Get Adobe Flash player

Επικαιρότητα

Η ομιλία της σ. Γαρυφαλιάς Καπετανάκη στην εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Πολυτεχνείο στις 15 Νοέμβρη

 53 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου βρισκόμαστε σε μια συγκυρία όπου ο ιμπεριαλισμός εξακολουθεί να αιματοκυλά τους λαούς. Οι ΗΠΑ, παρά την ήττα τους στο Ιράν ετοιμάζουν νέα επίθεση, ασκούν ασφυκτική πίεση στην Κούβα, έβαλαν το χεράκι τους στη Βενεζουέλα. Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται και οι Ισραηλινοί-δολοφόνοι σουλατσάρουν στην Ελλάδα για να κάνουν διακοπές και να ανακτήσουν τις δυνάμεις τους, ώστε να γυρίσουν πίσω και να κάνουν χειρότερα εγκλήματα. Υπάρχει, βέβαια, η πιθανότητα να παραμείνουν εδώ, να αγοράσουν κανένα ακίνητο και να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις business τους.

Ο ανταγωνισμός ΗΠΑ, Κίνας και Ρωσίας οξύνεται, ενώ η Γερμανία στρέφεται ολοένα και περισσότερο στην πολεμική οικονομία. Παράλληλα, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν η ενίσχυση της ακροδεξιάς και η περιστολή θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων σε μια σειρά από χώρες. Η Μελόνι στην Ιταλία, η Λεπέν στη Γαλλία και η AfD στη Γερμανία αποτυπώνουν την ισχυρή παρουσία της ακροδεξιάς στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, ενώ ακροδεξιές οργανώσεις διευρύνουν την επιρροή τους. Συνήθης είναι η ψήφιση νόμων που έρχονται σε αντίθεση ακόμα και με βασικά δικαιώματα στο πλαίσιο της αστικής δημοκρατίας, ενώ στις ΗΠΑ η πολιτική του Τραμπ και η δράση της ICE παραπέμπουν σε πολύ σκοτεινές εποχές. Στην Ινδία επιβάλλουν θανατική καταδίκη σε αθώους επειδή τους συνδέουν με το μαοϊκό αντάρτικο.

Στο οικονομικό επίπεδο, η φτώχεια και οι κοινωνικές ανισότητες οξύνονται, το κράτος πρόνοιας συρρικνώνεται και η στεγαστική κρίση εντείνεται.

Με λίγα λόγια, επιτακτική καθίσταται η υλοποίηση του αιτήματος για ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σε διεθνές επίπεδο. Είναι θετικό ότι σε πολλές χώρες έχουν αναπτυχθεί σημαντικά κινήματα που δίνουν μεγάλες μάχες για όλα αυτά, όπως στη Γαλλία, στην Ισπανία, στην Αλβανία, στη Γερμανία. Στο Μπαγκλαντές χιλιάδες εργάτες απεργούν στα εργοστάσια ένδυσης. Στην Αφρική αναπτύσσονται αντιαποικιακά κινήματα προτάσσοντας τη διεκδίκηση της εθνικής κυριαρχίας. Στην Ιταλία είναι συγκινητική η στήριξη στον αγώνα υπέρ της Παλαιστίνης με το μπλοκάρισμα της φόρτωσης πολεμικού υλικού σε πλοία κ.λπ.

Το αίτημα του Πολυτεχνείου για «ψωμί» παραμένει επίκαιρο σε μια Ελλάδα όπου η ακρίβεια κατατρώει το λαϊκό εισόδημα, η ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια στερούν από χιλιάδες ανθρώπους τη δυνατότητα αξιοπρεπούς διαβίωσης, ενώ το δυσβάσταχτο κόστος στέγασης επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τα λαϊκά νοικοκυριά. Ταυτόχρονα, οι αλλεπάλληλοι πλειστηριασμοί απειλούν να στερήσουν από απλούς ανθρώπους τα σπίτια που απέκτησαν με κόπους και θυσίες μιας ολόκληρης ζωής.

Περισσότερα...

 

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2026

Η εξέγερση που αμφισβήτησε την εξουσία και ανέδειξε τη δύναμη της οργανωμένης λαϊκής πάλης

Πενήντα τρία χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Νοέμβρης του 1973 εξακολουθεί να αποτελεί ορόσημο των λαϊκών και νεολαιίστικων αγώνων. Η εξέγερση των φοιτητών και του λαού ενάντια στην αμερικανοστήρικτη στρατιωτική δικτατορία ήταν ένας αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση με βαθύ αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο.Τα συνθήματα «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» και «Έξω οι ΗΠΑ - Έξω το ΝΑΤΟ» εξακολουθούν να μας καλούν να αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα της εποχής μας.

