Πρωτοβουλία
Αγώνα 

 

 

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΚΑΤΩ ΟΙ ΕΥΡΩΤΡΟΜΟΝΟΜΟΙ

 

Ήδη από το Δεκέμβρη 2004 έχει υπογραφεί η δέσμευση των χωρών-μελών της Ε.Ε. για την έγκριση του Ευρωσυντάγματος. Παρότι το "νέο σύνταγμα της Ευρώπης" θα επηρεάσει τη ζωή όλων των λαών της Ε.Ε., το περιεχόμενό του αποκρύπτεται επιμελώς. Ιδιαίτερα στη χώρα μας κυβέρνηση και αντιπολίτευση, σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ, έχουν διαμορφώσει μια συνωμοσία σιωπής και ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΓΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΡΤΙΟ!

Δεν πρόκειται για τυχαία ή «ουδέτερη» επιλογή, ούτε για μια ακόμη ευρωπαϊκή σύμβαση που θα κυρωθεί από την ελληνική Βουλή. Πρόκειται για ένα κείμενο που, από τη στιγμή που θα εγκριθεί, θα έχει ισχύ ανώτερη από κάθε επιμέρους σύνταγμα και νόμο! Πρόκειται για ένα κείμενο που πραγματικά θα αλλάξει τη ζωή μας και θα βάλει στο στόχαστρο τα στοιχειώδη δικαιώματα μας.

 

Τι είναι το Ευρωσύνταγμα;

Από τα πρώτα κιόλας άρθρα, αναδεικνύεται η πραγματική φύση του κειμένου που ονομάστηκε «Ευρωσύνταγμα». Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για «Σύνταγμα», αλλά για μια διακρατική συμφωνία που σκοπό έχει να υπερασπίσει τα συμφέροντα των αστικών τάξεων των χωρών της Ε.Ε., και να περιορίσει τις δυνατότητες διεκδικήσεων από την πλευρά των λαών.

Αυτό αποτυπώνεται στις «βασικές αρχές» που θεμελιώνουν το Ευρωσύνταγμα. Όλα τα μέχρι σήμερα Συντάγματα στα πρώτα τους άρθρα ορίζουν ως θεμέλιους λίθους τους, υποκριτικά ή όχι, την προάσπιση των «ελευθεριών του πολίτη», την προώθηση της ειρήνης και της αλληλεγγύης των λαών κ.λπ. Αντίθετα, το Ευρωσύνταγμα στο 3ο κιόλας άρθρο του, ορίζει ως θεμέλιο λίθο του την «άκρως ανταγωνιστική κοινωνική οικονομία της αγοράς», και προβλέπει ότι «στις σχέσεις της με τον υπόλοιπο κόσμο, η Ε.Ε. επιβεβαιώνει και προωθεί τις αξίες της και τα συμφέροντά της».

Η θεμελιακή κατοχύρωση των νόμων της αγοράς διατρέχει όλες τις διατάξεις του Ευρωσυντάγματος, διαλύοντας εξαρχής κάθε αυταπάτη: οι βασικές αρχές που διέπουν το Ευρωσύνταγμα είναι η ελεύθερη διακίνηση εμπορευμάτων και κεφαλαίων στην Ε.Ε. και η αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων στον "ενιαίο χώρο" της Ε.Ε., και όχι η "ευημερία" των πολιτών, όπως θέλουν να το παρουσιάζουν.

Είναι σαφές ότι το Ευρωσύνταγμα, και κυρίως η πολιτική της περαιτέρω πολιτικής "ενοποίησης" της Ε.Ε., έχει στόχο την ισχυροποίηση της θέσης των ευρωπαϊκών κεφαλαίων (και μάλιστα των πιο επιθετικών) στο διεθνή ανταγωνισμό, και την κατάκτηση μιας νέας, καλύτερης θέσης στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

 

Ποιος αποφασίζει στην Ε.Ε.;

