ΣΧΕΔΙΟ ΕΙΣΗΓΗΣΗΣ
ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΛΗΣ
ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗΣ - ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ
Η σημερινή μας εκδήλωση δεν έχει συγκυριακό ή περιστασιακό χαρακτήρα. Είναι μια εκδήλωση με προϊστορία και υπηρετεί μια συγκεκριμένη προοπτική. Εντάσσεται στον από κοινού αποφασισμένο στόχο όσων συμμετέχουν σ’ αυτή την Πρωτοβουλία να κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να αρχίσει να καλύπτεται το κενό ενιαίας αριστερής ριζοσπαστικής και επαναστατικής πολιτικής έκφρασης του εργατικού και λαϊκού μας κινήματος.
Στηρίζεται στην ομόφωνη εκτίμηση όλων μας ότι η πρακτική της μακρόχρονης και πολύμορφης κοινής δράσης, πολιτικού διαλόγου, διαφωνιών αλλά και κοινών προβληματισμών και συγκλίσεων μιας σειράς πολιτικών οργανώσεων και συλλογικοτήτων της ριζοσπαστικής αριστεράς και της αντικαπιταλιστικής οικολογίας που καταχτήθηκε τα τελευταία χρόνια, θα πρέπει όχι μόνο να διαφυλαχθεί αλλά και να προχωρήσει σε ένα νέο ανώτερο ποιοτικά επίπεδο.
· Για να αντιστραφεί το σημερινό κλίμα πολυδιάσπασης, μερικότητας και αποσπασματικότητας, για να ξεφύγουμε από τη θεωρητική και πολιτική φτώχεια, το σεχταρισμό, το βόλεμα σε έτοιμα σχήματα και ρετσέτες, για να αντιπαρατεθούμε στο τέλμα της μιας ή της άλλης εκδοχής του ρεφορμισμού, για να μετατρέψουμε την πολιτική ελπίδα που γεννήθηκε μέσα σε μεγάλες ενωτικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις σε μόνιμη δυναμική και στράτευση και να ανταποκριθούμε στους μεγάλους αγώνες που έρχονται
· Για να οδηγηθούμε έτσι μέσα από ένα συστηματικό και σε βάθος πολιτικοθεωρητικό διάλογο στις αναγκαίες συγκλίσεις και διαχωρισμούς με κριτήριο την αναβάθμιση της κοινής μας δράσης, στην προοπτική της συγκρότησης του Πόλου - Μετώπου της ριζοσπαστικής - επαναστατικής Αριστεράς.
Έχουμε όλοι από κοινού εκτιμήσει ως θετικό και ελπιδοφόρο το διήμερο ανοιχτού διαλόγου που διοργανώσαμε με θέμα «Ο σύγχρονος καπιταλισμός, ο χαρακτήρας και οι αντιθέσεις της ελληνικής κοινωνίας και η στρατηγική της επαναστατικής αριστεράς». Γιατί ο διάλογος αυτός, παρά τις αδυναμίες του, έδωσε τη δυνατότητα να γίνουν βαθύτερα κατανοητές οι θεωρητικές διαφωνίες των οργανώσεων, αλλά και γιατί ανέδειξε και επιβεβαίωσε ένα πυρήνα ουσιαστικών και στρατηγικής σημασίας συγκλίσεων που αφορούν: το χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα που θα είναι σοσιαλιστική, αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική, την άρνηση της λογικής των σταδίων αλλά και κάθε στρατηγικής συμμαχίας με τμήματα της αστικής τάξης, την σαφή οριοθέτηση από τις λογικές των αντινεοφιλελεύθερων και αντιμονοπωλιακών μετώπων, την αντιπαράθεση όχι μόνο στις κοσμοκρατορικές φιλοδοξίες των ΗΠΑ αλλά και στο κεφαλαιοκρατικό - ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα και την αντιλαϊκή πολιτική της Ε.Ε., την πάλη για την ανατροπή όχι μόνο της αντιδραστικής πολιτικής της κυβέρνησης της Ν.Δ. αλλά και κάθε αντεργατικής και αντιλαϊκής πολιτικής, την έμφαση που θα πρέπει κάθε φορά να δίνεται πρώτα και κύρια στην ανάπτυξη μαζικών, μαχητικών και νικηφόρων αγώνων του εργατικού, λαϊκού και νεολαιίστικου κινήματος .
Αξιοποιώντας τα θετικά και αρνητικά συμπεράσματα από τον πρώτο αυτό κύκλο συζήτησης είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε σε αντίστοιχες ημερίδες για τα υπόλοιπα θέματα που έχουμε συναποφασίσει και που αφορούν: Β’ Την διεθνή κατάσταση, το χαρακτήρα της εποχής και τα διεθνιστικά καθήκοντα του επαναστατικού κινήματος, Γ’ Τις εμπειρίες του διεθνούς και του ελληνικού αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος και Δ’ Τις πολιτικές μορφές του επαναστατικού κινήματος, το Κόμμα, τα μέτωπα, τα συνδικάτα.
Με την σημερινή μας συζήτηση ωστόσο θέλουμε να καλύψουμε ορισμένα κενά που διαπιστώσαμε στο διήμερο για το πρώτο θέμα. Να ξεφύγουμε από μια τάση παράλληλων μονολόγων ανάμεσα στις οργανώσεις, που μας χαρακτήρισε, και να επιδιώξουμε μια πιο ενεργητική παρέμβαση και συμμετοχή ενός ευρύτερου δυναμικού αγωνιστών της Αριστεράς στην επεξεργασία των συμπερασμάτων. Να προχωρήσουμε στην διαμόρφωση ενός προγράμματος δράσης με την εμβάθυνση στην πολιτική συγκυρία και την συγκεκριμενοποίηση κοινών στόχων και κοινής πρακτικής στις ταξικές και πολιτικές αναμετρήσεις που έρχονται (στο εργατικό, αγροτικό, νεολαιίστικο, αντιπολεμικό κίνημα, στο κίνημα κατά της ιμπεριαλιστικής «παγκοσμιοποίησης» και κατά της ΕΕ, στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στο Περιβάλλον, στην πάλη για την υπεράσπιση και διεύρυνση δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, για την συνολική βελτίωση των συσχετισμών υπέρ του κινήματος). Γιατί είναι κοινή πεποίθηση όλων μας ότι η υπόθεση του Πόλου - Μετώπου της Ανεξάρτητης - Αντικαπιταλιστικής - Αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς θα κριθεί πρώτα και κύρια απ’ την ορθότητα, αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεών του μέσα στους ταξικούς αγώνες της περιόδου, πράγμα που θα πρέπει εξ’ άλλου να υπηρετεί και ο ίδιος ο πολιτικοθεωρητικός διάλογος.
ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ
Αυτό που χαρακτηρίζει τη σημερνή διεθνή πολιτική συγκυρία είναι η διάψευση των επαγγελιών για το ξεπέρασμα των μεγάλων κοινωνικών, γεωστρατηγικών και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων του 20ου αιώνα που θα 'φερνε δήθεν μαζί της η κατάρρευση των εκφυλισμένων καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και η επικράτηση των χωρών του αναπτυγμένου δυτικού καπιταλισμού με επικεφαλής τις ΗΠΑ. Αυτό που επονομάστηκε «τέλος της ιστορίας» φαίνεται να τελειώνει κι αυτό.
Η παγκοσμιοποίηση - διεθνοποίηση του κεφαλαίου ως διαδικασία για την επέκταση και το βάθεμα, χωρίς φραγμό, των καπιταλιστικών σχέσεων εκμετάλλευσης σε όλο τον πλανήτη, αντί να «ενοποιεί» το σύγχρονο κόσμο μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, υψώνει νέα τείχη απέναντι στους λαούς, τους εργαζόμενους και τους μετανάστες. Οι εκρηκτικές αντιφάσεις και οι κρισιακές εκδηλώσεις του σύγχρονου καπιταλισμού οξύνουν τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
1 - Οι ΗΠΑ για να αντιμετωπίσουν την ύφεση και να υπερκεράσουν τους ανταγωνιστές τους που αμφισβητούν καίρια την οικονομική πρωτοκαθεδρία τους προχώρησαν στην κατεδάφιση των όποιων στοιχείων «κοινωνικού κράτους», ελαστικοποίησαν στο έπακρο τις εργασιακές σχέσεις, εφάρμοσαν πρώτοι τα συστήματα της «πλήρους» και επισφαλούς απασχόλησης, της ισοπέδωσης ασφαλιστικών δικαιωμάτων και της «ενεργού γήρανσης» για δουλειά ως τα βαθιά γεράματα, της αποφασιστικής μείωσης των φόρων σε όφελος των πολυεθνικών, της υπερχρέωσης της οικονομίας και των νοικοκυριών σε όφελος του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου, της κολοσσιαίας αύξησης των στρατιωτικών δαπανών ταυτόχρονα με την κήρυξη ενός μακρόχρονου «προληπτικού» πολέμου για την καθυπόταξη των λαών, για τη διασφάλιση και επέκταση του ελέγχου σε πρώτες ύλες, αγορές και σφαίρες επιρροής, για την βίαιη επιβολή της παγκόσμιας ηγεμονίας τους. Η ξέφρενη αυτή πορεία φαίνεται να οδηγείται σήμερα σε νέα αδιέξοδα. Ένα συνολικό εσωτερικό και εξωτερικό χρέος 40 τρις. $ ( 437% του ΑΕΠ των ΗΠΑ) παράλληλα με τα τεράστια εσωτερικά και εξωτερικά εμπορικά ελλείμματα ( 500 και 600δις. $ το χρόνο αντίστοιχα) εξαρτούν την αμερικάνικη οικονομία και την τιμή του δολαρίου από τα κεφάλαια που εισρέουν από ΕΕ, Ιαπωνία και Κίνα για να τοποθετηθούν σε αμερικάνικα χρεόγραφα και άλλες επενδύσεις. Μια κατάσταση που θα μπορούσε να ανατραπεί σε μια διαφορετική συγκυρία. Ταυτόχρονα η στρατιωτική υπερεπέκταση μοιάζει να οδηγείται σε αδιέξοδο καθώς προσκρούει στη σθεναρή αντίσταση του λαού στο Ιράκ, να μην μπορεί να σταθεροποιηθεί στο Αφγανιστάν, να προκαλεί λαϊκούς ξεσηκωμούς και αντιστάσεις απ’ την Ασία ως τη Λ. Αμερική. Από την άλλη πλευρά το κράτος του ζόφου που προσπαθούν να επιβάλλουν τα κολαστήρια του Αμπού Γκράιμπ και Γκουαντάναμο, οι αυθαίρετες συλλήψεις - εξαφανίσεις, ο χαφιεδισμός και τα ειδικά στρατοδικεία του Πάτριοτ Ακτ έρχονται σε αντίθεση όχι μόνο με τους λαούς που υφίστανται την αμερικάνικη θηριωδία αλλά και με τον ίδιο τον αμερικάνικο λαό των 37 εκ. φτωχών, των 40εκ. ανασφάλιστων, των εκατοντάδων χιλιάδων αστέγων, των πατεράδων και των μανάδων των 2000 νεκρών και πάνω από 15.000 σακατεμένων αμερικανών φαντάρων. Σ’ αυτές τις συνθήκες ο τυφώνας «Κατρίνα» με τις εκατοντάδες νεκρούς και τις χιλιάδες αγνοούμενους στις φτωχογειτονιές της Νέας Ορλεάνης, αποκαλύπτονταν σαν κάτι πολύ ευρύτερο από μια απλή «φυσική καταστροφή». Γιατί αντί για αντιπλημμυρικά αναχώματα εκατοντάδες δις είχαν σπαταληθεί σε πολεμικούς εξοπλισμούς και εκστρατείες, Γιατί η υπερθέρμανση της θάλασσας στον κόλπο του Μεξικού ήταν συνέπεια του φαινομένου του θερμοκηπίου και της άρνησης του Μπους να υπογράψει το σύμφωνο του Κιότο. Γιατί η ανυπαρξία μέσων μετακίνησης για ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της πόλης οφείλεται κι αυτή στο χαμηλό της εισόδημα που βρίσκεται κατά 30% κάτω απ’ το όριο της φτώχειας. Γιατί και μετά την καταστροφή η κυβέρνηση Μπους απαιτούσε ακόμα μεγαλύτερη μείωση μισθών και μεροκάματων σε όφελος των μεγάλων εταιριών που θα αναλάμβαναν την αποκατάσταση των ζημιών.