Το αίτημα για «ψωμί» παραμένει επίκαιρο σε μια Ελλάδα όπου η ακρίβεια εξανεμίζει τους μισθούς, η ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια δυσκολεύουν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων και η στέγαση μετατρέπεται σε δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος. Την ώρα που εργαζόμενοι και συνταξιούχοι αγωνίζονται να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους και οι νέοι αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα διασπάθισης δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος αποκαλύπτουν το μέγεθος της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης, ενώ ο λαός καλείται να σηκώσει ολοένα μεγαλύτερα οικονομικά βάρη. Η αντίθεση είναι χαρακτηριστική: επί χρόνια προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας έφταιγε ο άνθρωπος του μεροκάματου που δεν έκοβε απόδειξη για μια τυρόπιτα· έφταιγε ο λαός γιατί, άλλωστε, «μαζί τα φάγαμε». Σήμερα, οι αποκαλύψεις για παράνομες επιδοτήσεις και κατάχρηση δημόσιων πόρων, αλλά και για φοροδιαφυγή εκατομμυρίων αναδεικνύουν περίτρανα ποιοι επωφελούνται από την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου και ποιοι τελικά επωμίζονται το κόστος της.

Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται για πολεμικούς εξοπλισμούς επειδή η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει τους φονιάδες των λαών σε όσα πολεμικά μέτωπα της ζητείται να εμπλακεί. Χρήματα για την παιδεία, την υγεία, το κράτος πρόνοιας και τους μισθούς δεν υπάρχουν.Φυσικά, για να στέλνουμε πολεμικό υλικό στην Ουκρανία και πυραύλους Patriot στη Σαουδική Αραβία πάντα βρίσκονται. Οι στρατιωτικές αυτές επιλογές εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο της στενής συνεργασίας της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ και της πλήρους ευθυγράμμισης με την πολεμοχαρή ηγεσία της Ευρώπης· εκφράζουν ταυτόχρονα την απληστία, αλλά και τη δουλοπρέπεια της ιθύνουσας αστικής τάξης μας, που προτάσσει τα δικά της συμφέροντα και τα συμφέροντα των προστατών της σε βάρος των λαϊκών και εθνικών, με αποτέλεσμα συνεχή ξεπουλήματα, υποχωρήσεις και παραχωρήσεις που συνοψίζονται σε μια τραγική εξωτερική πολιτική. Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το σύνθημα «Έξω οι ΗΠΑ - Έξω το ΝΑΤΟ» διατηρεί αναλλοίωτη την ιστορική και πολιτική του σημασία.

Περισσότερα...

 

ΟΧΙ ΣΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ 10 ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ

Δεκατρία χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα στην κοιλάδα Τζίραμ της Ινδίας, δέκα άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με τη θανατική ποινή.

Στις 25 Μαΐου 2013, στην πολιτεία Τσατίσγκαρχ, ένοπλες δυνάμεις του μαοϊκού Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού επιτέθηκαν σε αυτοκινητοπομπή του Κόμματος του Ινδικού Κογκρέσου, που πραγματοποιούσε προεκλογική περιοδεία. Από την επίθεση σκοτώθηκαν τουλάχιστον 27 άνθρωποι και τραυματίστηκαν 38. Ανάμεσα στους νεκρούς βρίσκονταν κορυφαία στελέχη του Κογκρέσου, ορισμένοι από τους οποίους είχαν πρωταγωνιστήσει στην καταστολή των λαϊκών και μαοϊκών κινημάτων και στην εφαρμογή πολιτικών εις βάρος των τοπικών πληθυσμών. Μάλιστα, ένας από αυτούς ήταν ο Μαχέντρα Κάρμα, που είχε συνδεθεί με τη Salwa Judum, την ένοπλη αντιμαοϊκή οργάνωση η οποία κατηγορήθηκε για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κρίθηκε αντισυνταγματική από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας το 2011.

