Ε.Κ.Κ.Ε.

 Δυσκολεύεται πια κανείς να παρακολουθήσει την αλληλοδιαδοχή των κινήσεων στη σκακιέρα της Εγγύς-Μέσης Ανατολής, τις αλλαγές στάσης και τις αλλεπάλληλες διαφοροποιήσεις συμμαχιών και λυκοφιλιών ανάμεσα στους βασικούς παίκτες. Οι εξελίξεις είναι ταχύτατες, όπως και οι επακόλουθες μεταβολές στην ισορροπία δυνάμεων της περιοχής. Δυστυχώς, κάπου στην άκρη αυτής της σκακιέρας, εκόν-άκον, βρίσκεται και το πιόνι Ελλάδα. Και ως γνωστόν, τα πιόνια είναι για να θυσιάζονται…

 της Τ.Σ.

Αυτό που εκτυλίσσεται τον τελευταίο καιρό στην Εγγύς και γενικότερα στη Μέση Ανατολή είναι μια νέα φάση της ευρύτερης αναδιάταξης που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Να θυμίσουμε απλώς το σχέδιο που από τις πρώτες μέρες της εκλογής του έθεσε σε εφαρμογή ο Τραμπ, με «μαέστρο» το γαμπρό του, Τζάρεντ Κούσνερ, και σε στενή συνεργασία με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Νετανιάχου και τον πρίγκιπα -και ουσιαστικά ισχυρό άντρα- της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν. Το σχέδιο προέβλεπε μεταξύ άλλων και τη «λύση του Παλαιστινιακού» με οριστική και πλήρη παράδοση των παλαιστινιακών εδαφών στο Ισραήλ, ενταφιασμό της λύσης των δύο κρατών και καταπάτηση κάθε νόμιμου δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού. Οι επιδιώξεις αυτές προς το παρόν φαίνονται να έχουν μπει στο ψυγείο, εξαιτίας μιας σειράς εμποδίων: της αδυναμίας του Νετανιάχου να επανεκλεγεί αυτοδύναμος, της αποτυχίας της εκστρατείας στραγγαλισμού του Ιράν, του βουλιάγματος της Σαουδικής Αραβίας στο βούρκο του πολέμου της Υεμένης, της διάσωσης -χάρη στη ρωσική παρέμβαση- του «προγραμμένου» Άσαντ στη Συρία κ.ά. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, ότι οι αλλαγές στον τρόπο άσκησης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τις οποίες σηματοδότησε η εκλογή του Τραμπ τείνουν να μεταβάλλουν ισορροπίες και προσφέρουν ευκαιρίες σε άλλους παίκτες, παγκόσμιου ή και τοπικού βεληνεκούς, επιτρέποντάς τους να καταλαμβάνουν τα κενά που αφήνει σε διάφορα σημεία του κόσμου το τραμπ-ικό δόγμα «Πρώτα η Αμερική».

Και επιπλέον, στις ΗΠΑ μύρισε εκλογές…

Τρία χρόνια μετά τον χαμό του, η απουσία του συντρόφου μας Χρίστου Μπίστη βαραίνει ακόμα όσους τον γνώρισαν, όσους μοιράστηκαν μαζί του τα όνειρά τους, όσους πίστεψαν στις ίδιες ιδέες, όσους στρατεύτηκαν κάτω από  τις ίδιες κόκκινες σημαίες. Στα τρία αυτά χρόνια δώσαμε αγώνες, κάναμε βήματα εμπρός και βήματα πίσω, ελπίσαμε και απογοητευτήκαμε, νικήσαμε, χάσαμε, μάθαμε… Όλ’ αυτά τα χρόνια, σε όλους αυτούς τους αγώνες, αισθανόμαστε πάντα  να μας συνοδεύει η παρούσα απουσία του.

Σύντροφέ μας αξέχαστε, «στης νίκης, στης ειρήνης τη γιορτή» θα ‘σαι αναμφίβολα κι εσύ πανηγυριώτης. Δε σε ξεχνάμε.

Οι σύντροφοί σου από το ΕΚΚΕ

Ποιος ήταν ο σ. Χρίστος

Λίγο πριν από την κάλπη στις 7 Ιούλη, κάποια συμπεράσματα από το πρόσφατο παρελθόν θα μπορούσαν να φωτίσουν τη σκέψη και τις αποφάσεις των εργαζομένων οδηγώντας τους σε έστω μια χρήσιμη ψήφο.

Α. Το Βατερλώ του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν παρά η παταγώδης αποτυχία της αυταπάτης ότι μέσα από έναν «τίμιο» διάλογο με την Τρόικα και τη ντόπια ολιγαρχία (ΣΕΒ, εργοδοσία, κλπ), θα μπορούσε να ωφεληθεί τόσο ο λαός, όσο και το κεφάλαιο. Το ξαναζεσταμένο win-win του ΓΑΠ δεν ήταν παρά η ευρωλαγνεία και η αυταπάτη πως η Ε.Ε θα μπορούσε να αλλάξει και από λάκος των λεόντων να γίνει η Ευρώπη των λαών. Η αυταπάτη πως  με ένα απλό ψηφοδέλτιο στην κάλπη θα μπορούσε ο λαός να νικήσει χωρίς ρήξη, ούτε υποταγή, δια του κοινοβουλίου και με ένα νόμο κι ένα άρθρο θα λυτρωνόταν από χρέη, βάσανα, αυτοκτονίες, μετανάστευση, κλπ. Η άνοδος στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ, των PODEMOS, του Κόρμπιν και του Μελανσόν συντηρούσε αυτόν τον διακαή πόθο , που όμως ηττήθηκε οικτρά.

Β. Υπάρχει νωπή η πείρα πως η επιλογή του μικρότερου κακού πάντα έφερνε το μεγαλύτερο. Το 2009 ήρθε το ΠΑΣΟΚ για να γλιτώσει το λαό από τα «χειρότερα» που θα έφερνε η ΝΔ και ο Γ. Παπανδρέου έφερε το Α’ Μνημόνιο. Στη συνέχεια ακολούθησαν τα «Ζάππεια» της ΝΔ, ο λαός καταψήφισε το ΠΑΣΟΚ για να τελειώσουν τα μνημόνια και ήρθε το Β΄ Μνημόνιο. Το 2015 ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ, ως η δύναμη που «και το 1 να κάνει από τα 10 που υπόσχεται, κάτι θ΄αλλάξει» και έφερε το Γ΄Μνημόνιο.

Γ. Σήμερα, είτε αυτοδύναμα, είτε με το νέο δίπολο, όποια κυβέρνηση  και αν αναλάβει την εξουσία, θα διαχειριστεί την «κανονικότητα» του αιώνιου μνημονίου και των πάνω από 700 εφαρμοστικών νόμων, των αιματηρών πλεονασμάτων μέχρι το 2060, της ενισχυμένης επιτροπείας από κυβέρνηση σε κυβέρνηση , δηλαδή κάθε φορά θα βγαίνει κερδισμένη η αστική τάξη με το λαό στη γωνία.