Η εξέγερση που αμφισβήτησε την εξουσία και ανέδειξε τη δύναμη της οργανωμένης λαϊκής πάλης

Πενήντα τρία χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση του Πολυτεχνείου, ο Νοέμβρης του 1973 εξακολουθεί να αποτελεί ορόσημο των λαϊκών και νεολαιίστικων αγώνων. Η εξέγερση των φοιτητών και του λαού ενάντια στην αμερικανοστήρικτη στρατιωτική δικτατορία ήταν ένας αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση με βαθύ αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο.Τα συνθήματα «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» και «Έξω οι ΗΠΑ - Έξω το ΝΑΤΟ» εξακολουθούν να μας καλούν να αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα της εποχής μας.

Το αίτημα για «ψωμί» παραμένει επίκαιρο σε μια Ελλάδα όπου η ακρίβεια εξανεμίζει τους μισθούς, η ανεργία και η εργασιακή ανασφάλεια δυσκολεύουν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων και η στέγαση μετατρέπεται σε δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος. Την ώρα που εργαζόμενοι και συνταξιούχοι αγωνίζονται να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους και οι νέοι αδυνατούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα διασπάθισης δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος αποκαλύπτουν το μέγεθος της διαφθοράς και της εκμετάλλευσης, ενώ ο λαός καλείται να σηκώσει ολοένα μεγαλύτερα οικονομικά βάρη. Η αντίθεση είναι χαρακτηριστική: επί χρόνια προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι για το δημόσιο χρέος της Ελλάδας έφταιγε ο άνθρωπος του μεροκάματου που δεν έκοβε απόδειξη για μια τυρόπιτα· έφταιγε ο λαός γιατί, άλλωστε, «μαζί τα φάγαμε». Σήμερα, οι αποκαλύψεις για παράνομες επιδοτήσεις και κατάχρηση δημόσιων πόρων, αλλά και για φοροδιαφυγή εκατομμυρίων αναδεικνύουν περίτρανα ποιοι επωφελούνται από την καταλήστευση του δημόσιου πλούτου και ποιοι τελικά επωμίζονται το κόστος της.

Την ίδια στιγμή, εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται για πολεμικούς εξοπλισμούς επειδή η ελληνική κυβέρνηση στηρίζει τους φονιάδες των λαών σε όσα πολεμικά μέτωπα της ζητείται να εμπλακεί. Χρήματα για την παιδεία, την υγεία, το κράτος πρόνοιας και τους μισθούς δεν υπάρχουν.Φυσικά, για να στέλνουμε πολεμικό υλικό στην Ουκρανία και πυραύλους Patriot στη Σαουδική Αραβία πάντα βρίσκονται. Οι στρατιωτικές αυτές επιλογές εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο της στενής συνεργασίας της Ελλάδας με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ και της πλήρους ευθυγράμμισης με την πολεμοχαρή ηγεσία της Ευρώπης· εκφράζουν ταυτόχρονα την απληστία, αλλά και τη δουλοπρέπεια της ιθύνουσας αστικής τάξης μας, που προτάσσει τα δικά της συμφέροντα και τα συμφέροντα των προστατών της σε βάρος των λαϊκών και εθνικών, με αποτέλεσμα συνεχή ξεπουλήματα, υποχωρήσεις και παραχωρήσεις που συνοψίζονται σε μια τραγική εξωτερική πολιτική. Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το σύνθημα «Έξω οι ΗΠΑ - Έξω το ΝΑΤΟ» διατηρεί αναλλοίωτη την ιστορική και πολιτική του σημασία.