Για την υπόθεση συνελήφθησαν έντεκα άνθρωποι. Ο ένας πέθανε κατά τη διάρκεια της πολυετούς δίκης. Οι υπόλοιποι δέκα παρέμειναν κρατούμενοι για περίπου δεκατρία χρόνια, μέχρι που στις 5 Σεπτεμβρίου 2026 ειδικό δικαστήριο της Εθνικής Υπηρεσίας Ερευνών (NIA) τούς έκρινε ενόχους. Στις 16 Σεπτεμβρίου το ίδιο δικαστήριο επέβαλε και στους δέκα τη θανατική ποινή.

Οι καταδικασμένοι αρνούνται τις κατηγορίες. Πρόκειται για κατοίκους της περιοχής, φτωχούς χωρικούς,  που βρίσκονται στη φυλακή σχεδόν 13 χρόνια, ενώ καταγγέλλεται ότι τα αποδεικτικά στοιχεία είναι ανεπαρκή, καθώς  δεν υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες. Οι κατηγορούμενοι συνελήφθησαν μόνο βάσει υποψιών. Είναι σαφές ότι η θανατική καταδίκη δεν είναι  μεμονωμένη δικαστική απόφαση αλλά στόχος είναι να διαρραγούν τα κοινωνικά και τοπικά δίκτυα υποστήριξης του ΚΚΙ (Μαοϊκού), ακόμη και όταν οι κατηγορούμενοι δεν είναι στελέχη ή μαχητές του.

Η επιβολή της θανατικής ποινής ύστερα από δεκατρία χρόνια εγκλεισμού επαναφέρει με τον πιο δραματικό τρόπο το ζήτημα της κρατικής καταστολής, της μεταχείρισης των αυτοχθόνων πληθυσμών και της ίδιας της θανατικής ποινής στην Ινδία.

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 12:00 μ.μ. ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ 10 ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ

 

Ø  ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΟΥΝ ΟΙ ΘΑΝΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ

 

Ø  ΝΑ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΤΕΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

 

Όχι στην «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ασπίδα προστασίας είναι ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας των λαών

 Όλο και πιο περίπλοκο γίνεται το γεωπολιτικό παιχνίδι στην ευρύτερη περιοχή μας, όλο και πιο επιθετικές οι κινήσεις των διάφορων παιχτών στη σκακιέρα, αυξάνοντας τον κίνδυνο να επεκταθούν οι ήδη υπάρχουσες εστίες πολέμου, παρασύροντας μια σειρά από χώρες της ΝΑ Μεσογείου και της Β. Αφρικής – ανάμεσά τους και την Ελλάδα, .

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο της έντασης των ανταγωνισμών και της συνακόλουθης κάθετης αύξησης των εξοπλισμών, στην Ελλάδα έχει ανάψει τον τελευταίο καιρό η συζήτηση για τις διάφορες συμμαχίες που συγκροτούνται ένθεν και ένθεν, με πιο πρόσφατο τον θόρυβο για τoν αντιαεροπορικό θόλο που ονομάστηκε «Ασπίδα του Αχιλλέα» και ειδικότερα για τον πηγαίο κώδικά του, που καθορίζει, τελικά, και τον έλεγχο του συστήματος. Μέσα από τον κυκεώνα των αλληλοσυγκρουόμενων διαβεβαιώσεων και διαψεύσεων, αυτό που προβάλλει ξεκάθαρα είναι η εικόνα ενός ακόμα ξεπουλήματος των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, μιας ακόμα επίδειξης ξενοδουλείας, ενός ακόμα σκανδάλου, μιας ακόμα πανάκριβης αγοράς στρατιωτικού εξοπλισμού που δεν ανταποκρίνεται καν στις -υπαρκτές- αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά υπακούει και ευθυγραμμίζεται με τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα των Αμερικανο-Ισραηλινών και των Ευρωπαίων πολεμοκάπηλων. Για να θησαυρίζουν πολυεθνικές και εγχώριες εταιρείες (και αφού επί χρόνια απαξιώθηκε και συρρικνώθηκε η ελληνική αμυντική βιομηχανία) καλείται ο λαός να πληρώσει και πάλι δισεκατομμύρια ευρώ και να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι. Και όλα αυτά για μια «ασπίδα» που όχι μόνο έγινε σουρωτήρι από τους ιρανικούς πυραύλους, αλλά απειλεί να μας εμπλέξει και στην αντιπαράθεση Τουρκίας-Ισραήλ, που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής – Δυτικής Ασίας – Ανατολικής Μεσογείου και Αφρικής.