Μαζί με την αποκάλυψη του σκανδάλου της σκόπιμης κατασκευής «στοιχείων» για τα «όπλα μαζικής καταστροφής» του Ιράκ και με την κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητας του αμερικανού Προέδρου, οι ΗΠΑ αναδείχνοντας ως η πιο μισητή χώρα στο σύγχρονο κόσμο. Αυτό που κάποτε εμφανίζονταν ως «αμερικάνικο όνειρο» τείνει να μετατραπεί σε εφιάλτη.
2 - Οι ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης που συνασπίστηκαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να πετύχουν την οικονομική τους ανόρθωση, να ελέγξουν τις αντιδράσεις των λαών τους και από κοινού με τις ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν το τότε ανατολικό μπλοκ και την ΕΣΣΔ, από τα μέσα της δεκαετίας του 80 έχουν λίγο πολύ εξισορροπήσει οικονομικά την αμερικάνικη υπερδύναμη και τη γιαπωνέζικη οικονομία και έχουν αναδειχτεί σε πρώτη εμπορική δύναμη. Καμιά απ’ αυτές τις χώρες δεν είναι σήμερα σε θέση από μόνη της να διεκδικήσει αγορές και σφαίρες επιρροής στο σύγχρονο κόσμο πολύ περισσότερο που βρίσκονται, όλες μαζί, πολύ πιο πίσω σε στρατιωτική ισχύ και δίκτυα πολιτικής επιρροής σε σχέση με τις ΗΠΑ. Η διεύρυνσή τους με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (παρά την αυξημένη επιρροή των ΗΠΑ στις χώρες αυτές), καθώς και η προσπάθεια για την παραπέρα πολιτική και οικονομική τους «ολοκλήρωση», έχουν ως στόχο κατ’ αρχή την οικονομική και πολιτική τους αναβάθμιση στον διεθνή ανταγωνισμό, σαν προϋπόθεση για την σταδιακή τους ανάδειξη και σε στρατιωτικό διεθνή παράγοντα με τον ευρωστρατό που έχουν στα χαρτιά. Ήδη με τη συνθήκη του Μάαστριχτ απ’ τις αρχές της δεκαετίας του 90, με τα Σύμφωνο Σταθερότητας, με την ΟΝΕ και το ευρώ έχει ξεκινήσει μία μεθοδευμένη προσπάθεια για την οριστική κατεδάφιση του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, την συμπίεση των μισθών κάτω κι απ’ αυτή την αύξηση του πληθωρισμού, την αμερικανοποίηση - ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, την επιμήκυνση του εργάσιμου βίου, την φιλελευθεροποίηση - ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, την μεταφορά επιχειρήσεων σε χώρες χαμηλού μισθολογικού κόστους. Αυτή είναι η σημερινή Ε.Ε. των 20 εκ. ανέργων και των 58 εκ. φτωχών. Η Ευρώπη των αποφάσεων της Λισσαβόνας που σήμερα προωθεί την παραπέρα περικοπή του κοινοτικού προϋπολογισμού, την παραπέρα μείωση των κοινωνικών παροχών και αγροτικών επιδοτήσεων, την «μετακίνηση της φορολογίας από την εργασία στην κατανάλωση» την μείωση δηλαδή των εργοδοτικών εισφορών και την αύξηση των έμμεσων φόρων, την αντιμεταρρύθμιση των αποφάσεων της Μπολόνια για την πλήρη υπαγωγή της εκπαίδευσης στις επιδιώξεις των πολυεθνικών, την θυσία του συνόλου των εργατικών και λαϊκών κατακτήσεων και δικαιωμάτων στην υπηρεσία της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η Ευρώπη του Σένγκεν, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, των ευρωτρομονόμων, του ευρωφακελώματος, του ευρωεντάλματος σύλληψης και έκδοσης και της «δικαστικής συνδρομής με τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη του διαμελισμού της Σερβίας, της εισβολής στο Αφγανιστάν, της σύμπλευσης αλλά και του διχασμού της για την επέμβαση στο Ιράκ, της συνεργασίας αλλά και των ανταγωνισμών με τις ΗΠΑ για την καταδυνάστευση των λαών και το ξαναμοίρασμα του κόσμου.
Το Ευρωσύνταγμα που είχε σαν στόχο να παγιώσει θεσμικά και να επεκτείνει αυτή την αντιδραστική πορεία προσέκρουσε στο ηχηρό Όχι των εργαζόμενων και των λαών της Γαλλίας και της Ολλανδίας, έδωσε το έναυσμα για την διαμόρφωση ενός πλειοψηφικού λαϊκού ρεύματος απόρριψης στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, παρά κι ενάντια στις ασφυκτικές πιέσεις υπέρ του Ναι απ’ τη μεριά όλων των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων της Ευρώπης. Η άρνηση πλειοψηφικής στήριξης και των δύο κυρίαρχων αστικών πολιτικών κομμάτων στη Γερμανία έχει περιπλέξει την πολιτική ζωή της χώρας, αποτελεί έκφραση διαμαρτυρίας απέναντι και στις δύο κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης και αντεργατικής πολιτικής στη χώρα αυτή. Τα υψηλά ποσοστά αποχής από ανάλογες εκλογικές αναμετρήσεις στην Αν. Ευρώπη δείχνουν τη δυσφορία των λαών τους απέναντι στους νεοσυντηρητικούς αλλά και τους μεταλλαγμένους κομμουνιστές στις χώρες αυτές για την οδυνηρή πραγματικότητα της Ευρώπης του κεφαλαίου που υπηρετούν. Εκατομμύρια εργαζόμενοι κατεβαίνουν σε μαζικές και μαχητικές απεργίες όπως στη Γαλλία και το Βέλγιο για να βάλουν φραγμό στον αντεργατικό οδοστρωτήρα. Μετά την αμερικάνικη υπερδύναμη και η ιμπεριαλιστική Ευρώπη είναι όλο και λιγότερο σε θέση να προσφέρει κοινωνικό όραμα και προοπτική, κάποια εμπιστοσύνη σ’ ένα καλύτερο μέλλον για τους λαούς της,
3 - Η ηρωική αντίσταση του ιρακινού λαού που απειλεί να οδηγήσει σε μιαν ήττα με ακόμα ευρύτερες επιπτώσεις κι απ’ αυτήν του Βιετνάμ την αμερικάνικη Υπερδύναμη, η ακατάβλητη παλαιστινιακή αντίσταση, η αδυναμία ελέγχου του Αφγανιστάν όλ’ αυτά τσαλακώνουν την αλαζονεία των ΗΠΑ και δείχνουν για άλλη μια φορά ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι παντοδύναμος. Σε αρκετά σημεία του πλανήτη απ’ τη μπολιβαριανή επανάσταση του Τσάβες στη Βενεζουέλα, τους λαϊκούς ξεσηκωμούς στον Ισημερινό και τη Βολιβία, μέχρι το αντάρτικο του Νεπάλ έχει ξαναρχίσει να μπαίνει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της αντιιμπεριαλιστικής ανατροπής και μιας άλλης αντιιμπεριαλιστικής και αντικαπιταλιστικής εξουσίας.
Να γιατί αυτό που μπορεί να υπερασπίσει και διευρύνει τα δικαιώματα και τις καταχτήσεις της εργατικής τάξης και των λαών δεν είναι οι υποχωρήσεις και ο ενδοτισμός απέναντι στα σχέδια του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου όπως μας συμβουλεύουν οι αστοί πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοί τους. Αλλά είναι η οργανωμένη και σταθερή κλιμάκωση των εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων.
· Ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο.
· Για να ηττηθεί η αμερικάνικη υπερδύναμη και να ανατραπούν τα σχέδια της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε.
· Για την σταθερή υποστήριξη των επαναστατικών αγώνων των λαών. Για να φύγουν τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα από το Ιράκ, το Αφγανιστάν και τα Βαλκάνια. Για μια ελεύθερη Παλαιστίνη. Για Αλληλεγγύη στη Βενεζουέλα και σ’ όλους τους λαούς που αγωνίζονται για την εθνική και κοινωνική τους απελευθέρωση.
· Για την ανατροπή της αντεργατικής πολιτικής του διεθνούς κεφαλαίου με τους συνδικαλιστικούς απεργιακούς και πολιτικούς αγώνες των εργαζόμενων.
· Ενάντια στο ΝΑΤΟ, την Ε.Ε., τη Διεθνή Τράπεζα, το ΔΝΤ, την ΠΟΕ και για τη διάλυσή τους
Και να γιατί μέσα στους καθημερινούς αγώνες των εργαζόμενων έχει ωριμάσει πια σήμερα η ανάγκη για ένα δημιουργικό απολογισμό των θετικών και αρνητικών εμπειριών του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης. Για την επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής προοπτικής, της στρατηγικής και της τακτικής της κοινωνικής επανάστασης, για το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Πολύ λίγο κράτησαν οι διακηρύξεις. του Καραμανλή που εμφάνιζαν την κυβέρνηση της Ν.Δ. ως έκφραση του «κοινωνικού κέντρου» και υπόσχονταν την «ήπια προσαρμογή» της οικονομίας.