Ο καπιταλισμός, αντιμέτωπος με τις βαθιές αντιφάσεις και τη μακροχρόνια κρίση του, πέρα από την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολεμικών συγκρούσεων και μετά την πλήρη αποτυχία και το ξεσκέπασμα των δήθεν προοδευτικών, σοσιαλδημοκρατικών λύσεων, αξιοποιεί πια σαν δεκανίκι για τη διατήρηση της κυριαρχίας του τον φασισμό. Η εμφάνιση φασιστικών, νεοναζιστικών ομάδων και νοσταλγών της εκάστοτε χούντας είναι αισθητή σε παγκόσμιο επίπεδο και πολλές φορές συνοδεύεται και από την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση. Στα καθ’ ημάς, πριν από λίγο καιρό αποφυλακίστηκε ο νεοναζί Κασιδιάρης και αμέσως όλο το αστικό σύστημα και τα ΜΜΕ «έσπευσαν να τον προϋπαντήσουν». Αντίθετα, τους αντιφασίστες προϋπάντησαν για ακόμη μία φορά οι δυνάμεις καταστολής, όπως κάθε φορά που συνδικάτα, συλλογικότητες και απλοί πολίτες διεκδικούν ακόμα και το πιο «μικρό», αυτονόητο δικαίωμά τους. Φοβούνται ότι ο «εχθρός λαός» θα τους χαλάσει τα σχέδια, γι’ αυτό ενισχύουν το νομικό τους οπλοστάσιο με αντιδημοκρατικούς νόμους, διευρύνουν τους μηχανισμούς καταστολής και περιστέλλουν θεμελιώδη δημοκρατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες, επιδιώκοντας να φιμώσουν κάθε φωνή αντίστασης και να θωρακίσουν την εξουσία τους απέναντι στις κοινωνικές διεκδικήσεις. Γι’ αυτό, ο πρύτανης του Πολυτεχνείου θέλει να ακυρώσει τον τριήμερο εορτασμό, αφού η μνήμη της εξέγερσης και τα μηνύματα αντίστασης ενοχλούν την εξουσία και όσους φοβούνται τους λαϊκούς αγώνες.

Ωστόσο, απέναντι στον αυταρχισμό, την κοινωνική εξαθλίωση και τις πολεμικές συγκρούσεις, οι λαοί συνεχίζουν να αγωνίζονται. Ο ηρωικός λαός της Παλαιστίνης δεν σταμάτησε ούτε λεπτό να παλεύει για το αναφαίρετο δικαίωμά του να ζει σε μια ελεύθερη πατρίδα, αντιστεκόμενος στην κατοχή και αρνούμενος να υποταχθεί, παρά το δυσβάσταχτο τίμημα που εξακολουθεί να πληρώνει. Το Ιράν έχει βάλει τα γυαλιά στους Αμερικάνους κι ετοιμάζεται να αποκρούσει μια καινούργια επίθεση. Στην Αφρική, τα αντιαποικιακά κινήματα και οι διεκδικήσεις εθνικής κυριαρχίας αναδεικνύουν τη μακρόχρονη αντιπαράθεση με την ξένη πολιτική και οικονομική επιρροή και τη διαιώνιση της αποικιοκρατίας με νέο πρόσωπο. Στη Γαλλία, οι μαζικές κινητοποιήσεις αναδεικνύουν την αντίθεση στις πολιτικές λιτότητας και στην υποβάθμιση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Στη Γερμανία, περισσότεροι από 100.000 νέοι συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις κατά των περικοπών και της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας. Στην Αλβανία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, σε ολοένα περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες ο λαός βγαίνει στους δρόμους!

Πιάνοντας το νήμα των αγώνων του Νοέμβρη και των σημερινών αγώνων των λαών που αντιστέκονται, κρατάμε ζωντανό το όραμα μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, από τη φτώχεια, τον φασισμό και τον πόλεμο. Ο Νοέμβρης του 1973 μάς υπενθυμίζει πως τίποτα δεν χαρίστηκε στον λαό, πως κάθε δικαίωμα και κάθε ελευθερία κατακτήθηκε μέσα από σκληρούς αγώνες και συγκρούσεις. Το «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» παραμένει συνδεδεμένο με τις σύγχρονες διεκδικήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη, εθνική ανεξαρτησία και λαϊκή κυριαρχία. Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια μουσειακή επέτειος ούτε μια ακίνδυνη τελετουργία μνήμης. Είναι η ιστορική παρακαταθήκη μιας εξέγερσης που αμφισβήτησε την εξουσία της δικτατορίας και ανέδειξε τη δύναμη της οργανωμένης λαϊκής πάλης. 

• Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν στα μουσεία, εμπρός για της γενιάς μας τα πολυτεχνεία!
• Κάτω η κυβέρνηση της φτώχειας, του πολέμου και του ρατσισμού!
• Έξω από ΝΑΤΟ και ΕΕ. Να κλείσουν οι βάσεις!

EKKE

17 Νοέμβρη 2026

Δεκατρία χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα στην κοιλάδα Τζίραμ της Ινδίας, δέκα άνθρωποι βρίσκονται αντιμέτωποι με τη θανατική ποινή.

Στις 25 Μαΐου 2013, στην πολιτεία Τσατίσγκαρχ, ένοπλες δυνάμεις του μαοϊκού Λαϊκού Απελευθερωτικού Αντάρτικου Στρατού επιτέθηκαν σε αυτοκινητοπομπή του Κόμματος του Ινδικού Κογκρέσου, που πραγματοποιούσε προεκλογική περιοδεία. Από την επίθεση σκοτώθηκαν τουλάχιστον 27 άνθρωποι και τραυματίστηκαν 38. Ανάμεσα στους νεκρούς βρίσκονταν κορυφαία στελέχη του Κογκρέσου, ορισμένοι από τους οποίους είχαν πρωταγωνιστήσει στην καταστολή των λαϊκών και μαοϊκών κινημάτων και στην εφαρμογή πολιτικών εις βάρος των τοπικών πληθυσμών. Μάλιστα, ένας από αυτούς ήταν ο Μαχέντρα Κάρμα, που είχε συνδεθεί με τη Salwa Judum, την ένοπλη αντιμαοϊκή οργάνωση η οποία κατηγορήθηκε για σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κρίθηκε αντισυνταγματική από το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας το 2011.

Για την υπόθεση συνελήφθησαν έντεκα άνθρωποι. Ο ένας πέθανε κατά τη διάρκεια της πολυετούς δίκης. Οι υπόλοιποι δέκα παρέμειναν κρατούμενοι για περίπου δεκατρία χρόνια, μέχρι που στις 5 Σεπτεμβρίου 2026 ειδικό δικαστήριο της Εθνικής Υπηρεσίας Ερευνών (NIA) τούς έκρινε ενόχους. Στις 16 Σεπτεμβρίου το ίδιο δικαστήριο επέβαλε και στους δέκα τη θανατική ποινή.

Οι καταδικασμένοι αρνούνται τις κατηγορίες. Πρόκειται για κατοίκους της περιοχής, φτωχούς χωρικούς,  που βρίσκονται στη φυλακή σχεδόν 13 χρόνια, ενώ καταγγέλλεται ότι τα αποδεικτικά στοιχεία είναι ανεπαρκή, καθώς  δεν υπήρχαν αυτόπτες μάρτυρες. Οι κατηγορούμενοι συνελήφθησαν μόνο βάσει υποψιών. Είναι σαφές ότι η θανατική καταδίκη δεν είναι  μεμονωμένη δικαστική απόφαση αλλά στόχος είναι να διαρραγούν τα κοινωνικά και τοπικά δίκτυα υποστήριξης του ΚΚΙ (Μαοϊκού), ακόμη και όταν οι κατηγορούμενοι δεν είναι στελέχη ή μαχητές του.

Η επιβολή της θανατικής ποινής ύστερα από δεκατρία χρόνια εγκλεισμού επαναφέρει με τον πιο δραματικό τρόπο το ζήτημα της κρατικής καταστολής, της μεταχείρισης των αυτοχθόνων πληθυσμών και της ίδιας της θανατικής ποινής στην Ινδία.