Να σημειωθεί, επίσης, ότι για να σχεδιαστεί το σύστημα, οι Ισραηλινοί χαρτογράφησαν όλο το ανάγλυφο και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της χώρας, αποκτώντας έτσι όλες τις κρίσιμες πληροφορίες που μπορούν να αξιοποιηθούν κατά τα συμφέροντά τους, ενδεχομένως και εναντίον της Ελλάδας.

Όλα αυτά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι καμιά προστασία δεν παρέχουν στον λαό και στη χώρα εξοπλισμοί που διασυνδέονται με ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Προστασία είναι αντίθετα ο αγώνας εναντίον του Ισραήλ, μιας χώρας-δολοφόνου που εφαρμόζει εθνοκάθαρση και γενοκτονία στην Παλαιστίνη και επιτίθεται στο Ιράν και σε μια σειρά άλλα γειτονικά κράτη, κάνοντας πράξη τις επεκτατικές του βλέψεις. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ο αντιιμπεριαλιστικός-αντιπολεμικός αγώνας ενάντια στα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, που οδηγούν τον λαό μας όλο και πιο βαθιά στη δίνη των ανταγωνισμών και των άδικων ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Να δυναμώσουμε την πάλη μας απαιτώντας: 

  • ·         ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ
  • ·         ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΕΩΝ
  • ·         ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΑΣ
  • ·         ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΚΟΥΡΣΑ ΤΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΩΝ
  • ·         ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ». ΑΣΠΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ

 


 

ΔΕΘ 2026

Λεφτόδεντρα υπάρχουν… αλλά για άλλους!

 

Στη φετινή ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός παρουσίασε τη «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» - προς όφελος, φυσικά, της οικονομικής ελίτ και της πολεμικής βιομηχανίας. Όταν πρόκειται για τις λαϊκές ανάγκες, εμφανίζονται οι «δημοσιονομικοί περιορισμοί», ενώ για τις εργολαβίες, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις απευθείας αναθέσεις, τους χασάπηδες και τους φραπέδες υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια στα «λεφτόδεντρα».

 Το πακέτο μέτρων που αναγγέλθηκε από τον πρωθυπουργό στη φετινή ΔΕΘ παγιώνει και επεκτείνει το καθεστώς της φτωχοποίησης, της ακρίβειας, των μισθών και των συντάξεων πείνας, της εργασιακής ανασφάλειας και της παραπέρα υποβάθμισης των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών.

 ·         500 ευρώ μικτά τον Δεκέμβριο του 2027, αντί για επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, έπειτα από 14 χρόνια απωλειών.

 ·         1000 ευρώ μικτά από το 2028! Ένα μικρό χαρτζιλίκι αντί για τους μισθούς που αφαίρεσαν από τον καθένα μας. Στο μεταξύ ο πληθωρισμός και η ακρίβεια στα τρόφιμα, στο ρεύμα, στις μετακινήσεις, καθιστούν επιτακτικές για τον κόσμο της εργασίας πραγματικές αυξήσεις τώρα, ΣΣΕ και πλήρη εργασιακά δικαιώματα.

 ·         Η σιωπή για τους αναπληρωτές στην παιδεία και τους συμβασιούχους στους Δήμους ήταν αποκαλυπτική και άφησε πικρή γεύση σε χιλιάδες εργαζόμενους που καλύπτουν εδώ και χρόνια πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

 ·         Η κρίση στην κατοικία δεν ξεπερνιέται με δάνεια, ούτε η ενέργεια μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα και χρηματιστηριακό προϊόν – πρόκειται για κοινωνικά αγαθά και πρέπει να λειτουργούν με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας, με δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα και όχι στη βάση της κερδοφορίας για τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις.

 Ο λαός δεν περιμένει λύσεις ούτε από τις εκλογές ούτε από την επόμενη ΔΕΘ. Με απεργίες, κινητοποιήσεις και αγώνα διαρκείας να πάρουμε πίσω ό,τι μας έκλεψαν με τις πολιτικές και τους αντεργατικούς νόμους τους. Λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για τους εργολάβους, τις τράπεζες, τα funds, τους πολεμικούς εξοπλισμούς, τις ιδιωτικοποιήσεις και τους επιχειρηματικούς ομίλους.

 Παλεύουμε:

 ·         Για ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις στο ύψος των αναγκών μας.

 ·         Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.

