Εκδήλωση του ΜΕ.Ρ.Α.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Σημαντική παρέμβαση στο ζήτημα των δημοκρατικών δικαιωμάτων με εκτιμήσεις γύρω από το γενικότερο ζήτημα της κλιμακούμενης κρατικής καταστολής, αλλά και τις αποφάσεις στη Δίκη της 17Ν αποτέλεσε η εκδήλωση του Μετώπου Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΜΕ.Ρ.Α.) που έγινε την Τετάρτη 10 του Δεκέμβρη 2003 στο Αμφιθέατρο Γκίνη του ΕΜΠ.

Στην τοποθέτησή του εκ μέρους του Ε.Κ.Κ.Ε. ο Χ. Μπίστης χαρακτήρισε «πολιτική ανανδρία και δολιότητα του πολιτικού συστήματος τη Δίκη της 17Ν που, αντί για την πολιτική αντιμετώπιση της ατομικής τρομοκρατίας, την αξιοποίησε για μια πρώτη εφαρμογή επί δικαίων και αδίκων του ‘τρομονόμου’ με στόχο την ευρύτερη ποινικοποίηση του κινήματος». Ωστόσο, σύμφωνα με τη δική του ανάλυση, ο εκπρόσωπος του Ε.Κ.Κ.Ε. τόνισε ότι «η έξαρση της καταστολής στον κόσμο και τη χώρα μας δεν είναι έκφραση ισχύος, αλλά ανασφάλειας. Οι ΗΠΑ προσπαθούν με τους «προληπτικούς πολέμους» να ανακόψουν την ανατροπή των συσχετισμών και την αμφισβήτηση της μονοκρατορίας τους. Αντίστοιχα στο Γκουαντάναμο και με το Πάτριοτ Ακτ παραβιάζουν το ίδιο τους το Σύνταγμα με αυθαίρετες συλλήψεις, βασανιστήρια και προφυλακίσεις χωρίς όρια». Όπως παρατήρησε ο ομιλητής, «Η Ε.Ε. αλλά και η ελληνική κυβέρνηση υιοθετούν το πνεύμα αυτό με τους τρομονόμους τους, με την πρωτοφανή καταστολή για ττους Ολυμπιακούς Αγώνες κ.λπ., όχι μόνο γιατί το απαιτούν οι Αμερικάνοι αλλά και για να τα χρησιμοποιήσουν σε βάρος των εργαζόμενων και της νεολαίας». Και ο Χ. Μπίστης καταλήγοντας τόνισε: «Διέξοδος δεν είναι η ατομική τρομοκρατία, αλλά η συγκρότηση και η ανάπτυξη του κινήματος των εργαζόμενων για την υπεράσπιση κάθε δημοκρατικής κατάκτησης στην προοπτική της ανατροπής και της κοινωνικής επανάστασης».

Σύμφωνα με την εκτίμηση του Κ. Χαριτάκη, μέλους της Π.Ε. του ΝΑΡ, «διαμορφώνεται ένα ενιαίο πλέγμα μηχανισμών καταστολής και χειραγώγησης που περιλαμβάνει αστυνομία, στρατό, δικαιοσύνη, ΜΜΕ, μυστικές υπηρεσίες, ενώ οργανώνεται πιο αποφασιστικά η διεθνοποίηση της καταστολής και η οργανική σύμπλεξη των διεθνών μηχανισμών μέσω κυρίως της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Το ‘δημοκρατικό πρόβλημα’ της εποχής μας έρχεται πιο κοντά από ποτέ στο ‘κοινωνικό ζήτημα’ διότι στον πυρήνα του βρίσκονται οι νέοι όροι εκμετάλλευσης και κυριαρχίας πάνω στους εργαζόμενους». Πρόκειται, είπε ο Κ. Χαριτάκης «για κρίση της αστικής δημοκρατίας, που επιχειρείται να απαντηθεί με την οικοδόμηση ενός σιδερόφρακτου καθεστώτος κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού…» Καταλήγοντας ο εκπρόσωπος του ΝΑΡ τόνισε: «Απάντηση δεν μπορεί να δώσει ούτε η υποταγή της Αριστεράς στην αστική ‘νομιμότητα’ ούτε οι λογικές και πρακτικές της ατομικής βίας. Γιατί η απελευθέρωση ή θα είναι έργο των ίδιων των καταπιεζόμενων ή δεν θα υπάρξει».

