ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΟ-ΜΕΤΩΠΟ

Στο κείμενο «Για ένα πόλο-μέτωπο της Ανεξάρτητης, Αντικαπιταλιστικής-Αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς», οι δυνάμεις που πήραν την πρωτοβουλία προσδιορίζουν, καταγράφουν και δημοσιοποιούν ένα σύνολο θέσεων, αντιλήψεων αναφορών και εκτιμήσεων τα οποία αποτελούν το πολιτικό πλαίσιο και την πρόταση για την «αναβάθμιση της κοινής δράσης, στην προοπτική της συγκρότησης του πόλου-μετώπου»’. Είναι φανερή η προσπάθεια που καταβάλλεται για την άρση μιας δικαιολογημένης δυσπιστίας που εκφράστηκε στο παρελθόν από πολιτικές δυνάμεις και χώρους σε σχέση με τη συμμετοχή τους στο ΜΕ.Ρ.Α.
Το κείμενο αναφέρεται επίσης με έμμεσο τρόπο στην κρίση της αριστεράς και την αδυναμία της να αποτελέσει το αντίπαλο δέος στο δικομματισμό επιχειρώντας να προσδιορίσει τους όρους υπέρβασης αυτής της κρίσης που εκφράζεται με πολυδιάσπαση, αποσπασματικότητα, συγκυριακές συμπράξεις και παράλληλους μονόλογους. Κατά τη δική μας άποψη το συγκεκριμένο κείμενο δεν αποτελεί -και δεν πρέπει να αποτελεί- μια ολοκληρωμένη απάντηση σε όλα τα ανοικτά ζητήματα της κρίσης της αριστεράς.
Οι πολιτικοί όροι μιας ολοκληρωμένης απάντησης στα ζητήματα αυτά θα διαμορφωθούν μέσα από ένα ανοιχτό και ειλικρινή διάλογο που θα περιλαμβάνει επισημάνσεις, αναλύσεις, συγκεκριμένες προτάσεις και αναπόφευκτα διαφωνίες και αντιπαραθέσεις. Είναι δεδομένη η διαφορετική προέλευση και πορεία των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων και των αποστασιοποιημένων από πολιτικές συλλογικότητες ανένταχτων αγωνιστών που συμμετέχουν στο διάλογο, δεν ικανοποιούνται με τη σημερινή κατάσταση και αγωνιούν για το μέλλον της αριστεράς. Αυτό καθιστά αντιδεοντολογική και πρακτικά αδύνατη την επιδίωξη πολιτικής συγκρότησης σε οργανωτική ενότητα χωρίς τις διαδικασίες και τους όρους που θα επιβάλλουν οι ίδιες οι κοινωνικές δυνάμεις της ρήξης και της ανατροπής.
Δεν πρέπει να διαφεύγει ακόμη της προσοχής κανενός ότι η κατάσταση του κινήματος με τους όρους που διαμορφώθηκαν τα τελευταία 15 χρόνια είναι χειρότερη από αυτή που θα μπορούσε να προβλεφθεί και γι΄αυτό η πορεία που έχουμε μπροστά μας θα είναι επίπονη και με πολλές δυσκολίες. Η συγκρότηση του πόλου-μετώπου δεν μπορεί να αυτονομηθεί από τις συνολικές διαδικασίες ανασυγκρότησης του κινήματος. Χρειάζεται υπομονή, επιμονή και αυτοσυγκράτηση για να μην εκληφθεί η προσπάθεια ως πολυτέλεια ή πολιτικός σεχταρισμός. Η διαδικασία διαλόγου και δημιουργικής αντιπαράθεσης για να δοκιμάζονται οι απόψεις πρέπει να συμβαδίζει με μια προσπάθεια σταθερής κοινής δράσης χωρίς αποκλεισμούς σε όλα ανεξαιρέτως τα μέτωπα πάλης. Μόνο έτσι θα συμβάλλει στην επεξεργασία ενός πολιτικού προγράμματος δράσης που θα δημιουργήσει τη δυνατότητα πολιτικής σύγκλισης και ενότητας. Και αυτή η διαδικασία δεν μπορεί και δεν πρέπει να στοχεύει στην λείανση ή και την εξαφάνιση πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών, αντίθετα πρέπει να τις αναδεικνύει προκειμένου ο διάλογος που ανοίγει με το κείμενο και τις ‘θεματικές ενότητες’ να είναι ζωντανός, δημιουργικός και κυρίως δημοκρατικός, κάτι απόλυτα αναγκαίο.
Αυτοί που δεν αποδέχτηκαν το τέλος της ιστορίας, το τέλος των ιδεολογιών, το θάνατο του Μαρξισμού και βρίσκονται σε συνεχή ρήξη με την καπιταλιστική βαρβαρότητα είναι πολλοί. Για αυτό το λόγο είμαστε αισιόδοξοι ότι παρά την κρίση της αριστεράς και του κινήματος, οι αγώνες που θα επαναφέρουν στο προσκήνιο τις κατασυκοφαντημένες ιδέες του σοσιαλισμού, του μαρξισμού και το όραμα μιας απελευθερωμένης κοινωνίας είναι μπροστά μας. Και μπορούν να είναι νικηφόροι.

Αλέκος Βερναδάκης-Αντώνης Βούλγαρης
Στελέχη της Κομμουνιστικής Ανανέωσης