 ·         Μονιμοποίηση αναπληρωτών και συμβασιούχων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

 ·         Λεφτά για μισθούς, υγεία, παιδεία, κοινωνικές ανάγκες, και όχι για πολεμικές δαπάνες.

 ΕΚΚΕ, 8/9/2026

 

Πολιτική κρίση στη Γερμανία και στην ΕΕ μετά τις εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ

Η σαρωτική νίκη του AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) στις εκλογές που έγιναν στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ έχει προκαλέσει σεισμό στη χώρα, ενώ η συντριπτική ήττα του καγκελάριου Μερτς και του κόμματός του, του CDU, τον έχει φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση εξαιτίας της απομόνωσής του από τον γερμανικό λαό. Αυτή η επέλαση της ακροδεξιάς προοιωνίζεται αντίστοιχες νίκες σε πανεθνικό επίπεδο στην ίδια τη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες – και όχι μόνο περιφερειακές, αλλά στις μεγαλύτερες οικονομίες της ηπείρου, όπως στη Γαλλία και στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η ακροδεξιά εμφανίζεται έτοιμη να κυβερνήσει.

Πού οφείλεται όμως αυτό το αποτέλεσμα και πώς επιδρά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και στα αστικά επιτελεία της; Η επέλαση της ακροδεξιάς είναι απόρροια της πολιτικής της σκληρής λιτότητας που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις των οικονομικών ελίτ της ΕΕ την περίοδο της κρίσης∙ οφείλεται στη συμμετοχή τους στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο στο πλευρό των νεοναζί που κυβερνούν στο Κίεβο∙ στην ευθυγράμμισή τους με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στους υπέρογκους πολεμικούς εξοπλισμούς σε βάρος των πραγματικών αναγκών των λαών τους, με αποτέλεσμα την ακρίβεια και τη φοροληστεία∙ στην πολιτική της ΕΕ απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, με την άκριτη υιοθέτηση από τις «κεντρώες» και «σοσιαλδημοκρατικές» ευρωπαϊκές δυνάμεις της ακροδεξιάς ατζέντας, τα αποτελέσματα της οποίας συμπυκνώνονται στους πνιγμούς, τις επαναπροωθήσεις, τις απελάσεις∙ είναι απότοκο της διαμόρφωσης ενός εδάφους που καλλιεργεί στο έπακρο το ρατσιστικό, εθνικιστικό και φασιστικό δηλητήριο και την αντικομμουνιστική προπαγάνδα∙ είναι, επίσης, συνέπεια της αδυναμίας της αριστεράς να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο και να αντιπαραθέσει αποτελεσματικά το όραμά της στο δηλητήριο της ακροδεξιάς ρητορικής, εν μέσω μιας κρίσης που τσακίζει τους λαούς και τις προοπτικές του για το μέλλον.

Η μεγάλη πτώση των Χριστιανοδημοκρατών και του Μερτς φανερώνει τη μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια και την οργή που προκαλεί η πολιτική τους. Η ιλιγγιώδης άνοδος των ποσοστών της AfD, που έχει παγιωθεί στη δεύτερη θέση του πολιτικού σκηνικού στη Γερμανία και διεκδικεί πια με αξιώσεις την εξουσία, εκφράζει την ανάγκη κάλυψης του κενού που διαμορφώνει συνολικά η βαθιά πολιτική κρίση στην οποία βουλιάζει η ΕΕ και η πολιτική της∙ αντανακλά την αδυναμία του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, που βρίσκεται σε παρακμή και αποδρομή και προσπαθεί να επιβιώσει με την πολεμική οικονομία και τον ακολουθητισμό στην επιθετική πολιτική των ΗΠΑ.

Η σαρωτική, αλλά αναμενόμενη νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ είναι ένα ηχηρό αποτέλεσμα που οξύνει την πολιτική κρίση όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. 

Για την κομμουνιστική αριστερά και όχι μόνο, είναι οι λαϊκοί αγώνες που θα κρίνουν το μέλλον. Είναι η συσπείρωση όλης της αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς σε έναν πόλο που θα παλεύει προς όφελος και για τις ανάγκες της λαϊκής πλειοψηφίας και θα ανοίγει τον δρόμο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για την ειρήνη, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

 

Καλό ταξίδι σύντροφε Γιώργο Εφεντάκη

Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ο σ. Γιώργος Εφεντάκης, ένας άνθρωπος που συνέδεσε τη ζωή του με τους αγώνες της εργατικής τάξης και την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Η πολιτική του δράση ξεκίνησε ήδη στα χρόνια της δικτατορίας, όταν συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Το 1973 εντάχθηκε στο ΕΚΚΕ, συνδέοντας έκτοτε τη ζωή του με την πολιτική δράση της οργάνωσης και τους αγώνες του εργατικού κινήματος, παραμένοντας μέχρι την τελευταία του πνοή σταθερός στις ιδέες και στις αξίες που υπηρέτησε.