Μπροστά στην όξυνση όλων αντιθέσεων διεθνώς και στη χώρα μας, καθώς έσκαζε η φούσκα της «ισχυρής Ελλάδας» και αποκαλύπτονταν τα αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, οι δημαγωγίες έχουν ξεφτίσει και οι μάσκες έχουν αρχίσει να πέφτουν από καιρό. Η αντιδραστική πολιτική της κυβέρνησης κλιμακώνεται σε όλα τα επίπεδα:
Μετά τη λεηλασία των εργαζόμενων και του δημόσιου πλούτου επί ΠΑΣΟΚ, με τη φούσκα στο Χρηματιστήριο, την ολόπλευρη στήριξη των ημέτερων στις κατασκευές, τη βιομηχανία και τις Τράπεζες, το μεγάλο φαγοπότι της Ολυμπιάδας 2004, παράλληλα με την ανατροπή δικαιωμάτων και κατακτήσεων και τη συμπίεση των εισοδημάτων των εργαζόμενων και της φτωχομεσαίας αγροτιάς απ’ τη μεριά του σημιτικού «εκσυγχρονισμού», η Ν.Δ. προώθησε τη λεγόμενη «απογραφή», προσπάθησε να αξιοποιήσει τα τεράστια χρέη και τα ελλείμματα που αποκαλύφθηκαν, για να κατακεραυνώσει την πράσινη «διαπλοκή», να κάνει πέρα τους πράσινους «νταβατζήδες» και να τους αντικαταστήσει με γαλάζιους.
Για ν’ αντιμετωπίσει τις «μαύρες τρύπες» των δημόσιων ταμείων που λεηλατήθηκαν καθώς και την ύφεση στη βιομηχανία, στις κατασκευές και σ’ όλη την οικονομία, για να ενισχύσει τους κάθε λογής μεγαλομετόχους και το χρηματιστικό κεφάλαιο, η κυβέρνηση της Ν.Δ. έχει εξαπολύσει στην υπηρεσία μιας χούφτας εκμεταλλευτών του λαού τη νέα αντεργατική καταιγίδα που βρίσκεται αυτό τον καιρό σε πλήρη εξέλιξη: με τις φοροαπαλλαγές και το νέο «αναπτυξιακό νόμο» για το μεγάλο κεφάλαιο. Με την αύξηση του ΦΠΑ και τη φορομπηξία σε βάρος του λαού. Με την «εθελούσια έξοδο» στον ΟΤΕ και την κατάργηση της μονιμότητας στο δημόσιο. Το άνοιγμα του ασφαλιστικού με αφετηρία τις Τράπεζες ( για να φορτώσει νέα βάρη στο λεηλατημένο ΙΚΑ και ν’ ανοίξει το δρόμο για παράταση του ορίου συνταξιοδότησης, αύξηση των εισφορών, μείωση των συντάξεων ακόμα και κατάργηση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος για τις νεώτερες γενιές). Με την απελευθέρωση του ωραρίου των καταστημάτων, και πάνω απ’ όλα με την κατάργηση του 8ωρου και την «διευθέτηση» του χρόνου εργασίας που θα δίνει το δικαίωμα στον εργοδότη να επιβάλλει ανάλογα με τις ανάγκες του 12 ώρες δουλειά την ημέρα με μειωμένη η και καθόλου υπερωριακή αμοιβή. Με το νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων που προωθεί, κι ακόμα την εσπευσμένη εφαρμογή της νέας ΚΑΠ για το ξεκλήρισμα της μικρομεσαίας αγροτιάς, τη σκληρή αντιεκπαιδευτική μεταρρύθμιση με την «Αξιολόγηση», τη «δια βίου εκπαίδευση», την εφαρμογή της διακήρυξης της Μπολόνια και το νέο Νόμο Πλαίσιο που έχει στα χαρτιά. Βασικό περιεχόμενο όλων αυτών η συμπίεση του κόστους εργασίας, η αύξηση της αποσπώμενης υπεραξίας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, η πλήρης υποταγή της κοινωνίας στις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων με την λεγόμενη απελευθέρωση - ασυδοσία των αγορών. Όπως σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο, ακόμα περισσότερο στη χώρα μας αυτό που επιδιώκεται είναι, η πλήρης ισοπέδωση των κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων των εργαζόμενων απ’ τον αιώνα που πέρασε και η επιβολή ενός νέου κοινωνικού και εργασιακού μεσαίωνα.
Ύστερ’ απ’ όλ’ αυτά κανείς δεν πιστεύει πια ότι η Ν.Δ. θα μπορούσε να είναι «μικρότερο κακό», απέναντι στην αλαζονεία και αντιλαϊκή πολιτική της πράσινης διακυβέρνησης, καθώς οι εργαζόμενοι αλλά και τα φτωχά μικροαστικά στρώματα βλέπουν τα πράγματα να πηγαίνουν απ’ το κακό στο χειρότερο. Οι κινητοποιήσεις των συμβασιούχων που παραμένουν χωρίς δουλειά παρά τις νεοδημοκρατικές υποσχέσεις, οι δεκάδες χιλιάδες απολυμένοι των μεγάλων κατασκευαστικών εταιριών, οι εργάτες που πετιούνται στο δρόμο καθώς οι βιομηχανίες μεταφέρονται στη βαλκανική «ενδοχώρα» με τα μεροκάματα πείνας, οι απελπισμένοι αγρότες που βλέπουν προ των θυρών το τέλος της μικρομεσαίας αγροτικής παραγωγής, οι κινητοποιήσεις του εκπαιδευτικού κόσμου ενάντια στην Αξιολόγηση, οι μικρομαγαζάτορες που απειλούνται απ’ την απελευθέρωση του ωραρίου. Και τέλος, ο ξεσηκωμός των εργαζόμενων στις Τράπεζες και το Δημόσιο Τομέα, παρά την κατασυκοφάντησή τους ως «ρετιρέ», σε μια προσπάθεια να στραφούν αυτοί που κερδίζουν 500 - 600 ευρώ ενάντια σ’ αυτούς που αμείβονται με 800 - 1000 - ευρώ το μήνα για να συγκαλυφθούν τα υπερκέρδη και η λεηλασία της πλουτοκρατίας, όλ’ αυτά προμηνύουν κλιμάκωση των εργατικών αγώνων ενάντια στην συνολικότερη αντιασφαλιστική αντεργατική πολιτική.
Σε πλήρη αντίθεση με τις διαθέσεις της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού, με το ταξίδι του Καραμανλή στην Ουάσινγκτον, η Ελλάδα ανακηρύσσονταν σε «στρατηγικό εταίρο», γίνονταν ο «καλύτερος φίλος» των ΗΠΑ στα Βαλκάνια, το προγεφύρωμα της επιθετικής τους πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή (Θεσσαλονίκη στρατηγικός κόμβος για μεταφορά στρατιωτικού προσωπικού και υλικού σε Ιράκ - Μ. Ανατολή, αναβάθμιση Σούδας, 150 ελληνικά πλοία για εφοδιασμό κατοχικών δυνάμεων, ανάληψη διοίκησης αεροδρομίου Καμπούλ - Αφγανιστάν από Ελλάδα, συμφωνία για αγορά των αμερικάνικων F16 κ.λ.π.) Περιμένοντας κάποια ανταμοιβή γίνονταν ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της ένταξης της στρατιωτικο-φασιστικής Τουρκίας στην Ε.Ε. σε βάρος των δικαιωμάτων των λαών τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, για να εισπράξει την άρνηση αναγνώρισης της κυπριακής Δημοκρατίας απ’ τη μεριά του τουρκικού καθεστώτος, τις προσπάθειες για επαναφορά του διχοτομικού σχεδίου Ανάν που είχαν καταψηφίσει οι ελληνοκύπριοι, την διατήρηση του casus belli στο Αιγαίο, μεταφέροντας έτσι την ελληνοτουρκική διαμάχη στα πλαίσια της Ε.Ε. και δίνοντας ένα ακόμη όπλο στις ΗΠΑ για την υποδαύλιση των αντιθέσεων και την προώθηση των σχεδίων της στον ευρωπαϊκό χώρο.
Σ’ αυτές τις συνθήκες το ΠΑΣΟΚ με τον αμερικανοθρεμένο «αντικρατιστή» αρχηγό του που είχε στρώσει τη δρόμο στην αντιλαϊκή επίθεση και συμφωνεί στην ουσία με τα αντεργατικά μέτρα της Ν.Δ. δεν πείθει ούτε τα ίδια του τα μέλη ως εναλλακτική λύση.
Ο ΣΥΝ παρά την επιφανειακή «αριστερή» στροφή και την «κινηματική» του δημαγωγία παραμένει δέσμιος: της ευρωλαγνείας, της «προοδευτικής διακυβέρνησης» και των «διαρθρωτικών αλλαγών» στα πλαίσια του συστήματος, της κινηματικής του αναξιοπιστίας. Το ΚΚΕ δεν θέλει ούτε μπορεί να απομακρυνθεί απ’ τα εκφυλισμένα αντιδραστικά πρότυπα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», δεν μπορεί να αποτινάξει αυτοκριτικά τα αντεπαναστατικά του λάθη σε βάρος της εργατικής τάξης και του λαού, μάταια προσπαθεί να εμφανίσει ως «αριστερή» τη γραμμή για «λαϊκή εξουσία, λαϊκή οικονομία» στο έδαφος του καπιταλισμού, ενώ με τον ρεφορμισμό - σεχταρισμό και την ακραία μικροαστική ιδιοκτησιακή του λογική απέναντι στο κίνημα αποτελεί σημαντικό ανάχωμα στην υπηρεσία της αστικής τάξης, διασπά, αποδυναμώνει, και υπονομεύει κάθε προσπάθεια για την ανάπτυξη της ταξικής αγωνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης και όλων των εκμεταλλευόμενων.
Η απελπισία και οι αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόμενων δεν κατορθώνουν να βρουν για την ώρα την ενιαία αγωνιστική και πολιτική τους έκφραση. Ένα σοβαρό πολιτικό κενό χαρακτηρίζει την πολιτική συγκυρία.
ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΛΗΣ
· Στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα
Πέρα και πάνω από τις όποιες συγκυριακές πολιτικές επιλογές του «μικρότερου κακού», σε συνθήκες διάβρωσης κρίσης και υποχώρησης του εργατικού κινήματος, παράλληλα με τις οδυνηρές απογοητεύσεις και διαψεύσεις, αυτό που κύρια απασχολεί σήμερα τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων είναι η ραγδαία χειροτέρευση των συνθηκών ζωής και εργασίας, η διαρκής ανασφάλεια, η όλο και πιο σκοτεινή προοπτική γι’ αυτούς και τα παιδιά τους. Η διαρκής συμπίεση του εργατικού εισοδήματος και η ακρίβεια, η υπερχρέωση των νοικοκυριών, η εξοντωτική «διευθέτηση» - επέκταση των ωραρίων και η εντατικοποίηση της δουλειάς, η μαύρη, ελαστική και μισοπληρωμένη εργασία όχι μόνο για τους ξένους αλλά και για τους έλληνες εργαζόμενους, οι ιδιωτικοποιήσεις, συγχωνεύσεις, μεταφορές επιχειρήσεων και οι μαζικές απολύσεις, η ανατροπή των όποιων κατακτήσεων και η εξίσωση δημόσιου και ιδιωτικού τομέα προς τα κάτω, η μαζική ανεργία με τις εφιαλτικές της διαστάσεις για τους νέους και τις γυναίκες, η συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών που κουτσουρεύει όλο και πιο πολύ το δικαίωμα στην Παιδεία, την Υγεία, τον Πολιτισμό, η κατεδάφιση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων για δουλειά ως τα βαθιά γεράματα, το όλο και πιο εκρηκτικό αίσθημα της κοινωνικής αδικίας μπροστά στις ατελείωτες παροχές για το μεγάλο κεφάλαιο και τη φορομπηξία προς το φτωχό λαό. Όλ’ αυτά μαζί που προμηνύουν κοινωνικά ξεσπάσματα, εντείνουν την οργή και αγανάκτηση που ωστόσο δυσκολεύεται να βρει ταξική και αγωνιστική διέξοδο και προοπτική, υπογραμμίζουν την τεράστια αναντιστοιχία ανάμεσα στις αναζητήσεις και τις ανάγκες των εργαζόμενων και την πραγματικότητα των ποδηγετούμενων από εχθρικές δυνάμεις, κατακερματισμένων και εντελώς ανεπαρκών εργατικών αντιστάσεων.
Oι κύριοι παράγοντες που εμποδίζουν την αγωνιστική συνδικαλιστική και ταξική ενότητα του κόσμου της εργασίας, παράλληλα με τη γενικότερη πολιτική κρίση του εργατικού κινήματος, είναι η διαβρωτική, εκφυλιστική δράση των κυρίαρχων συνδικαλιστικών ηγεσιών στην υπηρεσία των εκάστοτε πολιτικών σκοπιμοτήτων του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκφραστών. Η υπογραφή δίχρονων συλλογικών συμβάσεων χωρίς καμιά αγωνιστική διεκδίκηση πριν και μετά την εκλογή Καραμανλή απ’ τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, η υιοθέτηση των κριτηρίων της «ανταγωνιστικότητας», της «ανάπτυξης», της ΟΝΕ και των συμφώνων σταθερότητας της Ε.Ε., θέσεις σαν αυτές του Πολυζωγόπουλου για την κάλυψη ελλειμμάτων των ασφαλιστικών ταμείων μέσα από υποχρεωτικές εισφορές όσων κερδίζουν πάνω από 1200ευρώ, η εγκατάλειψη των έκτακτων - συμβασιούχων και η παρεμπόδιση των αιτημάτων και της ενιαίας συνδικαλιστικής οργάνωσης και δράσης του κόσμου της ελαστικής εργασίας, των ανέργων, των μεταναστών, των συνταξιούχων, η αντιδημοκρατική-γραφειοκρατική λειτουργία των τριτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων, η απομαζικοποίηση και αποδυνάμωση των πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων, η συνολικά δραματική κατάσταση των συνδικάτων με μια πυκνότητα συνδικαλισμένων εργαζόμενων κάτω απ’ το 20% και με την πλειοψηφία τους να απέχει από κάθε συνδικαλιστική διαδικασία.
Παρά την επιφανειακή κριτική της απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση η «Αγωνιστική Παρέμβαση» (ΑΠ) του ΣΥΝ με τον σταθερό «φιλοευρωπαϊκό» προσανατολισμό της, λειτουργεί ως «φύλο συκής» του ανοιχτού κυβερνητικού και φιλο-εργοδοτικού συνδικαλισμού των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ, έχει από χρόνια «συγκυβερνήσει» μαζί τους το συνδικαλιστικό κίνημα, και έχει αποδειχτεί εξαιρετικά ανεπαρκής και ανίκανη για την ανάπτυξη μαχητικών αγώνων και την αλλαγή των συσχετισμών υπέρ των εργαζόμενων. Από την άλλη πλευρά το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο (ΠΑΜΕ), μια στενή παραταξιακή οργάνωση του ΚΚΕ, με τη συμμετοχή ορισμένων ακόμα συνδικαλιστών, παρά τις οξείες φραστικές τοποθετήσεις του απέναντι σε ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ αλλά και ΑΠ, που δεν ξεφεύγουν ωστόσο από τις θολές αντιλήψεις της «λαϊκής οικονομίας» στο έδαφος του καπιταλισμού, αποφεύγει συστηματικά κάθε ανοιχτή ταξική σύγκρουση, διαπνέεται απ’ τη βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι δεν είναι σήμερα δυνατή η ανάπτυξη νικηφόρων αγώνων, αδιαφορεί για την ισότιμη και αγωνιστική συσπείρωση όσων μπορούν κάθε φορά να συσπειρωθούν, δίνει στις χωριστικές παρεμβάσεις του ακόμα και στη διάρκεια απεργιακών κινητοποιήσεων ένα στενό χαρακτήρα διαμαρτυρίας, καταγγελίας και ψηφοθηρικής εξαργύρωσης, συμβάλλοντας έτσι με τη σειρά του στην πολυδιάσπαση και απονεύρωση του εργατικού κινήματος.
Κι όμως υπάρχουν οι δυνατότητες για μια άλλη πορεία:
· Τα αγωνιστικά ξεσπάσματα των απολυμένων βιομηχανικών εργατών από τα εργοστάσια που κλείνουν ή μεταφέρονται, των εργαζόμενων της Ολυμπιακής, των τραπεζοϋπαλλήλων, των ξεχασμένων και σήμερα άνεργων συμβασιούχων, η αγωνία των εργατοϋπαλλήλων των ΔΕΚΟ που βλέπουν να πλησιάζει η κατάργηση της μονιμότητας και η κατεδάφιση των καταχτήσεων και δικαιωμάτων τους, κάνουν αυτή την άλλη πορεία ζήτημα ζωής για όλους τους εργαζόμενους. Κι απ’ ό,τι έδειξαν το πρόσφατο γαλλικό και ολλανδικό Όχι αλλά και οι μαζικές απεργιακές κινητοποιήσεις σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες κάτι τέτοιο δεν είναι μόνο αναγκαίο αλλά και εφικτό. Μια σειρά προϋποθέσεις έχουν ήδη συσσωρευτεί ώστε η αντιλαϊκή πολιτική να μπορεί να αμφισβητηθεί με μαζικούς όρους, η εργατική και κοινωνική πάλη να μπορεί να φράξει το δρόμο στην αντεργατική επίθεση.
· Υπάρχουν ακόμα οι πάντα κατακερματισμένες αλλά όχι ασήμαντες δυνάμεις ενός αντικαπιταλιστικού και αγωνιστικού συνδικαλισμού που εντείνουν ωστόσο τις προσπάθειες και τις αναζητήσεις τους για τον πολιτικό συντονισμό, την κοινή δράση την διαμόρφωση ενός ενιαίου ταξικού και αγωνιστικού ρεύματος. Δυνάμεις που θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν δημιουργικά τις καλύτερες αγωνιστικές διαθέσεις μέσα απ’ την εργατική τάξη, για έναν αγώνα μέσα και έξω απ’ τα συνδικάτα, με στόχο μια ριζική στροφή, ανασυγκρότηση και αναγέννηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Με κορυφαία τους αρχή και επιδίωξη την αποκατάσταση της ταξικής και αγωνιστικής ενότητας της εργατικής τάξης, σε πλήρη αντιπαράθεση με τις επιδιώξεις του κεφαλαίου, όχι μόνο για τις απαραίτητες αμυντικές κινητοποιήσεις και απεργίες, όχι για να διαπραγματευθούν τη χειροτέρευση της θέσης των εργαζόμενων, αλλά για να οργανώσουν νικηφόρους αγώνες ρήξης και ανατροπής με σημαία τις σύγχρονες ανάγκες και δυνατότητες για τη ριζική βελτίωση της θέσης του κόσμου της εργασίας.
Γίνεται έτσι όλο και πιο επείγουσα και ορατή η ανάγκη για τη συγκρότηση ενός ταξικού μετώπου ενεργών επαναστατικών δυνάμεων μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα με ένα περιεχόμενο αγώνα που θα τοποθετεί τα δικαιώματα και τις ανάγκες των εργαζόμενων πάνω απ’ τις επιδιώξεις των πολυεθνικών και την Ε.Ε., πάνω από τους νόμους του κέρδους, της ανταγωνιστικότητας και της αγοράς, πάνω από την «ισχυρή Ελλάδα» του κεφαλαίου. Ενός ρεύματος που θα επιμένει στην ανάγκη μαχητικών αντιστάσεων απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, που θα προβάλλει την ανάγκη για νικηφόρους αγώνες, με σχέδιο κλιμάκωση και προοπτική, που θα επιμένει στην κατεύθυνση του αγωνιστικού συντονισμού των σωματείων και των ομοσπονδιών, που θα προβάλλει μια γραμμή ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, με τη συναίνεση και τη συνδιαχείριση, που θα αντιπαλεύει τον υποταγμένο συνδικαλισμό. Που θα στηριχτεί πρώτα και κύρια στην πανελλαδική συγκρότηση των παρεμβάσεων - συσπειρώσεων - κινήσεων και των εργατικών σχημάτων, το βάθεμα του διαλόγου στο εσωτερικό τους , την καταγραφή τους ως ενός διαφορετικού ρεύματος μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Που θα προωθεί τολμηρά και μεθοδευμένα το ενιαίο αγωνιστικό μέτωπο όλων των εργαζόμενων σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, σε σταθερή και ελαστική εργασία, σε νέες και παλιές γενιές, σε έλληνες και μετανάστες μισθωτούς και ανθρώπους του μεροκάματου. Που θα προσπαθεί να ενισχύσει και την πιο μικρή αγωνιστική διεκδίκηση συμβάλλοντας ώστε αυτή να συνδέεται με τους αγώνες και την αλληλεγγύη όλων των εργαζόμενων, ν’ αποκτά στηρίγματα, διέξοδο και προοπτική. Που θ’ αξιοποιεί όλες τις αντιθέσεις, κάθε ρωγμή και κάθε δυνατότητα, κάθε έστω και προσωρινή κοινή δράση, για να διευκολύνει και να στηρίξει την εκδήλωση όσο γίνεται πιο μαζικών και μαχητικών εργατικών αγώνων και κινητοποιήσεων. Που θα παίρνει σοβαρά υπόψη τους συσχετισμούς δύναμης όχι για να συρθεί πίσω από τις αποφάσεις και τις πρωτοβουλίες των γραφειοκρατών, αλλά για να προβάλλει με τον πιο αποτελεσματικό κάθε φορά τρόπο την αυτόνομη, ταξική, ενωτική και αγωνιστική του κατεύθυνση.
