Συσπείρωση Νεολαίων Ε.Κ.Κ.Ε.

 ΟΧΙ ΣΕ «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ» ΚΑΙ ΜΠΟΛΟΝΙΑ!

ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ-ΕΡΓΑΤΙΑΣ

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΥ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Ύστερα από ένα στημένο «Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία» που καταδικάστηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών και από το σύνολο σχεδόν του εκπαιδευτικού κόσμου, μέσα σ’ ένα κλίμα ασύστολης και παραπειστικής δημαγωγίας για τη «διασφάλιση και βελτίωση της ποιότητας στην ανώτατη εκπαίδευση», πραγματοποιείται τις μέρες αυτές στο Μπέργκεν της Νορβηγίας η τακτική διετής Σύνοδος των Ευρωπαίων υπουργών Παιδείας, με τη συμμετοχή και της Κουτσίκου. Λίγες μέρες μετά την ψήφιση της «οδηγίας» για 65 ώρες δουλειά τη βδομάδα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (της ανατροπής, δηλαδή, του οκτάωρου και της κατάργησης της σύμβασης της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας για μέγιστη βδομάδα εργασίας 48 ωρών που ίσχυε από το 1919), η Σύνοδος του Μπέργκεν έχει αποκλειστικό της στόχο να επιταχύνει την επιβολή των συμφερόντων του μεγάλου πολυεθνικού κεφαλαίου στο χώρο της ανώτατης παιδείας. Να μεθοδεύσει τη χαριστική βολή στο σύνολο των μέχρι σήμερα γνωστών μορφωτικών και επαγγελματικών δικαιωμάτων της σπουδάζουσας νεολαίας, να προωθήσει μαζί με τον εργασιακό και τον εκπαιδευτικό μεσαίωνα.

Ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΣ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ…

Βασική αιτία για τη μακρόχρονη αντιεκπαιδευτική εκστρατεία που κορυφώνεται στις μέρες μας είναι η δομική κρίση του καπιταλισμού από τη δεκαετία του ‘70 και η λεγόμενη «τεχνολογική επανάσταση»· ο διπλασιασμός-τριπλασιασμός του αριθμού σπουδαστών και φοιτητών αλλά και η κατακόρυφη μείωση των δαπανών για την Παιδεία, η παραπέρα ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίησή της· ο ξέφρενος ανταγωνισμός για την αύξηση της παραγωγικότητας, για νέα προϊόντα και αγορές, η ανάγκη για πολυάριθμο και φτηνό δυναμικό διανοητικής εργασίας, για πτυχιούχους μιας χρήσης -ή και καμίας- ανάλογα με την εμφάνιση, αλλά και η γρήγορη απαξίωση των τεχνολογιών αιχμής, η πλήρης υποταγή των προγραμμάτων σπουδών, της λειτουργίας των πανεπιστημίων και της έρευνας, στις ανάγκες του κεφαλαίου.

ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΚΑΤΗΦΟΡΟΥ με στόχο την αντιδραστική αναδιάρθρωση των ΑΕΙ η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΟΡΒΟΝΗΣ ΤΟ 1998 με τη συμμετοχή Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας και Ιταλίας. Εκεί διατυπώθηκε η ανάγκη για εντονότερη «ευρωπαϊκή συνεργασία με σκοπό τη διασφάλιση της ποιότητας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης», για «δύο κύκλους σπουδών», για τη «δια βίου εκπαίδευση» κ.λπ.

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΣΤΗΝ ΜΠΟΛΟΝΙΑ με τη συμμετοχή υπουργών Παιδείας από 29 ευρωπαϊκές χώρες έμπαιναν τα θεμέλια του Ενιαίου Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΕΧΑΕ) για την προώθηση της «κινητικότητας και απασχολησιμότητας των πολιτών…» και για «την αύξηση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας του ευρωπαϊκού συστήματος Ανώτατης Εκπαίδευσης». Βασικές κατευθύνσεις του αντιεκπαιδευτικού μανισφέστου που ονομάστηκε ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΜΠΟΛΟΝΙΑ είναι:

• Οι δύο κύκλοι σπουδών από τους οποίους ο πρώτος (με τη συντόμευσή του στα τρία χρόνια), αντί για τις βασικές γνώσεις μιας επιστήμης, θα πρέπει «να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της ευρωπαϊκής αγοράς εργασίας και να προσφέρει τα κατάλληλα επαγγελματικά προσόντα» και το πτυχίo Bachelor, υποβιβάζοντας το κόστος και την ποιότητα των σπουδών, καθώς και τα αντίστοιχα επαγγελματικά δικαιώματα για τη μεγάλη πλειοψηφία των φοιτητών. Ο δεύτερος κύκλος, το πτυχίο Master, για τμήμα μόνο των αποφοίτων του πρώτου και, ακόμα περισσότερο, ένας προβλεπόμενος τρίτος κύκλος -το διδακτορικό- θα προορίζεται για μια μειοψηφία, η οποία θα είναι η μόνη που θα μπορεί να ανταποκριθεί στα προβλεπόμενα δίδακτρα και τις υπέρογκες δαπάνες.

• Ένα εύκολα «αναγνώσιμο» και «συγκρίσιμο» «Συμπλήρωμα Διπλώματος» στηριγμένο σε «πιστωτικές μονάδες» που θα πρέπει στη συνέχεια ο απόφοιτος να κυνηγάει σ’ όλη του τη ζωή μέσα από μια διαδικασία «δια βίου εκπαίδευσης». Αποτέλεσμα, η εξατομίκευση των τίτλων σπουδών και η κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων που συνδέονταν ως τώρα με το πτυχίο.

• Η εξασφάλιση της μεγαλύτερης δυνατής «κινητικότητας» σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για φοιτητές, καθηγητές, ερευνητές και διδακτικό προσωπικό σαν μοχλός για την επιβολή των αντιεκπαιδευτικών μέτρων και για την ισοπέδωση των όποιων κεκτημένων δικαιωμάτων προς τα κάτω.

• Η διασφάλιση της «ποιότητας», της απόλυτης δηλαδή προσαρμογής της παρεχόμενης ανώτερης παιδείας στις ανάγκες της αγοράς, μέσα από διαδικασίες «αξιολόγησης» που θα πραγματοπιούνται όχι μόνο από εσωπανεπιστημιακούς, αλλά και εξωπανεπιστημιακούς φορείς, υπό την επιτήρηση των κυβερνήσεων και με τη συμμετοχή των μεγάλων επιχειρήσεων που σύμφωνα με την ως τώρα εμπειρία είχαν υπό τον έλεγχό τους το 44% των μελών στις σχετικές επιτροπές.

• Η προώθηση των αναγκαίων «ευρωπαϊκών διαστάσεων» στα προγράμματα σπουδών, στη συνεργασία των ιδρυμάτων, στην κινητικότητα, στην κατάρτιση και την έρευνα.

• Ο ανά διετία έλεγχος της εφαρμογής των αποφάσεων της Μπολόνια

ΕΤΣΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΑ ΤΟ 2001 με τη συμμετοχή 32 υπουργών δόθηκε έμφαση στη μεθόδευση της «αξιολόγησης» και της «δια βίου εκπαίδευσης», στην καθιέρωση του ΕΕΧΑΕ μέχρι το 2010 σύμφωνα και με τις κατευθύνσεις της Λισαβόνας για στην «οικοδόμηση της πιο ανταγωνιστικής οικονομίας της γνώσης», αλλά και στις υποκριτικές διαβεβαιώσεις για τη διατήρηση της «κρατικής ευθύνης» στη δημόσια, αλλά και στην όλο και πιο έντονα προωθούμενη ιδιωτική ανώτατη εκπαίδευση.

ΤΕΛΟΣ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 2003, μπροστά στις έντονες αντιδράσεις και τις σοβαρές καθυστερήσεις που διαπιστώθηκαν, οι 33 Υπουργοί Παιδείας που παρευρέθηκαν, ανέλαβαν τη δέσμευση να υλοποιήσουν τις κατευθύνσεις της Μπολόνια, τους δύο κύκλους σπουδών, τον τρίτο για το «διδακτορικό», το «συμπλήρωμα διπλώματος» και την «αξιολόγηση», μέχρι τη Σύνοδο του Μπέργκεν που πραγματοπιείται τις μέρες αυτές στη Νορβηγία.