  Σημαντική ήταν η συμμετοχή του στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν εργαζόταν στην Α.Γ. Πετζετάκις Α.Ε. και πρωτοστάτησε στη μεγάλη απεργία διαρκείας των εργαζομένων, που ξεκίνησε στις 9 Δεκεμβρίου 1975 στα εργοστάσια του Μοσχάτου, του Ρέντη και της Θήβας. Η απεργία αυτή αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους εργατικούς αγώνες της μεταπολίτευσης. Ο σ. Γιώργος Εφεντάκης συμμετείχε από την πρώτη στιγμή στην οργανωτική και συνδικαλιστική προσπάθεια, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην περιφρούρηση, στον συντονισμό και στη συνέχιση του αγώνα απέναντι στις πιέσεις της εργοδοσίας. Οι προκηρύξεις της εποχής καταγράφουν τη λυσσαλέα απόπειρα της εργοδοσίας να κάμψει το φρόνημα των απεργών με απολύσεις, εκφοβισμό και κάθε είδους άλλες αντεργατικές πρακτικές, ενώ η απόλυση και του ίδιου του σ. τον Μάρτιο του 1976 παρουσιάστηκε ως πράξη δίωξης για τη συνδικαλιστική του δράση και προκάλεσε την αντίδραση εργατικών σωματείων και οργανώσεων.

  Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ανέλαβε υπεύθυνος της κομματικής βάσης Καλλιθέας του ΕΚΚΕ, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της πολιτικής και οργανωτικής δουλειάς της οργάνωσης στην περιοχή.

  Το 1981 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΚΚΕ, αναλαμβάνοντας αυξημένες ευθύνες στη λειτουργία του κόμματος. Επί πολλά χρόνια υπήρξε υπεύθυνος των οικονομικών του ΕΚΚΕ, ενώ από το 1988 ανέλαβε την ευθύνη της έκδοσης της εφημερίδας του κόμματος, της «Λαϊκής», συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατήρηση και στη συνέχιση της εκδοτικής της παρουσίας.

  Με αφορμή την 50ή επέτειο από τη νίκη της Κινεζικής Επανάστασης ταξίδεψε μαζί με άλλους Ευρωπαίους συντρόφους στην Κίνα, όπου επισκέφτηκε τη γενέτειρα του Μάο Τσετούνγκ Χουνάν και ακολούθησε τη διαδρομή της Μεγάλης Πορείας του  Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, αποτίνοντας φόρο τιμής στον μνημειώδη αγώνα των Κινέζων κομμουνιστών.

  Σε όλη τη ζωή του παρέμεινε ένας αφοσιωμένος αγωνιστής, με συνέπεια, ανιδιοτέλεια και αίσθημα ευθύνης απέναντι στο συλλογικό εγχείρημα. Η πολιτική και συνδικαλιστική του δράση, ιδιαίτερα την περίοδο της απεργίας της Πετζετάκις, άφησε ισχυρό αποτύπωμα στους εργατικούς αγώνες της μεταπολίτευσης, ενώ η πολύχρονη προσφορά του στο ΕΚΚΕ, τόσο σε οργανωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, τον κατέστησε σημείο αναφοράς για όσους συμπορεύτηκαν μαζί του.

  Αγαπημένε σύντροφε Γιώργο, σε αποχαιρετούμε με την υπόσχεση ότι οι αγώνες στους οποίους αφιέρωσες τη ζωή σου θα συνεχιστούν. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή στους συντρόφους και στους συναγωνιστές σου και θα μας εμπνέει στις μάχες που έχουμε ακόμα μπροστά μας. συνεχίζουμε στον δρόμο που βάδισες για περισσότερο από μισό αιώνα, μέχρι την οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Αποχαιρετισμός στον σύντροφο Θοδωρή Μεγαλοοικονόμου

Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε τον σύντροφο Θοδωρή Μεγαλοοικονόμου, έναν άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με την ανιδιοτελή προσφορά, την επιστημονική αναζήτηση και τον αδιάκοπο αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η απουσία του αφήνει ένα μεγάλο κενό στους συντρόφους, στους συναδέλφους, στους ανθρώπους δίπλα στους οποίους στάθηκε και σε όσους γνώρισαν την ακεραιότητα, τη σεμνότητα και την αγωνιστικότητά του.

