Πρωτοβουλία
Αγώνα 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΦΑΡΣΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ - ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΡΑΚΙΝΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

 

Κοντεύουν να συμπληρωθούν 2 χρόνια από την εισβολή των ΗΠΑ-Βρετανίας στο Ιράκ και οι δηλώσεις των κυβερνήσεων αυτών ότι η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί διαψεύδεται καθημερινά από τη γεωμετρικά αυξανόμενη συμμετοχή του ιρακινού λαού στην αντίσταση ενάντια στις δυνάμεις κατοχής και στους συνεργάτες τους.

            Η πρόφαση της ύπαρξης πυρηνικών-χημικών όπλων υπήρξε τόσο έωλη, που οι ίδιοι οι εμπνευστές της αναγκάστηκαν να δηλώσουν πως δεν ισχύει. Έγιναν έτσι ακόμα πιο φανεροί οι πραγματικοί στόχοι: ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών πλούτου υπέρ της κυρίαρχης έκφρασης του κεφαλαίου στον κόσμο σήμερα, αλλά και μιας αντίληψης-ανάγκης για διαρκή πόλεμο ενάντια στην «τρομοκρατία» για τη βαθύτερη εκμετάλευση και καθυπόταξη λαών και εργαζομένων. Καινούργιο πρόσχημα για τις επεμβάσεις σε όλη τη γη αποτελεί η «απελευθέρωση» του κόσμου από την τυραννία, όπως πανηγυρικά δήλωσε ο πρόεδρος Μπους πριν από λίγες μέρες κατά την ορκομωσία του.

            Όμως η ηρωική ιρακινή αντίσταση αποδεικνύει καθημερινά απέναντι στη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου και τη συμμαχία των προθύμων πως οι λαοί που αντιστέκονται έχουν τεράστια δύναμη, καταφέρνοντας καίρια πλήγματα τόσο στην προσπάθεια υποδούλωσης του Ιράκ, όσο και στη γενικότερη πολιτική των ΗΠΑ.

            Οι ΗΠΑ, προσπαθώντας να απεγκλωβιστούν από το τέλμα στο οποίο έχουν περιέλθει, διενεργούν εκλογές στο Ιράκ προσπαθώντας, μάταια ελπίζουμε, αφενός να δημιουργήσουν ρήγματα στις τάξεις της αντίστασης ή έστω να φέρουν πιο κοντά την αντιπαράθεση στους κόλπους του ιρακινού λαού αποδυναμώνοντάς τον με έναν εμφύλιο και αφετέρου να νομιμοποιήσουν ως ένα βαθμό την παρουσία τους στη χώρα, δείχνοντας ότι προωθούν την παράδοση της εξουσίας στους ίδιους τους Ιρακινούς. Είναι προφανές ότι όσο τουλάχιστον παραμένουν οι δυνάμεις κατοχής καμιά βελτίωση δεν μπορεί να προσδοκά ο ιρακινός λαός και οι εκλογές παρωδία δεν είναι παρά το καρότο προ του  μαστιγίου.

            Συνένοχοι στα σχέδια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, σε διαφορετικό βαθμό, είναι τόσο η ΕΕ όσο και οι ελληνικές κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Η ΕΕ πέρα απο την επίσημη άρνηση συμμετοχής ως ΕΕ καθεαυτή (και ενώ οι μισές χωρες έχουν στείλει στρατό!), παραμένει πιστός αρωγός στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας όπως έδειξαν και οι «ανθρωπιστικοί» βομβαρδισμοί στην πρώην Γιουγοσλαβία και το Αφγανιστάν. Απλώς παλεύει για μια καλύτερη μοιρασιά, αρνούμενη λόγω της δομικής της σύστασης ως εκμεταλλευτικής οντότητας να παλέψει για την αποτροπή του πολέμου και την αποχώρηση των δυνάμεων κατοχής. Το πολύ πολύ να προσπαθήσει να την ντύσει με το μανδύα του ΟΗΕ.

            Η ελληνική κυβέρνηση, προσφέροντας παράλληλα τη βάση της Σούδας και στέλνοντας πλοία στον Περσικό (4η χώρα στον κόσμο από άποψη συνεισφοράς στα σχέδια του πολέμου) και εξυπηρετώντας τόσο τα σχέδια των ΗΠΑ όσο και προωθεί την ισχυροποίηση του ελληνικού κεφαλαίου, υπό το βάρος του έντονου αντιπολεμικού και αντιαμερικάνικου αισθήματος που κατέβασε χιλιάδες διαδηλωτές στο δρόμο, δεν τολμά να στείλει (ακόμα τουλάχιστον) στρατιώτες στο Ιράκ. Παρολ’ αυτά προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες, στέλνοντας παραπάνω δυνάμεις στο Κόσοβο και στο Αφγανιστάν, απελευθερώνοντας «συμμαχικές» δυνάμεις, ώστε να κατευθυνθούν στο μέτωπο του Ιράκ. Τέλος, φροντίζει να κάνει σαφείς τις προθέσεις της για ενεργότερη συμμετοχή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια όσο και καθυπόταξης των εργαζομένων με τις εξοντωτικές ποινές στους αρνούμενους να πολεμήσουν σε ολα τα μήκη της γης στρατιώτες (υπόθεση Μοναστηριώτη).

            Άμεση ανάγκη για να μήν ευοδωθούν τα σχέδιά τους είναι μια νέα άνοιξη του αντιπολεμικού κινήματος, που θα στέκεται ενάντια στη θέληση των ισχυρών της γης. Η στασιμότητα του κινήματος, με κύρια ευθύνη της σοσιαλδημοκρατίας και των δορυφόρων τους διεθνώς, πρέπει να ξεπεραστεί. Και αν ο αντιαμερικανισμός ενώνει (και σωστά), αφού οι ΗΠΑ αποτελούν την ισχυρότερη και πιο επιθετική κυβερνητική έκφραση του παγκόσμιου κεφαλαίου, το κίνημα χρειάζεται να πάρει βαθύτερα χαραχτηριστικά εντοπίζοντας τους εχθρούς και στην ίδια μας τη χώρα, αν δε θέλουμε ο αγώνας να μείνει ατελέσφορος, συνδέοντας την αλληλεγγύη για τον ιρακινό λαό με την αποδυνάμωση των ιμπεριαλιστικών σχεδίων και τη βελτίωση των όρων της

ζωής μας.

 

 

 

 Ιανουάριος 2005