάδειξή του εκτός από οικονομική και σε μεγάλη στρατιωτική δύναμη, για να μπορεί να συμμετέχει στο ξαναμοίρασμα του κόσμου, αποκαλύπτεται για άλλη μια φορά ότι ποτέ δεν υπήρξε το «σπίτι των λαών» αλλά μια λυκοσυμμαχία των ιμπεριαλιστών. Με την προσπάθεια γεφύρωσης των αντιθέσεών της, με την διεύρυνσή της προς Ανατολάς, με το νέο Σύνταγμα της ανισοτιμίας και των πολλών ταχυτήτων που επεξεργάζεται - αυτό που επιδιώκει είναι ένας νέος γύρος λεηλασίας όλων των εργαζόμενων σε Ανατολή και Δύση. Με την ενσωμάτωση νέων αγορών σε συνθήκες κρίσης, με την πλήρη αμερικανοποίηση - ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την κατεδάφιση του «κοινωνικού κράτους» και όλων των εργατικών κατακτήσεων του αιώνα που πέρασε. Αυτή είναι η Ευρώπη των απασχολήσιμων και των άνεργων, της «ενεργού γήρανσης» και των νέων αντι – ασφαλιστικών συστημάτων. Αλλά και η Ευρώπη των τρομονόμων, των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κυβερνήσεων που έχουν εξομοιώσει τα κοινωνικά τους προγράμματα και χρησιμοποιούν ως φόβητρα νέο – φασιστικά αποβράσματα τύπου Λεπέν, Χάϊντερ και Φίνι για να ενισχύουν την εξουσία τους.
Σ’ αυτή την Ευρώπη του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου η «ισχυρή Ελλάδα» της μεγάλης αρπαχτής στο χρηματιστήριο, των διεφθαρμένων λοχαγών και υπολοχαγών του Σημίτη, η Ελλάδα της λακκούβας, η πρωταθλήτρια σε θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα, θεωρεί πως έφτασε πια η ώρα, μετά τη στοά του Αττάλου και τα καραγκιοζιλίκια της ελληνικής Προεδρίας, για να αναβαθμίσει τη θέση της. Με την ένταξη των μισοκατεστραμμένων χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ πιστεύει ότι έχει πάψει πια να είναι η πιο φτωχή ευρωπαϊκή χώρα, αποτελεί «μεσαία δύναμη» και φιλοδοξεί να ενταχθεί στην πρώτη ταχύτητα και στον σκληρό πυρήνα της νέας μεγάλης Ε.Ε. Υποστηρίζει γι’ αυτό το νέο Σύνταγμα, την εκλογή του Προέδρου και την κατάργηση της εκ περιτροπής προεδρίας. Κομπάζει για τους ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης των τελευταίων χρόνων που οφείλονται αποκλειστικά στα Ολυμπιακά έργα και τις υποδομές του Γ’ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, μετά το τέλος των οποίων ντόπιοι και ξένοι παρατηρητές προμηνύουν την πλήρη οικονομική στασιμότητα και το χάος…Συγκαλύπτει τις πραγματικές επιπτώσεις της ένταξης στην ΟΝΕ και το Ευρώ – την κάθετη πτώση της βιομηχανικής παραγωγής και των επενδύσεων, την πτώση των εξαγωγών και την εκτίναξη των ελλειμμάτων στο εμπορικό ισοζύγιο. Κι’ ενώ προμηνύονται σκληρές περικοπές της χρηματοδότησης από τα διαρθρωτικά ταμεία με την ένταξη των νέων χωρών, η Κυβέρνηση των «εκσυγχρονιστών» έχει ετοιμάσει το δικό της «Σοκ και δέος» σε βάρος των εργαζόμενων, του λαού και του τόπου.