· Για συνδικάτα και αγώνες που θα βρίσκονται πραγματικά στα χέρια των εργατών.
· Που θα περιλαμβάνουν στις γραμμές τους όλους τους μισθωτούς σε κάθε κλάδο σταθερής και ελαστικής εργασίας, ανεξάρτητα από φυλή, φύλο, χρώμα, θρησκεία, εθνικότητα, πολιτικά και ιδεολογικά πιστεύω.
· Έξω από κάθε κρατικό και εργοδοτικό παρεμβατισμό και εξάρτηση, μακριά απ’ τη γραφειοκρατία, τη ρουτίνα, τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό στις διεργασίες τους. Οι αποφάσεις για κινητοποιήσεις να λαμβάνονται από μαζικές συνελεύσεις, να υπάρχουν εκλεγμένες απεργιακές επιτροπές, να συγκροτούνται μαζικές απεργιακές φρουρές.
· Ενάντια στις επιδιώξεις του κεφαλαίου, των πολιτικών και συνδικαλιστικών του εκφραστών. Αλληλέγγυα με τους αγώνες των εργατών σε όλο τον κόσμο, για τη διάλυση όλων των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, για μια κοινωνία των δυνάμεων της εργασίας.
Για ένα συνδικαλιστικό κίνημα που θα μπορέσει να εμπνεύσει και να ενεργοποιήσει αγωνιστικά την εργατική τάξη. Που αφήνοντας πίσω τις γνωστές 24ωρες απεργίες - τουφεκιές στον αέρα, θα μεθοδεύσει παρατεταμένους, συντονισμένους και αποφασιστικούς απεργιακούς αγώνες. θα αναζητά όχι απλά διέξοδο της λαϊκής οργής, αλλά την προετοιμασία αγώνων που θα μπορούν να πετύχουν πραγματικές νίκες.
· Να βάλει φραγμό στο νέο κύμα ιδιωτικοποιήσεων και την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων στις ΔΕΚΟ, να επαναφέρει στο δημόσιο με εργατικό έλεγχο όσες ιδιωτικοποιήθηκαν μέχρι τώρα. Να απαιτήσει την απαλλοτρίωση των επιχειρήσεων που κλείνουν και μεταφέρονται, αφού πρώτα λεηλάτησαν τα δημόσια ταμεία και τους ίδιους τους εργαζόμενους, να διεκδικήσει την επαναλειτουργία τους με κρατική ευθύνη και εργατικό έλεγχο. Να παλέψει για ικανοποιητικά επιδόματα ανεργίας μέχρι την επανένταξη στην παραγωγή.
· Να παρεμποδίσει με κάθε τρόπο την κατάργηση του 8ωρου και την εφαρμογή του νόμου - τερατούργημα για τη «διευθέτηση» και πλήρη ελαστικοποίηση του χρόνου εργασίας, να καταργήσει τα νέα εξοντωτικά ωράρια των καταστημάτων. Να απαιτήσει να επιστραφούν τα κλεμμένα από κράτος και εργοδότες στα ασφαλιστικά ταμεία, και να μπει φραγμός στη νέα αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση που σχεδιάζεται.
· Να αγωνιστεί ενάντια στην αντιλαϊκή φορομπηχτική πολιτική, να απαιτήσει την αύξηση των κοινωνικών δαπανών σε Παιδεία - Υγεία - Πολιτισμό και την αποπληρωμή των ελλειμμάτων μέσα από τη φορολογία των υπερδιογκωμένων καπιταλιστικών κερδών
Μπροστά στο νέο αντιλαϊκό Προϋπολογισμό που έρχεται για συζήτηση στη Βουλή τον προσεχή Δεκέμβρη μπορούμε και πρέπει να κάνουμε ένα ακόμα βήμα παραπέρα για την κινητοποίηση και τον πανελλαδικό συντονισμό όλων των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος
· Για να μπει φραγμός στην πολιτική της πείνας που μεθοδεύεται. Για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς ώστε να ζούμε από μία δουλειά.
· Για ριζική μείωση των ωρών εργασίας, με σταθερό ωράριο και χωρίς ελαστική εργασία.
· Για απαγόρευση των απολύσεων και αύξηση του επιδόματος ανεργίας
· Για μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, γενναία αύξηση των συντάξεων και κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.
· Έξω απ’ το δημόσιο, τις ΔΕΚΟ, την υγεία και την παιδεία οι νόμοι της αγοράς και οι ιδιωτικές εταιρείες. Αύξηση των δαπανών για τις συλλογικές κοινωνικές ανάγκες των εργαζόμενων και της νεολαίας.
· Μείωση των τιμών στα είδη πρώτης ανάγκης, στο πετρέλαιο θέρμανσης, στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ
· Ίσα δικαιώματα για έλληνες και ξένους εργάτες
· Ελεύθερη συνδικαλιστική δράση.
Μια τέτοια κατεύθυνση για την ανασυγκρότηση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος είναι αυτή που μπορεί να στηρίξει τη συσπείρωση όλων των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων στρωμάτων του λαού και της νεολαίας, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις και για την κατάχτηση της ενιαίας επαναστατικής πολιτικής έκφρασης της εργατικής τάξης στις σημερινές συνθήκες, να αποτελέσει το πιο σημαντικό βάθρο για την συγκρότηση του Πόλου - Μετώπου της Ανεξάρτητης Αντικαπιταλιστικής και Αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς. Για την ανατροπή κάθε αντιλαϊκής πολιτικής, στην προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης απ’ την καπιταλιστική βαρβαρότητα, της εργατικής εξουσίας και δημοκρατίας.
· Στο αγροτικό κίνημα
Μαζί με την εργατική τάξη, οι φτωχομεσαίοι αγρότες υπήρξαν, όλ’ αυτά τα χρόνια, αντικείμενο της πιο στυγνής εκμετάλλευσης στα πλαίσια της Ε.Ε. και μέσα απ’ τις αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ). Στόχος δεν ήταν μόνο η καταλήστευση του μόχθου τους με τη διπλή εκμετάλλευση των ψηλών τιμών των εφοδίων και αγροτικών μηχανών και των όλο και πιο χαμηλών τιμών των αγροτικών προϊόντων που δεν καλύπτουν ούτε το κόστος παραγωγής, αλλά κι αυτό ακόμα το ξεκλήρισμα, η εξόντωσή τους ως παραγωγών σε όφελος ελληνικών και ξένων μονοπωλίων του διατροφικού συμπλέγματος, μεγαλοαγροτών, τραπεζιτών, μεγαλοβιομήχανων και μεγαλεμπόρων.
Να τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν σ’ αυτή την κατεύθυνση: Οι «αποσύρσεις» των πρώτων χρόνων, η στρέβλωση των συνειδήσεων και η παραγωγή για τη χωματερή αντί για την αναδιάρθρωση της παραγωγής με ποιοτικά προϊόντα σε όφελος των μικρομεσαίων αγροτών αλλά και της κοινωνίας γενικότερα. Η μείωση ή και κατάργηση των θεσμικών τιμών και η αντικατάστασή τους με επιδοτήσεις που ωστόσο δεν αντιστάθμιζαν τις εισοδηματικές απώλειες. Η προνομιακή μεταχείριση των προϊόντων των μεγαλοαγροτών του Βορρά και ο παραγκωνισμός των μεσογειακών προϊόντων. Οι χαμηλές ποσοστώσεις ακόμα και στα ελλειμματικά όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την Ε.Ε. προϊόντα. Οι συμφωνίες της ΓΚΑΤΤ - ΠΟΕ για περιορισμό των επιδοτήσεων στις εξαγωγές και των δασμών στις εισαγωγές. Η περικοπή των επενδύσεων στη γεωργία σε όφελος των κάθε είδους παροχών προς το μεγάλο κεφάλαιο και των Ολυμπιακών έργων βιτρίνας. Το δόλωμα της πρόωρης συνταξιοδότησης.
Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών το Αγροτικό Προϊόν συρρικνώνονταν για να πέσει κατακόρυφα απ’ το 9,1% του ΑΕΠ το 1995 στο 6% το 2003. Ο αγροτικός πληθυσμός μειώνονταν κατά 50% από τα μέσα της δεκαετίας του 80 μέχρι σήμερα. Μαζί με τη μαζική εισροή μεταναστών απ’ τις κατεστραμμένες οικονομίες των Βαλκανίων με τα χαμηλά μεροκάματα που συνέβαλαν στην επιβίωση μεσαίων αγροτικών εκμεταλλεύσεων, παράλληλα με τη διείσδυση των μονοπωλίων στην ύπαιθρο, μεγάλες μάζες ξεκληρισμένων αγροτών αναζητούσαν άλλη απασχόληση στο εσωτερικό και το εξωτερικό της χώρας. Το αγροτικό εμπορικό ισοζύγιο από θετικό μετατρέπονταν κι αυτό σε αρνητικό και συνεχώς επιδεινώνεται.
Σήμερα με τη νέα αναθεωρημένη ΚΑΠ, στη βάση αντίστοιχων συμφωνιών της Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου (ΠΟΕ), καταργείται από την 1 - 1 - 2006 κάθε επιδότηση με βάση τον όγκο και την ποιότητα της παραγωγής. Χωρίς τις επιδοτήσεις αυτές που δεν αποτελούσαν δώρο αλλά την επιστροφή ενός τμήματος μόνο του λεηλατούμενου μόχθου των μικροπαραγωγών αγροτικών προϊόντων από μεγαλοβιομήχανους, τραπεζίτες και μεγαλέμπορους, καμιά μικρομεσαία αγροτική επιχείρηση με την πολύ χαμηλότερη οργανική σύνθεση του κεφαλαίου σε σχέση με τη μέση οργανική σύνθεση του κοινωνικού κεφαλαίου δεν είναι δυνατό να επιβιώσει στον καπιταλισμό. Η αντικατάστασή τους από εισοδηματικές ενισχύσεις στο ύψος των επιδοτήσεων των ετών 2000 - 2001 - 2002 που προβλέπει η νέα ΚΑΠ, οι οποίες και θα μειώνονται χρόνο με το χρόνο (σε όφελος κάποιου «εθνικού αποθέματος» για τη δήθεν «ανάπτυξη» της υπαίθρου) μέχρι την κατάργησή τους το 2013, δεν είναι παρά η καταδίκη σε αργό θάνατο, η ταφόπλακα για τη μικρομεσαία αγροτιά. Κι αυτό σε μια στιγμή όπου η ύφεση και η μαζική ανεργία, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη δεν έχει να προσφέρει καμιά άλλη διέξοδο απασχόλησης για τη μεγάλη πλειοψηφία των αγροτών που ξεκληρίζονται.