Ο δικηγόρος Δημ. Μπελαντής, αναφερόμενος στην απόφαση του Ειδικού Δικαστήριου για τη 17Ν, είπε: « Η απόφαση πρέπει να κατανοηθεί ως μια πολιτική απόφαση. Άμεσα ενδεικτική είναι η επιλεκτική παραχώρηση του ευεργετήματος της παραγραφής στους συνεργαζόμενους». Συνεχίζοντας την τοποθέτησή του ο ομιλητής, μέλος της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων, αποκάλυψε την πολιτική σκοπιμότητα μιας διαδικασίας η οποία «έκρινε τα αδικήματα πολιτικής βίας ως μη πολιτικά» και υποστήριξε ότι συντελείται «μία μετάβαση από την ποινικοποίηση της πολιτικής βίας στην ποινικοποίηση των ‘βίαιων ιδεολογιών’».

Παίρνοντας στη συνέχεια το λόγο ο καθηγητής ΕΜΠ Βένιος Αγγελόπουλος κατάγγειλε τις «παραβιάσεις των δημοκρατικών δικαιωμάτων των κατηγορούμενων για συμμετοχή στην 17Ν. Μιας ολιγάριθμης και ηττημένης πολιτικά οργάνωσης», όπως τη χαρακτήρισε, «που δεν αποτελούσε πια κίνδυνο για το πολιτικό σύστημα». Ιδιαίτερα επικριτικός υπήρξε στο χαρακτηρισμό ως «ισορροπημένης» της απόφασης, λόγω ορισμένων αθωώσεων για κάποιες περιπτώσεις όπου υπήρξε απόλυτη έλλειψη στοιχείων, θυμίζοντας στους ακροατές το γνωστό ανέκδοτο με την καλύβα του Χότζα, που αφού γέμισε ασφυκτικά με ζώα, ανακουφίστηκε με την αφαίρεση μιας…κότας. Ακόμα άσκησε κριτική στη «στρυφνή και ζόρικη» κατασκευή του «ηθικού αυτουργού» για τη θεμελίωση της ποινικής ευθύνης του Αλ. Γιωτόπουλου, ενώ από κοινού με τον Δ. Μπελαντή επισήμανε ότι με το νέο τρομονόμο θα αντικατασταθεί με την έννοια του «αρχηγού».

Εκ μέρους του ΕΕΚ ο Σάββας Μιχαήλ υπογράμμισε ότι «σε συνθήκες κρίσης και σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης το Κράτος εγκαθιδρύει εστίες α–νομίας μέσα σε νομική–συνταγματική τάξη όπως συμβαίνει με το Γκουαντάναμο». Ταυτόχρονα ο Σ. Μιχαήλ κατήγγειλε ότι μέσω της Δίκης της 17Ν έγινε η προσπάθεια «να σπιλώσουν την ανυπότακτη επαναστατική Αριστερά, την αντιδικτατορική πάλη, τους αγώνες της Μεταπολίτευσης, το κίνημα αλληλεγγύης». Ο εκπρόσωπος του ΕΕΚ έθεσε ακόμα τις «ιστορικές πηγές της τρομοϋστερίας: το δόγμα Μπους και το τέλος της μεταπολίτευσης και τις αντιφάσεις του. Για τις ΗΠΑ, ο ‘πόλεμος’ συνεχίζεται, για τους Έλληνες αστούς η μετάβαση πρέπει να γίνει με τις λιγότερες αναταράξεις. Αλλά και οι μεν και οι δε εξαρτώνται από την κρίση του συστήματος…».

Όλοι οι ομιλητές συμφώνησαν τέλος με την υπογράμμιση του Κ. Χαριτάκη ότι «είναι πια ολοφάνερο ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη για ανώτερη, μονιμότερη και πιο μακροπρόθεσμη απάντηση από τη μεριά του εργατικού, νεολαιίστικου κινήματος και της Αριστεράς».