· Για να φανεί αντάξια του «κλαμπ των ισχυρών» υπόσχεται μείωση του δημόσιου χρέους από το 105% στο 60%, δηλαδή κατά 45%, μέσα στα επόμενα 6 – 7 χρόνια, την ώρα που απ’ το 1997 ως το 2002 η μείωση δεν είχε ξεπεράσει το 6,4%. Αυτό σημαίνει
· Ολοκληρωτική ιδιωτικοποίηση των πάντων και όχι μόνο των δημόσιων επιχειρήσεων αλλά και της Παιδείας, της Υγείας και κάθε υπολείμματος «κοινωνικού κράτους»
· Σταδιακή κατάργηση της μονιμότητας με την εφαρμογή της μερικής απασχόλησης και στο δημόσιο μέσα από δουλεμπορικά ιδιωτικά γραφεία που θα νοικιάζουν εργαζόμενους χωρίς δικαιώματα στις υπηρεσίες
· Νέα ακόμα πιο αντιδραστική αναμόρφωση του ασφαλιστικού, ακόμα «περισσότερη δουλειά για τους Έλληνες», με αύξηση των ορίων ηλικίας και μείωση των συντάξεων, όπως ζήτησε πρόσφατα και ο Γκαργκάνας της Τράπεζας της Ελλάδος.
· Αυξήσεις στους μισθούς που δεν θα υπολείπονται μόνο του τιμάριθμου, δεν θα είναι ανάλογες με την παραγωγικότητα όπως λεγόταν παλιότερα, αλλά θα «υπολείπονται της αύξησης της παραγωγικότητας» για χάρη της «ανταγωνιστικότητας, της κερδοφορίας και των επενδύσεων».
· Εφαρμογή του προγράμματος της Λισσαβόνας για «πλήρη απασχόληση» του 70% του πληθυσμού, από την παιδική ηλικία ως τα βαθιά γεράματα και με το μοίρασμα κάθε θέσης εργασίας σε δυο.
· Και τέλος, για να περιορίσουμε ως εδώ το δείγμα γραφής των νέων μέτρων, εφαρμογή της «Ενδιάμεσης Αναθεώρησης της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής» για την πλήρη κατάργηση της στήριξης των τιμών και την αποδέσμευση των ενισχύσεων από το είδος και τον όγκο της παραγωγής, την αντικατάστασή τους από επιδόματα ελεημοσύνης προς τους παραγωγούς, την αυστηρή εφαρμογή του αγροτικού Μητρώου, το μεθοδευμένο ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς και την παράδοση της γεωργίας στις μεγάλες αγροτικές εκμεταλλεύσεις και τα αγροδιατροφικά μονοπώλια.
Αυτή η «ευρωπαϊκή Ελλάδα» της καταστολής και των τρομονόμων, που ισοπεδώνει καταχτήσεις και δικαιώματα, που ξεπουλάει τα πάντα για να κρατήσει γεμάτο το μπεζαχτά της πλουτοκρατίας, για να εξασφαλίσει μια θέση έστω και πίσω απ’ την κλειδαρότρυπα στη λέσχη των ισχυρών, η Ελλάδα όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ αλλά και της Ν.Δ., δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα την ίδια στιγμή που δημαγωγούσε για την ειρήνη να δίνει κάθε είδους διευκόλυνση στους αμερικανούς δολοφόνους. Δεν τολμάει ούτε και σήμερα να αξιοποιήσει το εντυπωσιακό κύμα συναδέλφωσης ανάμεσα σε ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους που έχει εκδηλωθεί - μετά τη χρεοκοπία του Σχεδία Ανάν και μπροστά στα τερτίπια του Ντενκτάς που για να νομιμοποιήσει το κατοχικό ψευδοκράτος ανοίγει τα σύνορα. Αποφεύγει την οριστική απόρριψη των σχεδίων για την μετατροπή της Κύπρου σε προτεκτοράτο, και εγκαταλείπει το στόχο για μια Κύπρο Ενιαία Κυρίαρχη Ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς και βάσεις. Για να παραμείνει έτσι πιστή στις εντολές των αμερικανοβρεττανών αλλά και της ίδιας της Ε.Ε. που απαιτούν τη διατήρηση των ολέθριων προτάσεων του Γ.Γ. του ΟΗΕ σαν βάση κάθε υπαγορευμένης «λύσης».