Το Ευρωσύνταγμα καταργεί επίσημα τον ιστορικό (και ανυπόληπτο πλέον) διαχωρισμό των εξουσιών: της νομοθετικής, της εκτελεστικής και της δικαστικής εξουσίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγορεύεται πλέον σε ανώτατη "υπερδιοίκηση" που συγκεντρώνει στα χέρια της εξουσίες νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές: την αποκλειστική νομοθετική πρωτοβουλία («οι νομοθετικές πράξεις της Ένωσης, μπορούν να εκδίδονται μόνο βάσει προτάσεως της Επιτροπής» Ι.25.2), τον έλεγχο της εφαρμογής των διατάξεων του Ευρωσυντάγματος, την επίβλεψη της εφαρμογής του δικαίου της Ε.Ε., την εκτέλεση του προϋπολογισμού και τη διαχείριση οικονομικών προγραμμάτων (Ι.25.1)!

Η "αντιπροσωπευτική" διακυβέρνηση εγκαταλείπεται και η διοίκηση ανατίθεται σε ολιγομελή διορισμένα όργανα, όλο και πιο κλειστά και αδιαφανή. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (με τις παραπάνω υπερ-αρμοδιότητες) αποτελείται  από: τον Πρόεδρο, τον Υπουργό Εξωτερικών της Ε.Ε. και τους διορισμένους Επιτρόπους (Ι.25.3). Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίζει μόνο μετά από πρόταση της Επιτροπής. Με δεδομένο δε ότι «η Ένωση διαθέτει αποκλειστική αρμοδιότητα να θεσπίζει τους αναγκαίους για τη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς κανόνες ανταγωνισμού…» και, επίσης αποκλειστική αρμοδιότητα χάραξης της νομισματικής και κοινής εμπορικής πολιτικής (Ι.12.1), γίνεται αντιληπτή η πρόθεση υποβάθμισης του ρόλου των αντιπροσώπων, έτσι ώστε να σταλεί το μήνυμα ότι οι, πολιτικά πιο ευάλωτες στην πίεση των λαών, εθνικές κυβερνήσεις, περνούν στο παρασκήνιο, ενώ οι ευρωβουλευτές αποκτούν ρόλο σχεδόν διακοσμητικό!

Το ίδιο συμβαίνει και με τα οικονομικά ζητήματα, η αρμοδιότητα των οποίων εκχωρείται σε κλειστά όργανα της Ε.Ε. Θεσμοθετείται αυτοτελής πολιτικός ρόλος για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών, το οποίο, αποτελούμενο από τις Εθνικές Κεντρικές Τράπεζες, υπό τη διεύθυνση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, χαράζει και ασκεί τη νομισματική πολιτική της Ε.Ε.  Ζητείται δε η γνώμη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, για κάθε σχετική πράξη της Ε.Ε., αλλά και για κάθε σχέδιο εθνικής νομοθετικής διάταξης (Ι.29.1,2,5). Μάλιστα, το Ευρωπαϊκό Σύστημα Κεντρικών Τραπεζών κατέχει και διαχειρίζεται το σύνολο των συναλλαγματικών αποθεμάτων των κρατών μελών (ΙΙΙ.77.2.γ).

Η παραδοσιακή "ανεξαρτησία των εξουσιών" δίνει τη θέση της στην ανεξαρτησία των οργάνων. Χαρακτηριστικά, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι εθνικές Κεντρικές Τράπεζες υποχρεούνται σε απόλυτη ανεξαρτησία από τα κράτη-μέλη και τους άλλους φορείς της Ένωσης, ενώ τα κράτη-μέλη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να απόσχουν από κάθε προσπάθεια επηρεασμού των αντιπροσώπων τους σε αυτά (ΙΙΙ.80). Αντίστοιχη ανεξαρτησία οφείλει να επιδεικνύει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Ι.25.4) ενώ ο Πρόεδρος της Επιτροπής «…ορίζει τους 13 Επιτρόπους με κριτήριο την επαγγελματική τους επάρκεια… και την αδιαμφισβήτητη ανεξαρτησία τους» (Ι.26.2). Όπου βέβαια "ανεξαρτησία" σημαίνει να είναι ανεπηρέαστοι από τα λαϊκά αιτήματα και όχι ανεπηρέαστοι από τα μεγάλα ευρωπαϊκά κεφάλαια, η διαπλοκή με τα οποία, όπως φάνηκε και από την τελευταία θυελλώδη εκλογή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είναι σχεδόν επιβεβλημένη!