Βγάζοντας τα απαραίτητα συμπεράσματα απ’ τους ως τώρα αγώνες και τις δυνατότητες που ανέδειξαν οι μαζικές κινητοποιήσεις διαρκείας, αλλά και από τα αδιέξοδα που δημιούργησαν οι υποχωρήσεις στα αιτήματα, τα συνθήματα και τις πιέσεις των μεγαλοαγροτών και των πολιτικών τους εκφραστών (συμπράξεις ΚΚΕ - Ν.Δ. στις αγροτικές κινητοποιήσεις χωρίς αναφορά στην Ε.Ε., τους μεγαλέμπορους, μεγαλοβιομήχανους κ.λ.π.), οι αυταπάτες για το χαρακτήρα των μηχανισμών καταστολής (γαρίφαλα στα ΜΑΤ) και τα «ξεφουσκώματα», η συγκρότηση ενός αυτόνομου ριζοσπαστικού κινήματος της φτωχομεσαίας αγροτιάς προβάλλει σήμερα ως όρος για την ίδια της την επιβίωση. Το ξεπέρασμα του κατακερματισμού των δυνάμεων της ριζοσπαστικής - επαναστατικής Αριστεράς, που χαρακτήρισε τις μέχρι τώρα παρεμβάσεις της στην ύπαιθρο, η συσπείρωση και ο συντονισμός της, αποτελεί προϋπόθεση για την αναβαθμισμένη αλλά και απαραίτητη συμβολή της στους αγώνες που έρχονται.
· Για να δοθεί η πάλη ενάντια στη διάσπαση και γραφειοκρατικοποίηση του αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος, με δύο αγροτικούς συλλόγους σε κάθε χωριό και δύο συνομοσπονδίες, όχι στη βάση των ταξικών διαφοροποιήσεων στην ύπαιθρο αλλά για τα συμφέροντα του αστικού δικομματισμού και την ενίσχυση της ηγεμονίας των μεγαλοαγροτών. Για ένα νέο ξεκίνημα με στόχο την ανασυγκρότηση των συλλόγων κάτω απ’ την ηγεμονία της φτωχομεσαίας αγροτιάς με στόχο ένα σύλλογο σε κάθε χωριό, μια ομοσπονδία, μια συνομοσπονδία. Με δημοκρατική λειτουργία και συνελεύσεις των αγροτών για την αντιμετώπιση των προβλημάτων
· Για ένα κίνημα που θα ενώνει το σύνολο των απασχολούμενων στη γεωργία. Αγρότες, εργάτες γης έλληνες και ξένους, εργαζόμενους στις συνεταιριστικές οργανώσεις. Που θα παλεύει ενάντια στη λεηλασία και καταστροφή της μικρομεσαίας αγροτιάς από Ε.Ε. - ΠΟΕ - μεγαλέμπορους - μεγαλοαγρότες - μεγαλοβιομήχανους και τις κυβερνήσεις τους. Που θα αξιοποιεί όλες τις μορφές αγώνα όπως αυτές θα αποφασίζονται μέσα από μαζικές δημοκρατικές συνελεύσεις των χωριών, με εκλεγμένες και άμεσα ανακλητές επιτροπές αγώνα στα μπλόκα. Που θα δένεται με τους αγώνες των εργαζόμενων στις πόλεις σε ανατρεπτική - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση για να δώσει απάντηση και στα ζητήματα που αφορούν το τι παράγουμε, πως το παράγουμε, και για ποιον.
· Για ένα κίνημα που θ’ αντιταχθεί στην επιχειρηματικοποίηση απ’ τη μια και στον ασφυκτικό εναγκαλισμό των συνεταιρισμών απ’ το κράτος, τη μετατροπή τους σε μηχανισμούς προώθησης των πολιτικών της Ε.Ε. και των Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ απ’ την άλλη, που τους οδηγούν στις περισσότερες περιπτώσεις στον εκφυλισμό και την υπερχρέωση, στην πλήρη αδυναμία για στήριξη του εισοδήματος και των τιμών των προϊόντων, με την απειλή των κατασχέσεων να κρέμεται πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Για να παραμείνει η συνεταιριστική περιουσία στα χέρια της φτωχομεσαίας αγροτιάς, για συνεταιρισμούς που θα αξιοποιούνται ως μια από τις πιο σημαντικές μορφές άμυνας του μικρού παραγωγού και που θα λειτουργούν κάτω απ’ το δικό του έλεγχο με ένα ψήφο για κάθε αγρότη.
Η νέα ΚΑΠ δεν έχει περιθώρια διόρθωσης. Για τους φτωχομεσαίους αγρότες μπαίνει το ζήτημα αν θα μπορέσουν να συνεχίσουν να υπάρχουν και να ζουν από τη γη και τη δουλειά τους. Για την κοινωνία μπαίνει το ζήτημα της ποιότητας και της ποσότητας σε τρόφιμα και λοιπά αγροτικά προϊόντα, της ίδιας της υγείας του λαού. Τα αποτελέσματα της κυριαρχίας του κεφαλαίου και των πολυεθνικών του διατροφικού συμπλέγματος τα ζούμε καθημερινά με την υπερεκμετάλλευση και το ξεκλήρισμα του αγρότη, με την ακρίβεια των προϊόντων στο ράφι, με τις τρελές αγελάδες και τα τρελά κοτόπουλα, τις βιονικές ντομάτες και τα τετράγωνα καρπούζια, τα μεταλλαγμένα που μας προσφέρουν. Μοναδική διέξοδος η αποφασιστική κινητοποίηση και η πάλη της φτωχομεσαίας αγροτιάς
· Για την ανατροπή της αντιαγροτικής πολιτικής Ε.Ε.. κυβέρνησης, πολυεθνικών, μεγαλοβιομήχανων και μεγαλεμπόρων
· Για να μην υπάρξει καμιά περικοπή επιδοτήσεων στους φτωχομεσαίους αγρότες.
· Για την κατάργηση των ποσοστώσεων και των προστίμων συνυπευθυνότητας για τους μικρούς παραγωγούς
· Για άτοκα καλλιεργητικά δάνεια
· Για φθηνά ασφαλή και φιλικά στο περιβάλλον καλλιεργητικά εφόδια. Όχι στα μεταλλαγμένα
· Για την άμεση κάθε φορά απορρόφηση του συνόλου της παραγωγής των φτωχομεσαίων αγροτών σε τιμές που να καλύπτουν το κόστος και ένα εισόδημα για μια αξιοπρεπή ζωή των αγροτών
· Για να σταματήσουν οι εκποιήσεις περιουσιών μικρομεσαίων αγροτών και συνεταιριστικών οργανώσεων.
Για να γίνει πράξη το σύνθημα «Εργατιά - αγροτιά, μια φωνή και μια γροθιά» αρχίζοντας απ’ το ενιαίο μέτωπο φτωχομεσαίων αγροτών - εργατών γης, για την συνένωση με τους αγώνες των εργαζόμενων της πόλης, για την υπεράσπιση κατακτήσεων και δικαιωμάτων στην προοπτική της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και της συνολικότερης απελευθέρωσης του κόσμου της εργασίας.
· Στο μέτωπο των πολιτικών ελευθεριών και δικαιωμάτων
Η κλιμάκωση της σύγχρονης καπιταλιστικής βαρβαρότητας, με τα κρισιακά φαινόμενα που τη συνόδευσαν στην περίοδο μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και την κρίση του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, δεν επιδίωξε μόνο την αφαίρεση του συνόλου των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων της εργατικής τάξης και των λαών στον κόσμο και τη χώρα μας. Έβαλε από μιας αρχής στο στόχαστρο και τις στοιχειώδεις ελευθερίες τους, το δικαίωμα να αγωνίζονται και να διεκδικούν. Οι συμφωνίες Σένγκεν, το Echelon, τα ηλεκτρονικά φακελώματα, οι πρώτοι τρομονόμοι απ’ τις αρχές του 21ου αιώνα πιστοποιούν αυτή την εξέλιξη. Τα γεγονότα της 11 του Σεπτέμβρη 2001 αποτέλεσαν αφορμή για την επιτάχυνση των βίαιων, διαρθρωτικών αλλαγών που είχαν ήδη δρομολογηθεί από της κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Ε.Ε. και που ενώ ανταγωνίζονταν σκληρά για το μοίρασμα του ελέγχου και των κερδών της «παγκοσμιοποιημένης» οικονομίας, συμμαχούσαν αδιατάραχτα ενάντια στον παγκόσμιο εσωτερικό εχθρό.
Στη χώρα μας ο Τρομονόμος του 2001 παρεμβαίνοντας κιόλας αποφασιστικά στο σώμα του ισχύοντος Ποινικού κώδικα έδινε νέα αυταρχική απόχρωση σε όλες σχεδόν τις διατάξεις του, θεσμοθετούσε ένα νέο φρονηματικό δίκαιο στην κατεύθυνση της τιμωρίας του πολιτικού φρονήματος. Ο Ευρωπαϊκός τρομονόμος λίγο αργότερα τα έλεγε ακόμα πιο καθαρά: θεωρούσε τρομοκράτη «όποιον επιχειρεί τη σοβαρή μετατροπή των κοινωνικών, πολιτικών η οικονομικών δομών της χώρας η διεθνούς οργανισμού». Το εργατικό κίνημα και η αριστερά απειλούνταν έτσι με ένα νέο «ιδιώνυμο». Το «ευρωένταλμα σύλληψης και έκδοσης» και οι συμφωνίες «δικαστικής αρωγής» με τις ΗΠΑ δεν αφορούσαν μόνο «καταδικασμένους» και «ένοχους», αλλά απειλούσαν ακόμα και «ύποπτους», στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών και του υπ’ αριθμό ένα σύγχρονου τρομοκράτη, του Μπους και της παρέας του. Τα μέτρα αυτά, ναζιστικών αποχρώσεων, που πρώτο υιοθέτησε το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ επεκτείνονται σήμερα από τη Ν.Δ.. Δεν στρέφονται ενάντια σε κάποιες περιθωριακές ομάδες, αλλά στοχεύουν στην πραγματικότητα κάθε πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική αντίσταση στην αντεργατική λαίλαπα και στην τρομοκρατία της ιμπεριαλιστικής «νέας τάξης».