ΣΑΒΒΑΤΟ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – 12:00 μ.μ. ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΩΝ 10 ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΙΝΔΙΑ

Ø  ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΟΥΝ ΟΙ ΘΑΝΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΔΙΚΕΣ

Ø  ΝΑ ΕΠΑΝΕΞΕΤΑΣΤΕΙ Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ

 Όλο και πιο περίπλοκο γίνεται το γεωπολιτικό παιχνίδι στην ευρύτερη περιοχή μας, όλο και πιο επιθετικές οι κινήσεις των διάφορων παιχτών στη σκακιέρα, αυξάνοντας τον κίνδυνο να επεκταθούν οι ήδη υπάρχουσες εστίες πολέμου, παρασύροντας μια σειρά από χώρες της ΝΑ Μεσογείου και της Β. Αφρικής – ανάμεσά τους και την Ελλάδα, .

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο της έντασης των ανταγωνισμών και της συνακόλουθης κάθετης αύξησης των εξοπλισμών, στην Ελλάδα έχει ανάψει τον τελευταίο καιρό η συζήτηση για τις διάφορες συμμαχίες που συγκροτούνται ένθεν και ένθεν, με πιο πρόσφατο τον θόρυβο για τoν αντιαεροπορικό θόλο που ονομάστηκε «Ασπίδα του Αχιλλέα» και ειδικότερα για τον πηγαίο κώδικά του, που καθορίζει, τελικά, και τον έλεγχο του συστήματος. Μέσα από τον κυκεώνα των αλληλοσυγκρουόμενων διαβεβαιώσεων και διαψεύσεων, αυτό που προβάλλει ξεκάθαρα είναι η εικόνα ενός ακόμα ξεπουλήματος των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, μιας ακόμα επίδειξης ξενοδουλείας, ενός ακόμα σκανδάλου, μιας ακόμα πανάκριβης αγοράς στρατιωτικού εξοπλισμού που δεν ανταποκρίνεται καν στις -υπαρκτές- αμυντικές ανάγκες της χώρας, αλλά υπακούει και ευθυγραμμίζεται με τους σχεδιασμούς και τα συμφέροντα των Αμερικανο-Ισραηλινών και των Ευρωπαίων πολεμοκάπηλων. Για να θησαυρίζουν πολυεθνικές και εγχώριες εταιρείες (και αφού επί χρόνια απαξιώθηκε και συρρικνώθηκε η ελληνική αμυντική βιομηχανία) καλείται ο λαός να πληρώσει και πάλι δισεκατομμύρια ευρώ και να σφίξει κι άλλο το ζωνάρι. Και όλα αυτά για μια «ασπίδα» που όχι μόνο έγινε σουρωτήρι από τους ιρανικούς πυραύλους, αλλά απειλεί να μας εμπλέξει και στην αντιπαράθεση Τουρκίας-Ισραήλ, που ανταγωνίζονται για τον έλεγχο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής – Δυτικής Ασίας – Ανατολικής Μεσογείου και Αφρικής.

Να σημειωθεί, επίσης, ότι για να σχεδιαστεί το σύστημα, οι Ισραηλινοί χαρτογράφησαν όλο το ανάγλυφο και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις της χώρας, αποκτώντας έτσι όλες τις κρίσιμες πληροφορίες που μπορούν να αξιοποιηθούν κατά τα συμφέροντά τους, ενδεχομένως και εναντίον της Ελλάδας.