Συντρόφισσες και σύντροφοι – συναγωνιστές και συναγωνίστριες
Τούτη την ώρα της αλήθειας, της παρατεταμένης κρίσης του καπιταλισμού στον κόσμο και τη χώρα μας, την όξυνση όλων των αντιθέσεων και του πολέμου, του έντονου προβληματισμού και ευαισθητοποίησης ευρύτερων τμημάτων της εργατικής τάξης και του λαού είναι ανάγκη να δυναμώσουμε την πάλη ενάντια σε κάθε κεντροαριστερή και κεντροδεξιά δημαγωγία. Γιατί είναι εξίσου ανίκανες να βάλουν φραγμό στην αντιδημοκρατική και αντεργατική κατρακύλα που οι ίδιες εδώ και χρόνια έχουν δημιουργήσει.
Είναι ακόμα ανάγκη να ηττηθούν οι ιδέες της ενσωμάτωσης, της υποταγής και της ευρωλαγνείας. Να αποκαλυφθούν τα μεγάλα και τα μικρά «μαγαζιά» της μικροκομματικής σκοπιμότητας, των «αντεπιθέσεων» μαϊμού, των ψευτομετωπικών καπέλων, του αδιέξοδου κυβερνητικού φλερτ δίχως αρχές, και της δήθεν «λαϊκής εξουσίας» για το ξελάσπωμα του συστήματος. Να δόσουμε μέχρι το τέλος την πάλη ενάντια σε όλες εκείνες τις αντιλήψεις και πρακτικές που διάβρωσαν και διάλυσαν το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα σε Ανατολή και Δύση.
Και είναι τέλος ανάγκη ν’ αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για έξοδο απ’ την κρίση και την πολυδιάσπαση του αριστερού και εργατικού μας κινήματος. Να αξιοποιήσουμε γι’ αυτό το σκοπό τη θετικότερη μέχρι σήμερα εμπειρία της «Πρωτοβουλίας Αγώνα – Θεσσαλονίκη 2003». Για να ανοίξουμε μέτωπο στην αδιέξοδη δορυφοροποίηση γύρω από τις χρεωκοπημένες και φαινομενικά μόνο ισχυρές ψευτοαριστερές δυνάμεις. Να καταπολεμήσουμε το σεχταρισμό, το διασπαστισμό χωρίς αρχές και την περιχαράκωση. Να αναδείξουμε τις σωστές ιδέες με μοναδικό κριτήριο την ενότητα και την προώθηση των αγώνων της εργατικής τάξης, με το διάλογο και την κοινή δράση όλων των επαναστατικών δυνάμεων. Να αντιταχθούμε στον κυβερνητικό συνδικαλισμό, στις διασπαστικές όσο και ρεφορμιστικές μεθοδεύσεις του συνδικαλισμού της κομματικοποιημένης σκοπιμότητας. Να αναζητούμε κάθε φορά όχι όνο τις επί μέρους αγωνιστικές πρωτοβουλίες, που θα μένουν αναγκαστικά χωρίς διέξοδο και προοπτική, αλλά και την κεντρική, συνολική, πολιτική έκφραση, το μέτωπο, τον πόλο των ριζοσπαστικών αναζητήσεων της εργατικής τάξης και της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.
Για την αποτροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου – Για την αγωνιστική διεκδίκηση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων – Για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής – καπιταλιστικής κυριαρχίας – Για μιαν Ελλάδα της δουλειάς της λευτεριά και της δημιουργίας – Για τη διεθνιστική αλληλεγγύη της εργατικής τάξης & των λαών.
ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΟΥ 2003 !