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα οι κρατικοί μηχανισμοί αλλά και οι κάθε είδους εταιρίες κλιμάκωναν τον αυταρχισμό τους. Από τις κάμερες και τις ηλεκτρονικές κάρτες εισόδου - εξόδου που παρακολουθούν τα δευτερόλεπτα παραγωγικότητας των εργαζόμενων, μέχρι τις οργουελικές πρακτικές που είδαμε να εφαρμόζονται στην διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, με τις χαφιεδοκάμερες που έχουν παραμείνει στους δρόμους, με την απαγόρευση διαδηλώσεων, με την διεύθυνση Ασφάλειας των Ολυμπιακών Αγώνων και το δικαίωμά της να διενεργεί σωματικές και κατ’ οίκο έρευνες. Με την απροκάλυπτη αστυνομική καταστολή συλλογικών διεκδικήσεων μέχρι τον καθημερινό αυταρχισμό του εργοδότη. Σ’ αυτές τις συνθήκες, τα σκάνδαλα που συγκλονίζουν τελευταία τους δικαστικούς μηχανισμούς αποτελούν παρωνυχίδα μπροστά σ’ αυτό που αναγνωρίζεται ως θεσμική αποστολή τους για την καλή λειτουργία του συστήματος με την κήρυξη κάθε απεργίας ως καταχρηστικής και κάθε εργατικής διεκδίκησης ως παράνομης, με την τύφλωση που τους διακρίνει μπροστά σε κάθε αστυνομική βαρβαρότητα, την κήρυξη του τέλους της ποινικής ασυλίας των κοινωνικών αγώνων, την πρόθυμη καταδίκη απεργών, διαδηλωτών, αγροτών, μαθητών κ.λ.π.
Ακόμα με αφορμή τις συλλήψεις και τις δίκες των φερόμενων ως μελών της 17Ν και του ΕΛΑ, ζήσαμε και στη χώρα μας πρακτικές τύπου Γκουαντάναμο σ’ ό,τι αφορά τις συνθήκες κράτησης με τα λευκά κελιά, την απομόνωση και τον ατομικό προαυλισμό. Είδαμε να φυλακίζονται κατηγορούμενοι για παραγεγραμμένα αδικήματα, να αμφισβητείται ο θεσμός του πολιτικού εγκλήματος, να καταργούνται τα ένορκα δικαστήρια και να δημιουργείται σύστημα προεπιλογής των δικαστών που μπαίνουν στην κληρωτίδα των συνθέσεων, και να περιορίζεται η δημοσιότητα της δίκης. Είδαμε την εφαρμογή της «συλλογικής ευθύνης» στην περίπτωση του ΕΛΑ χωρίς την ύπαρξη συνέργιας ή ακόμα και «ηθικής αυτουργίας» σε συγκεκριμένες πράξεις. Είχαμε ακόμα την αυθαίρετη ενοχοποίηση, σύλληψη και παραπομπή χωρίς κανένα στοιχείο αγωνιστών σαν τον Γιάννη Σερίφη σε μια προσπάθεια συνολικότερης ενοχοποίησης της ριζοσπαστικής - επαναστατικής αριστεράς από τα χρόνια της χούντας και της μεταπολίτευσης, η του Κώστα Αβραμίδη για κάποιο δακτυλικό αποτύπωμα και τη συμμετοχή του σε εκδηλώσεις συμπαράστασης. Για να ζήσουμε τέλος την απόπειρα έκδοσης του κούρδου αγωνιστή Σινάν Μποζκούρτ - Ταϊλάν, που αποσοβήθηκε με την άμεση και αποτελεσματική παρέμβαση ενός υποδειγματικού στην ευρύτητά του και στις μορφές των κινητοποιήσεων που επέλεξε κινήματος συμπαράστασης και αλληλεγγύης, αλλά και τις απαγωγές ανυποψίαστων πακιστανών μεταναστών μετά τη βομβιστική επίθεση στο Λονδίνο από μυστικές υπηρεσίας με την πλήρη συγκάλυψη και την ένοχη σιωπή των ελληνικών αρχών.
· Η ελληνική κοινωνία και οι έλληνες εργαζόμενοι με τις μακρόχρονες οδυνηρές όσο και αγωνιστικές εμπειρίες και παρακαταθήκες τους δεν θα νομιμοποιήσουν εύκολα αυτές τις πρακτικές.
· Η συγκροτημένη και σταθερή παρέμβαση των δυνάμεων της ριζοσπαστικής - επαναστατικής αριστεράς είναι απαραίτητη για να καταπολεμηθεί η αδιαφορία η και ο φόβος που συμβάλλουν στην παγίωση των μέτρων που απειλούν κάθε αγωνιστή, κάθε πολίτη, απογυμνώνουν όσους ευαγγελίζονται κοινωνικούς αγώνες αλλά σιωπούν μπροστά στη σημερινή κατάσταση.
· Η πλατιά απεύθυνση σε κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο άνθρωπο, κάθε συνδικαλιστή και αγωνιστή του κινήματος και η ενεργοποίησή τους είναι προϋπόθεση για την υπεράσπιση και διεύρυνση ελευθεριών και δικαιωμάτων.
· Κάτω οι τρομονόμοι - Όχι στη δικαστική και αστυνομική αυθαιρεσία - Να φύγουν οι χαφιεδοκάμερες - Πλήρη πολιτικά δικαιώματα και σεβασμός στην αξιοπρέπεια όλων - Όχι στη «συλλογική ευθύνη».
· Κάτω τα χέρια απ’ το Γιάννη Σερίφη και τον Κώστα Αβραμίδη
· Να πέσει άπλετο φως στις απαγωγές μεταναστών. Έξω οι πράκτορες και οι μυστικές υπηρεσίες για την Ελλάδα.
· Ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα - ελεύθερη πολιτική οργάνωση και δράση για έλληνες και ξένους εργαζόμενους.
Σε μια κατεύθυνση που θα αποφεύγει τις μερικές και αποσπασματικές παρεμβάσεις ενάντια σε μεμονωμένος όψεις της κατασταλτικής πολιτικής για να οικοδομήσει ένα μόνιμο και σταθερό μαζικό μέτωπο με πυρήνα τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής - επαναστατικής αριστεράς και ευρύτερη απεύθυνση σε κάθε δημοκρατικά σκεπτόμενο άνθρωπο. Για τις ελευθερίες που καθιστά δυνατές και που έχει ανάγκη η εποχή μας. Για μια Ελλάδα, για μια Ευρώπη, για ένα κόσμο όπου ύποπτοι δεν θα είναι οι άνθρωποι του μόχθου και οι αγωνιστές, αλλά τα μεγάλα συμφέροντα, η καταπίεση, η αδικία, η κλεψιά, ο σωβινισμός, ο ρατσισμός και ο πόλεμος.
· Στην τοπική αυτοδιοίκηση - στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές
Παράλληλα με την κλιμάκωση της επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενοιυς και τη νέα γενιά, τις κατακτήσεις και τις ελευθερίες τους, εδώ και χρόνια έχει μεθοδευτεί η απόλυτη υπαγωγή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στα σχέδια και τις επιταγές της κεντρικής αντιλαϊκής εξουσίας, στην ασύδοτη κερδοσκοπία του κεφαλαίου, στον όλο και πιο στυγνό ταξικό διαχωρισμό ανάμεσα στα μεγάλα έργα βιτρίνας και τη χλιδή της πλουτοκρατίας απ’ τη μια, την διαρκή υποβάθμιση των εργατουπόλεων και της επαρχίας απ’ την άλλη.
Οι γραφειοκρατικές μεταρρυθμίσεις απ’ τα πάνω και οι αναγκαστικές συγχωνεύσεις δήμων και κοινοτήτων τύπου «Καποδίστρια», τα ασφυκτικά πλαίσια ελέγχου της σκοπιμότητας και νομιμότητας των αποφάσεων, οι καλπονοθευτικοί εκλογικοί νόμοι και το δημαρχοκεντρικό σύστημα, η κυριαρχία των αστικών κομματικών μηχανισμών, η μετατροπή των Νομαρχιακών συμβουλίων σε μηχανισμούς επικύρωσης των κεντρικών αποφάσεων, τα σχέδια για ακόμα πιο συγκεντρωτικούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς με την Μητροπολιτική Διακυβέρνηση και την ενίσχυση της Περιφέρειας να η πραγματική φυσιογνωμία και λειτουργία του θεσμού στα πλαίσια του συστήματος. Κι ακόμα, η παρακράτηση - υπεξαίρεση μεγάλου τμήματος κι αυτών ακόμα των θεσμοθετημένων πόρων, η μεταφορά αρμοδιοτήτων χωρίς την απαραίτητη οικονομική ενίσχυση, η μετατροπή των δήμων σε φορομπήχτες, η πλήρης υποταγή τους στα σχέδια της Ε.Ε. για ν’ αρπάξουν κάποιο έργο από τα κοινοτικά πλαίσια στήριξης, οι αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις δημοτικής περιουσίας, η ανάθεση έργων και οι συμπράξεις με εργολάβους, κάθε λογής κερδοσκόπους και το ιδιωτικό κεφάλαιο σε βάρος των δημοτών. Να η εικόνα του «βάθρου» αυτού της Δημοκρατίας στις μέρες μας.
Έτσι μαζί με την ακρίβεια, την ανεργία, τη μαύρη εργασία την όλο και πιο σκληρή λιτότητα οι κάτοικοι στις υποβαθμισμένες περιοχές της Πρωτεύουσας και της επαρχίας υποφέρουν όλο και περισσότερο από την έλλειψη πράσινου, απ’ τις καταπατήσεις και την τσιμεντοποίηση ελεύθερων χώρων, απ΄ το συγκοινωνιακό χάος, απ’ τις χωματερές και τη λυματολάσπη που τους πνίγουν καθημερνά, από το άγριο χαράτσωμα των δημοτικών τελών. Ζουν τη διαρκή εμπορευματοποίηση της περίθαλψης, της παιδείας και του πολιτισμού, την άνιση μεταχείριση των μεταναστών, βλέπουν τους ΟΤΑ να πρωτοστατούν στις απολύσεις συμβασιούχων, στην παραβίαση εργατικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, στην αντιδραστική αλλαγή των εργασιακών σχέσεων.