Όλα αυτά έρχονται να επιβεβαιώσουν ότι καμιά προστασία δεν παρέχουν στον λαό και στη χώρα εξοπλισμοί που διασυνδέονται με ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Προστασία είναι αντίθετα ο αγώνας εναντίον του Ισραήλ, μιας χώρας-δολοφόνου που εφαρμόζει εθνοκάθαρση και γενοκτονία στην Παλαιστίνη και επιτίθεται στο Ιράν και σε μια σειρά άλλα γειτονικά κράτη, κάνοντας πράξη τις επεκτατικές του βλέψεις. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι ο αντιιμπεριαλιστικός-αντιπολεμικός αγώνας ενάντια στα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, που οδηγούν τον λαό μας όλο και πιο βαθιά στη δίνη των ανταγωνισμών και των άδικων ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Να δυναμώσουμε την πάλη μας απαιτώντας: 

• ·         ΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ
• ·         ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΕΩΝ
• ·         ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΦΑΝΤΑΡΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΜΑΣ
• ·         ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΩΡΑ Η ΚΟΥΡΣΑ ΤΩΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΩΝ
• ·         ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ «ΑΣΠΙΔΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ». ΑΣΠΙΔΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ

Λεφτόδεντρα υπάρχουν… αλλά για άλλους!

Στη φετινή ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός παρουσίασε τη «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» - προς όφελος, φυσικά, της οικονομικής ελίτ και της πολεμικής βιομηχανίας. Όταν πρόκειται για τις λαϊκές ανάγκες, εμφανίζονται οι «δημοσιονομικοί περιορισμοί», ενώ για τις εργολαβίες, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις απευθείας αναθέσεις, τους χασάπηδες και τους φραπέδες υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια στα «λεφτόδεντρα».

 Το πακέτο μέτρων που αναγγέλθηκε από τον πρωθυπουργό στη φετινή ΔΕΘ παγιώνει και επεκτείνει το καθεστώς της φτωχοποίησης, της ακρίβειας, των μισθών και των συντάξεων πείνας, της εργασιακής ανασφάλειας και της παραπέρα υποβάθμισης των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών.

 ·         500 ευρώ μικτά τον Δεκέμβριο του 2027, αντί για επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού, έπειτα από 14 χρόνια απωλειών.

 ·         1000 ευρώ μικτά από το 2028! Ένα μικρό χαρτζιλίκι αντί για τους μισθούς που αφαίρεσαν από τον καθένα μας. Στο μεταξύ ο πληθωρισμός και η ακρίβεια στα τρόφιμα, στο ρεύμα, στις μετακινήσεις, καθιστούν επιτακτικές για τον κόσμο της εργασίας πραγματικές αυξήσεις τώρα, ΣΣΕ και πλήρη εργασιακά δικαιώματα.

 ·         Η σιωπή για τους αναπληρωτές στην παιδεία και τους συμβασιούχους στους Δήμους ήταν αποκαλυπτική και άφησε πικρή γεύση σε χιλιάδες εργαζόμενους που καλύπτουν εδώ και χρόνια πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

 ·         Η κρίση στην κατοικία δεν ξεπερνιέται με δάνεια, ούτε η ενέργεια μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα και χρηματιστηριακό προϊόν – πρόκειται για κοινωνικά αγαθά και πρέπει να λειτουργούν με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας, με δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα και όχι στη βάση της κερδοφορίας για τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις.

 Ο λαός δεν περιμένει λύσεις ούτε από τις εκλογές ούτε από την επόμενη ΔΕΘ. Με απεργίες, κινητοποιήσεις και αγώνα διαρκείας να πάρουμε πίσω ό,τι μας έκλεψαν με τις πολιτικές και τους αντεργατικούς νόμους τους. Λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για τους εργολάβους, τις τράπεζες, τα funds, τους πολεμικούς εξοπλισμούς, τις ιδιωτικοποιήσεις και τους επιχειρηματικούς ομίλους.

 Παλεύουμε:

 ·         Για ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις στο ύψος των αναγκών μας.

 ·         Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.

 ·         Μονιμοποίηση αναπληρωτών και συμβασιούχων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

 ·         Λεφτά για μισθούς, υγεία, παιδεία, κοινωνικές ανάγκες, και όχι για πολεμικές δαπάνες.