ΒΑΣΙΚΗ ΕΠΙΔΙΩΞΗ όλων των παραπάνω η δημιουργία μιας «αγοράς ανώτατης εκπαίδευσης» ανταγωνιστικής με την αντίστοιχη των ΗΠΑ. Αλλά και η διαμόρφωση ενός χώρου πολλών εκατομμυρίων μισοκαταρτισμένων, «ευέλικτων» και «απασχολήσιμων» Ευρωπαίων πτυχιούχων, που να μπορούν να λειτουργούν σαν ανεξάντλητη δεξαμενή φτηνού μισοειδικευμένου προσωπικού στην υπηρεσία του μεγάλου ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Ένα δυναμικό που θα μπορεί να επιλέγεται πέρα από σύνορα, στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο από πλευράς μισθών και εργασιακών δικαιωμάτων.

…ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Μόνο οργή κι αγανάκτηση μπορούν να προκαλέσουν οι κούφιες διακηρύξεις περί «ποιότητας» και «αναβάθμισης» της ανώτατης παιδείας, μέσα από την ευθυγράμμιση με τις αντιεκπαιδευτικές κοινοτικές «οδηγίες» της Μπολόνια, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα.

• Γιατί την ώρα που εκτινασσόταν ο αριθμός των σπουδαστών και φοιτητών από τις 100.000 περίπου το 1975 στις 366.000 σήμερα, μειωνόταν ταυτόχρονα η δαπάνη κατά 25% ανά φοιτητή. Με αποτέλεσμα τεράστιες ελλείψεις σε νέο διδακτικό και διοικητικό προσωπικό, σε υποδομές και άλλες λειτουργικές ανάγκες.

• Γιατί ενώ, με μέσο όρο δαπανών για την Παιδεία το 100, η Σουηδία ξοδεύει 167,3, η Ιρλανδία 108,7 και η Πορτογαλία 81,3, η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση με ένα 40,7%. Γιατί, όπως και με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, οι προεκλογικές υποσχέσεις της Ν.Δ. για αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 5% του ΑΕΠ, στην πράξη έγιναν μείωση των αντίστοιχων κονδυλίων κατά 10% για το 2005. Με αποτέλεσμα πανεπιστήμια σαν αυτά της Κρήτης και της Θεσσαλίας να αναστέλλουν τη λειτουργία τους.

• Γιατί το κόστος των σπουδών με τα υπέρογκα ποσά για φροντιστήρια -και όχι μόνο- γίνεται πια αβάστακτο για την εργατική και αγροτική οικογένεια. Γιατί ο μέσος φοιτητής που αναγκάζεται να σπουδάσει εκτός έδρας χρειάζεται 5.000-7.000 ευρώ το χρόνο καθώς οι εστίες δεν καλύπτουν παρά το 8% των αναγκών. Γιατί από τους 100.000 που σπουδάζουν μακριά από τις οικογένειές τους οι 16.000 αδυνατούν να καλύψουν το οικονομικό βάρος και εγκαταλείπουν τις σπουδές τους.

• Γιατί, τέλος, εμφανίζοντας τις δραματικές περικοπές δαπανών σαν «οικονομίες» και μεταφέροντάς τις πλασματικά σαν «εθνική συμμετοχή» στο χρηματοδοτούμενο από την Ε.Ε. Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Εκπαίδευσης και Αρχικής Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΕΠΕΑΕΚ), οι κυβερνήσεις ανέθεσαν σ’ αυτό τη χρηματοδότηση μεγάλου τμήματος των ΑΕΙ-ΤΕΙ και το στρατηγικό σχεδιασμό για την ανώτατη εκπαίδευση. Έτσι προωθήθηκε η αναζήτηση πόρων από επιχειρήσεις και δίδακτρα μέσω της «Οικονομικής και Διοικητικής Αυτοτέλειας» των πανεπιστημίων και η μετακύληση του κόστους των σπουδών στο φοιτητή· η μετατροπή των πανεπιστημιακών ΔΕΠ σε στελέχη ή υπαλλήλους επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με την πρόσληψη μεγάλου αριθμού συμβασιούχων (των περίφημων 407), καθώς και η νομιμοποίηση της εξωπανεπιστημιακής απασχόλησης που έτεινε να μεταβάλει την ενδοπανεπιστημιακή έρευνα και διδασκαλία σε πάρεργο· τα οικονομικά σκαμπανεβάσματα των ΕΠΕΑΕΚ και ο σημερινός περιορισμός των κοινοτικών κονδυλίων, που σπρώχνουν πολλά τμήματα σπουδών και μεταπτυχιακά στα πρόθυρα κλεισίματος· η ίδρυση και λειτουργία των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών(ΚΕΣ), που αποτελούν παραρτήματα ξένων κολεγίων στην Ελλάδα και η πρόσφατη αντικατάσταση του ΔΙΚΑΤΣΑ από τον Οργανισμό Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης (ΔΟΑΤΑΠ), μαζί με την αναγνώριση των πτυχίων ΚΕΣ ως πανεπιστημιακού επιπέδου. Να οι διαδικασίες που προωθούν εδώ και χρόνια σιωπηρά την εξαθλίωση-ιδιωτικοποίηση της ανώτατης παιδείας, τη σταδιακή υποβάθμιση των σπουδών, την απαξίωση των πτυχίων.