Η πολιτική του διαδρομή ξεκίνησε μέσα στη θυελλώδη περίοδο των κοινωνικών ανακατατάξεων της δεκαετίας του 1960, των αντιδικτατορικών αγώνων και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Από πολύ νωρίς επέλεξε τον δρόμο της επαναστατικής Αριστεράς και παρέμεινε πιστός σ’ αυτόν μέχρι το τέλος της ζωής του. Με βαθιά γνώση της μαρξιστικής θεωρίας, συμμετείχε ενεργά σε διάφορες συλλογικές προσπάθειες του αντικαπιταλιστικού χώρου, από το ΕΕΚ και τα σχήματα της Μαχόμενης Αριστεράς μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και, τα τελευταία χρόνια, την Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Δεν αναζήτησε ποτέ εύκολες λύσεις ούτε συμβιβασμούς με την κυρίαρχη πολιτική· πίστευε ότι μόνο η οργανωμένη πάλη του λαού μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για βαθιές κοινωνικές αλλαγές.

Η ιατρική δεν αποτέλεσε για τον Θοδωρή απλώς ένα επάγγελμα. Υπήρξε το πεδίο μέσα από το οποίο προσπάθησε να υπηρετήσει τον άνθρωπο και την κοινωνική χειραφέτηση. Ως ψυχίατρος, πρωτοστάτησε στην προσπάθεια υπέρβασης των ιδρυματικών αντιλήψεων που επί δεκαετίες αντιμετώπιζαν τους ψυχικά πάσχοντες ως ανθρώπους προς απομόνωση και όχι ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας. Από τη Λέρο έως το Δρομοκαΐτειο και το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής εργάστηκε ακούραστα για την ανάπτυξη δομών κοινοτικής ψυχιατρικής, προβάλλοντας μια αντίληψη που στηρίζεται στον σεβασμό της προσωπικότητας, στην κοινωνική ένταξη και στη συλλογική φροντίδα.

Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντικό συγγραφικό και επιστημονικό έργο, συμβάλλοντας ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο για την ψυχική υγεία. Υποστήριζε ότι η ψυχική ασθένεια δεν μπορεί να αποκοπεί από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει ο άνθρωπος. Ανέδειξε τα αδιέξοδα της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αντιτάχθηκε στην καταχρηστική εφαρμογή των ακούσιων νοσηλειών και υπερασπίστηκε μια θεραπευτική προσέγγιση που δίνει προτεραιότητα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στην κοινότητα και στη συμμετοχή των ίδιων των ψυχικά πασχόντων.

Το ίδιο ακούραστη υπήρξε και η κοινωνική του παρουσία. Δεν περιορίστηκε ποτέ στον χώρο του νοσοκομείου ή του επιστημονικού λόγου. Βρέθηκε δίπλα στους ανθρώπους που υφίστανται τις πιο σκληρές συνέπειες της κοινωνικής αδικίας: στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, στους ανέργους, στους άστεγους, στους εξαρτημένους και σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη αλληλεγγύης. Η δράση του μέσα από τον ΣΥΠΡΟΜΕ, η συμμετοχή του στη Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού – Ακαδημίας Πλάτωνος – Σεπολίων, η ξεκάθαρη στάση του απέναντι στο αποτρόπαιο έγκλημα της εκμετάλλευσης της δωδεκάχρονης στον Κολωνό, η προσφορά του στα Κοινωνικά Ιατρεία και η διαρκής παρουσία του στην κοινότητα των Προσφυγικών αποτελούν χαρακτηριστικές στιγμές μιας ζωής αφιερωμένης στους κοινωνικούς αγώνες.

Για τον Θοδωρή, η αλληλεγγύη δεν εξαντλούνταν στα λόγια. Ήταν παρών όπου υπήρχε ανάγκη. Την περίοδο της πανδημίας συμμετείχε μαζί με συντρόφους μας στις κινητοποιήσεις συμπαράστασης προς τους απεργούς πείνας μετανάστες έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Περιστερίου, όταν η κρατική αυθαιρεσία έφτασε στο σημείο το Αστυνομικό Τμήμα Μπουρναζίου να επιβάλει πρόστιμα ακόμη και στους αλληλέγγυους. Μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του συνέχισε να δίνει το «παρών» στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό, υπερασπιζόμενος με συνέπεια τις αρχές του διεθνισμού και το δικαίωμα κάθε λαού να αγωνίζεται για την ελευθερία του.

Όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε έναν σύντροφο που δεν επιδίωξε ποτέ προσωπική προβολή, που άκουγε περισσότερο απ' όσο μιλούσε και που προσέφερε απλόχερα τις γνώσεις και την εμπειρία του όπου υπήρχε ανάγκη. Η συνέπεια ανάμεσα στις ιδέες που υπερασπιζόταν και στον τρόπο με τον οποίο ζούσε ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσωπικότητάς του.

Ως ΕΚΚΕ τον αποχαιρετούμε με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Η ζωή του αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη αγώνα, ανθρωπιάς και ανιδιοτέλειας. Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, το παράδειγμά του υπενθυμίζει ότι η αφοσίωση στις συλλογικές αξίες, η επιστημονική γνώση στην υπηρεσία του ανθρώπου και η έμπρακτη αλληλεγγύη μπορούν να συνυπάρξουν δημιουργικά.

Θοδωρή, σε αποχαιρετούμε με την υπόσχεση ότι οι αγώνες στους οποίους αφιέρωσες τη ζωή σου θα συνεχιστούν. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή μέσα στους ανθρώπους που εμπνεύστηκαν από το παράδειγμά σου και στις μάχες που έχουμε ακόμη μπροστά μας.

Καλό σου ταξίδι, σύντροφε.

 

 

Οι σφαίρες του «νόμου και της τάξης»

Κώστας Φραγκούλης, Νίκος Σαμπάνης, Βασίλης Μάγγος, Μιχάλης Καλτεζάς  Αλέξης Γρηγορόπουλος, και τώρα ο Θοδωρής Ζαβραδινός–Καραμπαμπάς. Μια ακόμη νέα ζωή προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων της κρατικής βίας.

Στις 8 Ιουλίου, στο Άργος, αστυνομικοί πυροβόλησαν δεκατρείς φορές εναντίον του 20χρονου, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματά του στις 12 Ιουλίου. Η αιτία της καταδίωξης ήταν ότι δεν σταμάτησε σε αστυνομικό έλεγχο. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ., η σφαίρα που τον χτύπησε στο κεφάλι προήλθε από εποστρακισμό. Για ακόμη μία φορά, ένας νέος άνθρωπος είναι νεκρός και η θανατηφόρα χρήση όπλου παρουσιάζεται ως «μεμονωμένο περιστατικό».

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της κρατικής καταστολής. Αυτή είναι η ΕΛ.ΑΣ., ο κατασταλτικός μηχανισμός μιας εξουσίας που, βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στην αντιλαϊκή πολιτική, στρέφεται ενάντια στον λαό και ιδιαίτερα στη νεολαία. Είναι η ίδια πολιτική που καταργεί κοινωνικά δικαιώματα, πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες, εμπλέκει τη χώρα στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ αφήνει ατιμώρητους τους υπεύθυνους για εγκλήματα όπως τα Τέμπη και η Πύλος.

Η κρατική βία δεν είναι εξαίρεση. Είναι αναπόσπαστο στοιχείο μιας πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και αντιμετωπίζει τον λαό σαν αντίπαλο.

Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική δηλώνουμε ότι δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο, δεν θα αποδεχτούμε την ατιμωρησία, δεν θα σωπάσουμε.

Καταγγέλλουμε την κρατική καταστολή και την αστυνομική βία. Αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Για τον Κώστα. Για τον Νίκο. Για τον Μιχάλη. Για τον Θοδωρή. Για όλους όσοι χάθηκαν από τη βία του κράτους.

Την Τετάρτη 15 Ιουλίου, στις 7:00 μ.μ., όλοι και όλες στη συγκέντρωση στα Προπύλαια.

 

το νέο site...

  

 [ΑΡΧΕΙΟ: ΠΑΛΙΟ SITE]

 [ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.]

 

 

Θυμόμαστε
το σ. Χρίστο Μπίστη

 

Κυκλοφορεί το Κόκκινο Δελτίο

(τεύχος 13)

σας αρέσει η νέα μας εμφάνιση;