Μπροστά στην εντεινόμενη αμφισβήτηση των δύο κυρίαρχων αστικών κομμάτων που τείνει ν’ αποκτήσει χαρακτηριστικά κρίσης του πολιτικού συστήματος, Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζουν με ανησυχία τις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές που θα γίνουν σ’ ένα χρόνο από σήμερα. Επεξεργάζονται εδώ και αρκετό καιρό τα σχέδιά τους για τη χειραγώγηση της λαϊκής ψήφου. Κόπτονται και οι δυο για την «ενίσχυση» της πιο «κοντινής προς το λαό εξουσίας», αυτοί που ευθύνονται για την ολοκληρωτική της υπαγωγή στις αντιλαϊκές αποφάσεις των εκάστοτε κυβερνήσεων. Με τις δημαγωγίες για «επανίδρυση του κράτους» για «εξυγίανση και ανάπτυξη» ο ένας, για «συμμετοχική δημοκρατία» και «αποκέντρωση» ο άλλος, επιδιώκουν εξ’ ίσου την πλήρη καθυπόταξη των δήμων και των κοινοτήτων στους νόμους της αγοράς, στα «πράσινα» η «γαλάζια» οικονομικά συμφέροντα και τους αετονύχηδες που εκπροσωπούν. Ρίχνουν ο ένας στον άλλο τις ευθύνες για το αφόρητο κοινωνικό, πολεοδομικό, περιβαλλοντικό αδιέξοδο που έχουν δημιουργήσει. Με τον νέο εκλογικό νόμο του 42%, στη θέση του 50% + 1% που ίσχυε μέχρι σήμερα για την εκλογή Δημάρχου, η Ν.Δ. ελπίζει ότι θα χάσει λιγότερους δήμους και ότι θα μπορέσει κάπως να κρύψει την ολοφάνερη πολιτική φθορά της. Το ΠΑΣΟΚ και ο αρχηγός του προσπαθούν με αγωνία να ξανακερδίσουν μέρος της χαμένης εμπιστοσύνης των οπαδών τους για να ανακάμψουν, καταγγέλλουν την ελλιπή νομιμοποίηση των δημοτικών αρχών με το 42%, ξεχνούν τα δικά τους καλπονοθευτικά συστήματα και τη μόνιμη άρνησή τους για την απλή αναλογική. Μόνο η καταδίκη και των δυο στις εκλογές που έρχονται, χωρίς να δίνει τη λύση στα προβλήματα, θα μπορούσε να βελτιώσει τη θέση των εργαζόμενων, όχι μόνο στα τοπικά αλλά και στα κεντρικά πολιτικά ζητήματα, δημιουργώντας ευνοϊκότερους όρους για το ξεδίπλωμα των αγώνων τους.
Παρά την αντιδικομματική ρητορεία του και την αυτόνομη κάθοδό του στις μεγάλες πόλεις ο ΣΥΝ, όπως στο παρελθόν έτσι και τώρα θα συνεχίσει να διεκδικεί θέσεις σε περιφερειακούς δήμους σε συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ, είναι αυτός που υποστήριξε μαζί με τους εκπροσώπους των αστικών κομμάτων τη «φορολογική αυτοτέλεια» (βλέπε φορομπηξία) της Τ.Α. στην ΚΕΔΚΕ, επιδιώκει την «περιφερειακή ανάπτυξη» με τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, και παραμένει δέσμιος της γενικότερης διαχειριστικής και φιλο-Ε.Ε. πολιτικής του. Ο «εξανθρωπισμός» του καπιταλισμού που επιδιώκει μπαίνει εμπόδιο στις ρήξεις που είναι απαραίτητες για την προώθηση των λαϊκών συμφερόντων. Από την άλλη πλευρά η πρόσφατη τροποποίηση της θέσης του ΚΚΕ που από «λαϊκό θεσμό», άρχισε να θεωρεί την Τ.Α. ως «μηχανισμό του κράτους» παραμένει ακίνδυνη και εγκλωβισμένη στο ανεδαφικό σχήμα της «λαϊκής εξουσίας και οικονομίας», σφραγίζεται από μια εξ’ ίσου διαχειριστική λογική σε όσους Δήμους είχε και έχει κάτω απ’ τον έλεγχό του, χαρακτηρίζεται από μια στείρα ψηφοθηρία, προτασεολογία και πολιτικολογία, διατηρεί τις τοπικές παρατάξεις του ως ένα είδος τοπικών ΠΑΜΕ που διαφοροποιούνται συνήθως με ψηφίσματα και καταγγελίες, δεν είναι σε θέση να συνδέσει τα τοπικά προβλήματα με μια γενικότερη ανατρεπτική στρατηγική και απέχει κατά κανόνα λόγω σεχταρισμού και φόβου από λαϊκές κινητοποιήσεις που δεν τις ελέγχει.
Κι όμως όλο και πιο πολύ τα τελευταία χρόνια δεκάδες Πρωτοβουλίες και Επιτροπές Κατοίκων έχουν αρχίσει να κινητοποιούνται αγωνιστικά με αντικείμενό τους τα τοπικά προβλήματα στις υποβαθμισμένες συνοικίες της Αθήνας, σε επαρχιακές πόλεις και στην ύπαιθρο: πριν και μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες, για ελεύθερους χώρους κατά της τσιμεντοποίησης, ενάντια στην καταστροφή περιαστικών δασών και βιοτόπων, για να απομακρυνθούν οι χωματερές και η λυματολάσπη, για να φύγουν οι ηλεκτρομαγνητικές κεραίες κινητής τηλεφωνίας (κεραίες του θανάτου) από κατοικημένες περιοχές, στο πλευρό απολυμένων συμβασιούχων, ενάντια στην ανεργία, για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, ενάντια στην τρομοϋστερία και το ρατσισμό, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Οι Επιτροπές αυτές που δημιουργήθηκαν συχνά ύστερα από πρωτοβουλίες τοπικών δημοτικών κινήσεων και αγωνιστών της ριζοσπαστικής - επαναστατικής Αριστεράς, με συμμετοχές και άλλων τοπικών δυνάμεων κατά περίσταση όπως ΣΥΝ, ΦΟΡΟΥΜ, Γένοβα, Λαϊκές Αγωνιστικές Κινήσεις (το ΚΚΕ όπως είπαμε κατά κανόνα απέχει), έχουν δώσει σημαντικούς αγώνες, με μαχητικές κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής, σε αντιπαράθεση με τις δημοτικές αρχές, την κυβέρνηση, τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Συνθέτουν ένα ελπιδοφόρο μαζικό κίνημα για τα τοπικά ζητήματα στους χώρους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης που θα μπορούσε με ορισμένες προϋποθέσεις να έχει σημαντική συμβολή στην υπόθεση της γενικότερης ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Σε μια τέτοια κατεύθυνση θα ήταν αναγκαίο οι τοπικές δημοτικές κινήσεις και οι αγωνιστές της ριζοσπαστικής επαναστατικής αριστεράς με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες σε επίπεδο πόλης, νομού, ίσως και πανελλαδικά να συμβάλλουν για τη στήριξη και διαμόρφωση αριστερών ριζοσπαστικών παρεμβάσεων και κινήσεων σε όλα τα επίπεδα.
· Για να επεξεργαστούν και να αναπτύξουν παραπέρα το Πρόγραμμα Πάλης τους στα τοπικά ζητήματα με τις γενικότερες πολιτικές προεκτάσεις τους.
· Για να επεξεργαστούν τη στρατηγική τους στα ζητήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
· Για να εξετάσουν τις δυνατότητες για την παρέμβασή τους στις επερχόμενες δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές.
Μια παρέμβαση «ανοιχτή» στις ανάγκες, την αγωνιστική συμμετοχή και την κριτική των εργαζόμενων και των αγωνιστών της ριζοσπαστικής επαναστατικής αριστεράς, αλλά «κλειστή» στις επιδιώξεις των κυρίαρχων τάξεων, του δικομματισμού και της Ε.Ε., στις αντιλήψεις της συνδιαχείρισης του κράτους και των δήμων του. Που θα καταπολεμά την αναβλητικότητα και θα προσπαθεί να συσπειρώνει το μέγιστο δυνατό εύρος τάσεων και αγωνιστών της ριζοσπαστικής αριστεράς. Που αντικειμενικά θα ενισχύει διαδικασίες ανασύνθεσης και θα συμβάλλει στη διαμόρφωση όρων για τον Πόλο - Μέτωπο της Ανεξάρτητης - Αντικαπιταλιστικής Αμτιιμπεριαλιστικής Αριστεράς
· Για να ηττηθούν οι δυνάμεις του δικομματισμού και η αντιλαϊκή πολιτική Ν.Δ. - ΠΑΣΟΚ - Ε.Ε., για να έρθουν στο προσκήνιο της πολιτικής αναμέτρησης τα εκρηκτικά προβλήματα της λαϊκής καθημερινότητας.
· Για να ενισχυθούν με κάθε τρόπο οι αγώνες των εργαζόμενων, της φτωχομεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας ενάντια στη φτώχεια, την ακρίβεια, την ανεργία, το ξεκλήρισμα, την εμπορευματοποίηση της παιδείας, της υγείας, του πολιτισμού.
· Για να καταργηθούν τα «τείχη» διαχωρισμού κατά των μεταναστών και της αξιοποίησης της «μαύρης εργασίας» ως εργαλείο διάσπασης των εργαζόμενων και συνολικής συμπίεσης μισθών και δικαιωμάτων, για την χωρίς όρους νομιμοποίησή τους, για ίσες αμοιβές και δικαιώματα για έλληνες και ξένους εργάτες.
· Για την ανάπτυξη της πάλης ενάντια στη φοροληστεία, την ιδιωτικοποίηση των κοινωνικών υπηρεσιών, την ανατροπή των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζόμενων από το Κράτος και τους Δήμους του.
· Για την απομάκρυνση των ρυπογόνων βιομηχανιών, των χωματερών και της λυματολάσπης, τη μείωση των συντελεστών δόμησης τον εξανθρωπισμό των πόλεων με την κοινωνικοποίηση της μεγάλης ιδιοκτησίας (εκκλησίας, τραπεζών, ιδιωτών)
· Για πόλεις της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ενάντια στον αγοραίο πολιτισμό της εξατομίκευσης, του ανταγωνισμού, της τηλεοπτικής αποχαύνωσης.
· Για να σπάσει το κλίμα της τρομολαγνείας, του χαφιεδισμού, της ποινικοποίησης των λαϊκών αγώνων. Για την κατάργηση όλων των τρομονόμων, για την υπεράσπιση και διεύρυνση των λαϊκών ελευθεριών.
· Για να δυναμώσει παντού το μέτωπο κατά του ιμπεριαλισμού και του πολέμου, για τη διεθνιστική αλληλεγγύη προς τους κοινωνικούς και απελευθερωτικούς αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών.
Για μια παρέμβαση που θα αξιοποιεί κάθε ρωγμή σε τοπικό αλλά και στο γενικό πολιτικό επίπεδο υπέρ των εργαζόμενων, με την πεποίθηση ότι μόνο τότε θα μπορέσει να υπάρξει πραγματική Λαϊκή Αυτοδιοίκηση στους Δήμους και τις Νομαρχίες, όταν θα έχουν συντριβεί οι αντιλαϊκοί, γραφειοκρατικοί και καταπιεστικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους.
(Στην εισήγηση για το πρόγραμμα πάλης περιέχονται ακόμα τα κεφάλαια για:
* Το σπουδαστικό και νεολαιίστικο κίνημα
* Το κίνημα κατά της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης και του πολέμου
* Τους γενικούς πολιτικούς στόχους.
Τα κεφάλαια αυτά θα εκτεθούν προφορικά και θα ολοκληρωθούν μετά την εκδήλωση)
* Γενικοί πολιτικοί στόχοι
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΟ-ΜΕΤΩΠΟ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗΣ
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΉΣ - ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