 

Στο στόχαστρο τα δικαιώματα των εργαζόμενων

Βασικό μέλημα των συντακτών του Ευρωσυντάγματος είναι η εξασφάλιση της ελευθερίας της αγοράς και του ανταγωνισμού στα πλαίσια της Ε.Ε., ακόμη κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζόμενων: αίρονται κάθε είδους περιορισμοί ή έλεγχοι στην εγκατάσταση εταιριών στο έδαφος οποιουδήποτε κράτους μέλους (ΙΙ.22.1), απελευθερώνεται η παροχή υπηρεσιών από εταιρείες, ακόμη και αν πρόκειται για καταγεγραμμένα αστικοδημοκρατικά λειτουργήματα (ΙΙΙ.29,30), ενώ καταργούνται οι ενισχύσεις που τυχόν χορηγούνται υπό οποιαδήποτε μορφή σε ορισμένους κλάδους επιχειρήσεων –π.χ. κοινωνικού ενδιαφέροντος, όπως είναι οι συγκοινωνίες– προκειμένου να μη νοθεύεται ο ανταγωνισμός (ΙΙΙ.56.1). Και βέβαια οι εργαζόμενοι δεν αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερο σεβασμό από τα εμπορεύματα που πρέπει να διακινούνται ελεύθερα από χώρα σε χώρα, με «ευελιξία» και «ελαστικότητα» (οι λέξεις που αντικαθιστούν πια το δικαίωμα στη μόνιμη εργασία και την ασφάλιση…)

Από την άλλη πλευρά και πρώτη φορά, εμφανίζεται μια χάρτα δικαιωμάτων της εργοδοσίας, στο πλαίσιο της οποίας θεσμοθετείται συνταγματικά το lock-out! Αναβαπτιζόμενο ως «δικαίωμα ανταπεργίας», το από χρόνια απαγορευμένο αυταρχικό κλείσιμο του εργοστασίου ή της εταιρείας και η άρνηση της εργοδοσίας να δεχτεί την παροχή εργασίας των ανυπάκουων εργαζομένων (συνοδευόμενη φυσικά από άρνηση να τους πληρώσει), αναγνωρίζεται ως «δικαίωμα συλλογικής δράσης» (ΙΙ.27) των εργοδοτών, απέναντι στο δικαίωμα απεργίας των εργαζομένων.

 

Στο στόχαστρο και η εκπαίδευση

Με βάση το Ευρωσύνταγμα, η εκπαίδευση αποτελεί δικαίωμα που παρέχεται δωρεάν μόνο μέχρι το βαθμό της «υποχρεωτικής εκπαίδευσης»! Στην ίδια διάταξη θεμελιώνεται επίσης η «ελευθερία ίδρυσης εκπαιδευτικών ιδρυμάτων» (ΙΙ.14.2,3), κατοχυρώνεται δηλαδή συνταγματικά η αγοραία ιδιωτική εκπαίδευση. Παράλληλα, ο βραχνάς της συνεχούς κατάρτισης και επανακατάρτισης βαφτίζεται «δικαίωμα», το οποίο φυσικά δεν παρέχεται δωρεάν (ΙΙ.14.1).

Η αγωνία της δια βίου κατάρτισης και της εργασιακής περιπλάνησης αποκτά συντακτική νομιμότητα και απελπιστική μονιμότητα. Η όλη εκπαιδευτική διαδικασία αφενός προσδένεται στις στρατηγικές αλλά και τις συγκυριακές ανάγκες του κεφαλαίου, αφετέρου αλλάζει την εικόνα του εκπαιδευόμενου, ο οποίος με στρατιωτική πειθαρχία μεταλλάσσεται ολόκληρος (αλλάζει τόπο, γνωστικό αντικείμενο, ιδιότητα επιστημονική ή επαγγελματική, θεωρεί αυτονόητο το να εναλλάσσει περιόδους εργασίας με περιόδους ανεργίας, κατά τις οποίες υποχρεούται να επανακαταρτίζεται) προκειμένου, ολοένα και πιο ευέλικτος, να γίνει απλώς πιο ελαστικός «απασχολήσιμος», στη βάση των αναγκών του κεφαλαίου.