Η «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ» ΚΑΙ Η ΜΠΟΛΟΝΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΟΥΝ!

Ωστόσο τα σχέδια για τη συνολική υποβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης με την πλήρη εφαρμογή των κατευθύνσεων της Μπολόνια και τις ολέθριες συνέπειές τους στην Ελλάδα σκοντάφτουν στην πλατιά σπουδαστική και λαϊκή δυσαρέσκεια. Η μαθητική και φοιτητική εξέγερση του 1998 μπορεί να μην ανέτρεψε το Νόμο Αρσένη για τη Μέση Εκπαίδευση, ματαίωσε ωστόσο τα Προγράμματα Σπουδών Επιλογής (ΠΣΕ) για την υπονόμευση των πανεπιστημίων στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης «διεύρυνσης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης», ύστερα από την εξάμηνη κατάληψη του Πολυτεχνείου Κρήτης. Ο δίμηνος ξεσηκωμός του φοιτητικού κόσμου κατά της επίπλαστης «ανωτατοποίησης των ΤΕΙ», αντί για την κατάργηση και ουσιαστική μετατροπή τους σε πανεπιστήμια, πάγωσε προσωρινά την εφαρμογή των «δύο κύκλων σπουδών» στην Ελλάδα. Η κατακραυγή του φοιτητικού και εκπαιδευτικού κόσμου κατά της «αξιολόγησης», οι μαζικές και μαχητικές κινητοποιήσεις τους από τις αρχές του χρόνου, η χρεοκοπία και απομόνωση του «εθνικού διαλόγου» έχουν φέρει την Κουτσίκου στη δύσκολη θέση να πηγαίνει στο Μπέργκεν, παρά τις σχετικές δεσμεύσεις, με ένα και μόνο ψηφισμένο νόμο στις αποσκευές της, αυτόν για τον ΔΟΑΤΑΠ (αν και για να λειτουργήσει ο νόμος πλήρως απαιτείται και η ψήφιση του ν/σ για τις «πιστωτικές μονάδες» και την «αξιολόγηση» που κατατέθηκε την τελευταία στιγμή στη Βουλή). Είναι, λοιπόν, φανερά τα αποτελέσματα και η σκοπιμότητα των μέχρι τώρα αγώνων.

Όμως το επίπεδο, η ένταση και η διάρκειά τους δεν επαρκεί για τη συνολική ανατροπή των αντιεκπαιδευτικών κατευθύνσεων της Μπολόνια και των επικείμενων αποφάσεων του Μπέργκεν. Πολύ περισσότερο σήμερα που με την ψήφιση της «αξιολόγησης» που υποστηρίζουν Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ και την εφαρμογή της, η ανώτατη Παιδεία θα μπει στην κλίνη του Προκρούστη για να προσαρμοστεί με κάθε είδους πιέσεις και καταναγκασμούς, στη λογική των «πολλών ταχυτήτων»· στην πλήρη εμπορευματοποίηση και ευτελισμό της παρεχόμενης γνώσης· στην απαξίωση των πτυχίων, στην αφαίρεση επαγγελματικών δικαιωμάτων, στην μετατροπή των αποφοίτων σε μισο-απασχολούμενους, μισο-άνεργους, «δια βίου εκπαιδευόμενους» και «περιπλανώμενους» παρίες της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Να γιατί η σημερινή γενιά των φοιτητών και σπουδαστών που έζησαν το Γολγοθά της παπαγαλίας, της υπερεντατικοποίησης και φροντιστηριοποίησης της Μέσης Εκπαίδευσης του νόμου Αρσένη, στο όνομα της εισόδου τους στη «Γη της Επαγγελίας» των πανεπιστημίων και της υποτιθέμενης μελλοντικής επαγγελματικής τους αποκατάστασης και σταδιοδρομίας, δεν έχουν άλλα περιθώρια αναμονής, αυταπατών και ατομικών λύσεων. Μοναδική τους διέξοδος: η αυτόνομη, μαζική, μαχητική και οργανωμένη ανάπτυξη του κινήματός τους. Η αντιπαράθεσή τους με κάθε λογική ανάθεσης, υποκατάστασης των αγώνων τους, εξωραϊσμού και δήθεν «διόρθωσης» των «ευρωπαϊκών μονόδρομων» και αντιεκπαιδευτικών μέτρων. Για να πάρουν οι ίδιοι τις τύχες τους στα χέρια τους όχι με τη συντεχνιακή αυτονόμηση των φοιτητικών αγώνων, αλλά με την αποφασιστική τους ένωση και πολιτικοποίηση από κοινού με την εργατική τάξη και το λαό για τη συνολική ανατροπή της αντεργατικής, αντιλαϊκής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής Κυβέρνησης-Ε.Ε.-Κεφαλαίου!

ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, όπου η επιστήμη, η μηχανή και η τεχνολογία, αντί για την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης και την επέκταση της εργάσιμης μέρας, θα επιδιώκουν σταθερά τον περιορισμό του εργάσιμου χρόνου και την ελάφρυνση του μόχθου των εργαζόμενων. Όπου αντί για την υποδούλωση του ανθρώπου και την καταστροφή του περιβάλλοντος, η επιστήμη και η τεχνική θα αποκατασταθούν αυτές καθαυτές ως ανθρώπινη νίκη απέναντι στην βαρβαρότητα του «κοινωνικού αυτοματισμού» και των τυφλών φυσικών δυνάμεων. Όπου αντί για την παραγωγή, από τη μια μεριά, μιας χούφτας εξουσιαστών και, από την άλλη, ανθρώπων πολύπλευρα υποταγμένων και θυμάτων εκμετάλλευσης με κατακερματισμένες γνώσεις και παραβιασμένες κλίσεις, που γνωρίζουν μόνο το παρακλάδι ενός κλάδου, θα χαράζεται κιόλας ο δρόμος για εκείνη τη μεγάλη επαναστατική αλλαγή που θα δώσει στον κόσμο της εργασίας όλη την εξουσία, θα βάζει τις βάσεις για ένα νέο Πανεπιστήμιο της κοινωνικής χειραφέτησης, που θ’ αποδίδει στον κοινωνικό άνθρωπο της ικανότητα εποπτείας του συστήματος παραγωγής στο σύνολό του, στην ολόπλευρη ανάπτυξη των κλίσεων και της προσωπικότητας του καθενός, ως προϋπόθεση για την ολόπλευρη ανάπτυξη όλων.

• Η «ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ» ΚΑΙ Η ΜΠΟΛΟΝΙΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ!

• ΓΙΑ ΕΝΙΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ, ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ!

• ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΤΥΧΙΟ (ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ) ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ, ΜΕ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙ ΜΕΡΟΥΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΜΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ, ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΣΚΑΙΡΕΣ ΕΙΔΙΚΕΥΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ!

• ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΥΠΟΔΟΜΗ ΣΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ! ΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΤΥΧΙΟ, ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΞΟΔΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΗ!

• ΟΧΙ ΣΤΗ «ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ» ΚΑΙ ΣΤΗΝ «ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΙΜΟΤΗΤΑ»! ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΟΡΦΩΣΗ ΜΕ ΠΛΗΡΩΜΕΝΕΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΕΣ ΑΔΕΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ!

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ ΑΠΟ ΕΓΚΑΘΕΤΟΥΣ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΝ! ΕΞΩ ΟΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ!

• ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ - ΜΕ ΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΔΟΧΩΝ, ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΣΥΓΧΡΟΝΩΝ ΜΕΣΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ!

• ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ-ΕΡΓΑΤΙΑΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ-ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ, ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΤΟ ΣΩΒΙΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!

ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ Ν’ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ!

ΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΝΙΚΑΜΕ!

 Αθήνα, Μάης 2005

 Συσπείρωση Νεολαίων Ε.Κ.Κ.Ε.