 ΕΚΚΕ, 8/9/2026

Η σαρωτική νίκη του AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) στις εκλογές που έγιναν στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ έχει προκαλέσει σεισμό στη χώρα, ενώ η συντριπτική ήττα του καγκελάριου Μερτς και του κόμματός του, του CDU, τον έχει φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση εξαιτίας της απομόνωσής του από τον γερμανικό λαό. Αυτή η επέλαση της ακροδεξιάς προοιωνίζεται αντίστοιχες νίκες σε πανεθνικό επίπεδο στην ίδια τη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες – και όχι μόνο περιφερειακές, αλλά στις μεγαλύτερες οικονομίες της ηπείρου, όπως στη Γαλλία και στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η ακροδεξιά εμφανίζεται έτοιμη να κυβερνήσει.

Πού οφείλεται όμως αυτό το αποτέλεσμα και πώς επιδρά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και στα αστικά επιτελεία της; Η επέλαση της ακροδεξιάς είναι απόρροια της πολιτικής της σκληρής λιτότητας που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις των οικονομικών ελίτ της ΕΕ την περίοδο της κρίσης∙ οφείλεται στη συμμετοχή τους στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο στο πλευρό των νεοναζί που κυβερνούν στο Κίεβο∙ στην ευθυγράμμισή τους με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στους υπέρογκους πολεμικούς εξοπλισμούς σε βάρος των πραγματικών αναγκών των λαών τους, με αποτέλεσμα την ακρίβεια και τη φοροληστεία∙ στην πολιτική της ΕΕ απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, με την άκριτη υιοθέτηση από τις «κεντρώες» και «σοσιαλδημοκρατικές» ευρωπαϊκές δυνάμεις της ακροδεξιάς ατζέντας, τα αποτελέσματα της οποίας συμπυκνώνονται στους πνιγμούς, τις επαναπροωθήσεις, τις απελάσεις∙ είναι απότοκο της διαμόρφωσης ενός εδάφους που καλλιεργεί στο έπακρο το ρατσιστικό, εθνικιστικό και φασιστικό δηλητήριο και την αντικομμουνιστική προπαγάνδα∙ είναι, επίσης, συνέπεια της αδυναμίας της αριστεράς να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο και να αντιπαραθέσει αποτελεσματικά το όραμά της στο δηλητήριο της ακροδεξιάς ρητορικής, εν μέσω μιας κρίσης που τσακίζει τους λαούς και τις προοπτικές του για το μέλλον.

Η μεγάλη πτώση των Χριστιανοδημοκρατών και του Μερτς φανερώνει τη μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια και την οργή που προκαλεί η πολιτική τους. Η ιλιγγιώδης άνοδος των ποσοστών της AfD, που έχει παγιωθεί στη δεύτερη θέση του πολιτικού σκηνικού στη Γερμανία και διεκδικεί πια με αξιώσεις την εξουσία, εκφράζει την ανάγκη κάλυψης του κενού που διαμορφώνει συνολικά η βαθιά πολιτική κρίση στην οποία βουλιάζει η ΕΕ και η πολιτική της∙ αντανακλά την αδυναμία του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, που βρίσκεται σε παρακμή και αποδρομή και προσπαθεί να επιβιώσει με την πολεμική οικονομία και τον ακολουθητισμό στην επιθετική πολιτική των ΗΠΑ.

Η σαρωτική, αλλά αναμενόμενη νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ είναι ένα ηχηρό αποτέλεσμα που οξύνει την πολιτική κρίση όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. 

Για την κομμουνιστική αριστερά και όχι μόνο, είναι οι λαϊκοί αγώνες που θα κρίνουν το μέλλον. Είναι η συσπείρωση όλης της αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς σε έναν πόλο που θα παλεύει προς όφελος και για τις ανάγκες της λαϊκής πλειοψηφίας και θα ανοίγει τον δρόμο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για την ειρήνη, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.