 

Οι πολλές ελευθερίες κομμένες

Για να μη μένει πια καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς της Ε.Ε. όσον αφορά και τα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, το Ευρωσύνταγμα αρνείται να ενσωματώσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που έχει ψηφιστεί και είναι σε ισχύ από το… 1957!

Όλα αυτά, κοντά στη θεσμοθέτηση των ευρωενταλμάτων, με βάση τα οποία θα εκδίδεται αυτόματα οποιοσδήποτε πολίτης της Ε.Ε. στη χώρα που τον ζητάει, χωρίς να ελέγχονται οι κατηγορίες που του έχουν απαγγελθεί, ούτε οι συνθήκες κάτω από τις οποίες θα κρατηθεί ή θα δικαστεί. Κοντά στις διακρατικές συμφωνίες για από κοινού παρακολούθηση και έκδοση υπόπτων. Κοντά στην Ευρώπη-φρούριο για τους μετανάστες, στην Ευρώπη της Σένγκεν και των ευρω-τρομονόμων.

 

Η άμυνα απέναντι στον …εσωτερικό εχθρό

Από τα πιο σημαντικά μέρη του Ευρωσυντάγματος είναι η «κοινή πολιτική ασφάλειας και άμυνας» (Ι.40). Καθιερώνεται δόγμα ενιαίας αντιμετώπισης εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού, με την αναγόρευση της τριπλέτας «κοινή εξωτερική πολιτική + πολιτική άμυνας + πολιτική ασφάλειας» στο δεύτερο (μαζί με την αγορά) στρατηγικό πυρήνα της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Δόγμα που, καθ’ ομολογία των συμβαλλομένων, υπαγορεύθηκε από την ανάγκη να εκδηλωθούν οι επιθετικού χαρακτήρα παγκόσμιες επιδιώξεις της Ε.Ε. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αξιολογεί τακτικά τις απειλές που αντιμετωπίζει η Ένωση και οι περιπτώσεις «πρόληψης τρομοκρατικής απειλής» στο έδαφος κράτους-μέλους ή «ενδεχόμενης τρομοκρατικής επίθεσης» στο εσωτερικό κράτους-μέλους, αντιμετωπίζονται από κοινού με πολιτικά ή στρατιωτικά μέσα.

Επιπλέον είναι σαφείς οι προθέσεις της Ε.Ε. σε σχέση με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, αφού τίθεται ως πρωταρχικός στόχος η κατάκτηση της στρατιωτικής επιχειρησιακής αυτονομίας της Ε.Ε. κυρίως στις αποστολές στο εξωτερικό (στοιχείο απαραίτητο για να ανταγωνιστεί τις Η.Π.Α.) και καθιερώνονται συνταγματικά οι «προληπτικοί πόλεμοι» και οι επεμβάσεις μέσω αποστολών εκτός Ε.Ε. (Ι.40.1), που περιλαμβάνουν ρητά δράσεις «αφοπλισμού», αποστολές «πρόληψης» των συγκρούσεων, επέμβαση μάχιμων δυνάμεων στη διαχείριση των κρίσεων, επιχειρήσεις σταθεροποίησης κ.λπ. (ΙΙΙ.210.1).

Για την αποφυγή, δε, κάθε παρεξήγησης, το Ευρωσύνταγμα αναφέρεται στη χρήση όλων των μέσων, «συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών…» για «την πρόληψη τρομοκρατικής απειλής στο έδαφος κράτους-μέλους, την προστασία από ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση και παροχή συνδρομής σε κράτος μέλος στο έδαφός του σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης» (Ι.42). Πολύ περισσότερο αυτό αφορά βέβαια την πειθάρχηση των κινημάτων που μπορεί να ξεσπάσουν σε κράτη-μέλη της Ε.Ε., παρά την αόρατη απειλή της…Αλ Κάιντα.

 

Με την επιχείρηση αποσιώπησης της ουσίας του Ευρωσυντάγματος θέλουν να μας κρύψουν ότι:

Είναι πια ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. δεν φτιάχτηκε για να αποτελέσει το "σπίτι των λαών", αλλά μια σύμπραξη των αστικών τάξεων και των ιμπεριαλιστών της Ευρώπης με στόχο να αυξήσουν την κερδοφορία τους, να εκμεταλλευτούν πιο αποτελεσματικά τους εργαζόμενους στις χώρες τους και να πάρουν μέρος στη συνολική καταλήστευση του πλανήτη. Η πολυδιαφημισμένη Ευρωπαϊκή Ενοποίηση (που "ολοκληρώνεται" με το Ευρωσύνταγμα) δεν έφτιαξε έναν κοινό χώρο προς όφελος των λαών, αλλά έναν χώρο ελεύθερης διακίνησης και κερδοφορίας των κεφαλαίων. Και βέβαια δεν πρόκειται για έναν "ενιαίο" χώρο, αφού οι ανταγωνισμοί και τα επιμέρους συμφέροντα μεταξύ των αστικών τάξεων είναι στην ημερήσια διάταξη.

Η οπτική μιας "άλλης" Ευρώπης, μιας "Ε.Ε. των λαών" σε αντίθεση προς την Ε.Ε. του κεφαλαίου αποδεικνύεται περίτρανα χρεοκοπημένη: οι διατάξεις του Ευρωσυντάγματος αποδεικνύουν με τρόπο ξεκάθαρο ότι η Ε.Ε. είναι ένας ιμπεριαλιστικός μηχανισμός και δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί ή να αλλάξει προς όφελος των λαών∙ μπορεί μόνο (και πρέπει) να ανατραπεί!

Γι’ αυτούς τους λόγους δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί στο Ευρωσύνταγμα η αριστερά του ΣΥΝ, που βλέπει θετικά την Ε.Ε. και είναι έτοιμη να προτείνει "βελτιώσεις" και "αλλαγές". Ούτε όμως η οπτική του ΚΚΕ, που θεωρεί ότι οι βουλές της Ε.Ε. επιβάλλονται "απέξω" στην ανήμπορη ελληνική αστική τάξη, και προτείνει την αποδέσμευση από την Ε.Ε. σε όφελος μιας "εθνικής ανάπτυξης".

 

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ!

Να μην τους αφήσουμε να αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Μας προβάλλουν ως «εθνικό στόχο», εξυπηρέτησης του κοινού καλού, την υπερψήφιση του Ευρωσυντάγματος από την ελληνική Βουλή. Δεν κάνουν καν τον κόπο να μιλήσουν για δημοψήφισμα, όπως σε άλλες χώρες της Ε.Ε., αλλά φροντίζουν όλη αυτή η ιστορία να περάσει με μια συνωμοσία σιωπής. Ο λαός όμως δεν μπορεί να ξεχάσει τι σήμαινε ο "εθνικός στόχος" της ένταξης στην ΟΝΕ και το ευρώ: κερδοφορία για το κεφάλαιο, ακρίβεια και λιτότητα για τους εργαζόμενους. Το ίδιο θα συμβεί και με την ένταξη στο Ευρωσύνταγμα.

Γι’ αυτό πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια στο Ευρωσύνταγμα και τις πολιτικές της Ε.Ε.

Γιατί σήμερα αγώνας ενάντια στην επίθεση του ελληνικού κεφαλαίου στα δικαιώματα και τις ανάγκες μας σημαίνει και αγώνας ενάντια στην Ε.Ε., αγώνας για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε. Η αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε., από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων συνδέεται άμεσα με τους αγώνες και τη διεθνιστική πάλη των λαών στην Ευρώπη και όλη την περιοχή ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό, τον πόλεμο, την πάλη για την κοινωνική χειραφέτηση.

 

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε.- Η Ε.Ε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