Λεφτόδεντρα υπάρχουν… αλλά για άλλους!

Στη φετινή ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός παρουσίασε τη «Συμφωνία Προόδου και Ευημερίας» - προς όφελος, φυσικά, της οικονομικής ελίτ και της πολεμικής βιομηχανίας. Όταν πρόκειται για τις λαϊκές ανάγκες, εμφανίζονται οι «δημοσιονομικοί περιορισμοί», ενώ για τις εργολαβίες, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις απευθείας αναθέσεις, τους χασάπηδες και τους φραπέδες υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια στα «λεφτόδεντρα».

 Το πακέτο μέτρων που αναγγέλθηκε από τον πρωθυπουργό στη φετινή ΔΕΘ παγιώνει και επεκτείνει το καθεστώς της φτωχοποίησης, της ακρίβειας, των μισθών και των συντάξεων πείνας, της εργασιακής ανασφάλειας και της παραπέρα υποβάθμισης των δημόσιων κοινωνικών υπηρεσιών.

 ·         500 ευρώ μικτά τον Δεκέμβριο του 2027, αντί για επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού, έπειτα από 14 χρόνια απωλειών.

 ·         1000 ευρώ μικτά από το 2028! Ένα μικρό χαρτζιλίκι αντί για τους μισθούς που αφαίρεσαν από τον καθένα μας. Στο μεταξύ ο πληθωρισμός και η ακρίβεια στα τρόφιμα, στο ρεύμα, στις μετακινήσεις, καθιστούν επιτακτικές για τον κόσμο της εργασίας πραγματικές αυξήσεις τώρα, ΣΣΕ και πλήρη εργασιακά δικαιώματα.

 ·         Η σιωπή για τους αναπληρωτές στην παιδεία και τους συμβασιούχους στους Δήμους ήταν αποκαλυπτική και άφησε πικρή γεύση σε χιλιάδες εργαζόμενους που καλύπτουν εδώ και χρόνια πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

 ·         Η κρίση στην κατοικία δεν ξεπερνιέται με δάνεια, ούτε η ενέργεια μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα και χρηματιστηριακό προϊόν – πρόκειται για κοινωνικά αγαθά και πρέπει να λειτουργούν με κριτήριο τις ανάγκες της κοινωνίας, με δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα και όχι στη βάση της κερδοφορίας για τις τράπεζες και τις επιχειρήσεις.

 Ο λαός δεν περιμένει λύσεις ούτε από τις εκλογές ούτε από την επόμενη ΔΕΘ. Με απεργίες, κινητοποιήσεις και αγώνα διαρκείας να πάρουμε πίσω ό,τι μας έκλεψαν με τις πολιτικές και τους αντεργατικούς νόμους τους. Λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για τους εργολάβους, τις τράπεζες, τα funds, τους πολεμικούς εξοπλισμούς, τις ιδιωτικοποιήσεις και τους επιχειρηματικούς ομίλους.

 Παλεύουμε:

 ·         Για ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις στο ύψος των αναγκών μας.

 ·         Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.

 ·         Μονιμοποίηση αναπληρωτών και συμβασιούχων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις.

 ·         Λεφτά για μισθούς, υγεία, παιδεία, κοινωνικές ανάγκες, και όχι για πολεμικές δαπάνες.

 ΕΚΚΕ, 8/9/2026

Η σαρωτική νίκη του AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία) στις εκλογές που έγιναν στο κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ έχει προκαλέσει σεισμό στη χώρα, ενώ η συντριπτική ήττα του καγκελάριου Μερτς και του κόμματός του, του CDU, τον έχει φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση εξαιτίας της απομόνωσής του από τον γερμανικό λαό. Αυτή η επέλαση της ακροδεξιάς προοιωνίζεται αντίστοιχες νίκες σε πανεθνικό επίπεδο στην ίδια τη Γερμανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες – και όχι μόνο περιφερειακές, αλλά στις μεγαλύτερες οικονομίες της ηπείρου, όπως στη Γαλλία και στη Μεγάλη Βρετανία, όπου η ακροδεξιά εμφανίζεται έτοιμη να κυβερνήσει.

Πού οφείλεται όμως αυτό το αποτέλεσμα και πώς επιδρά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη και στα αστικά επιτελεία της; Η επέλαση της ακροδεξιάς είναι απόρροια της πολιτικής της σκληρής λιτότητας που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις των οικονομικών ελίτ της ΕΕ την περίοδο της κρίσης∙ οφείλεται στη συμμετοχή τους στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο στο πλευρό των νεοναζί που κυβερνούν στο Κίεβο∙ στην ευθυγράμμισή τους με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και στους υπέρογκους πολεμικούς εξοπλισμούς σε βάρος των πραγματικών αναγκών των λαών τους, με αποτέλεσμα την ακρίβεια και τη φοροληστεία∙ στην πολιτική της ΕΕ απέναντι σε πρόσφυγες και μετανάστες, με την άκριτη υιοθέτηση από τις «κεντρώες» και «σοσιαλδημοκρατικές» ευρωπαϊκές δυνάμεις της ακροδεξιάς ατζέντας, τα αποτελέσματα της οποίας συμπυκνώνονται στους πνιγμούς, τις επαναπροωθήσεις, τις απελάσεις∙ είναι απότοκο της διαμόρφωσης ενός εδάφους που καλλιεργεί στο έπακρο το ρατσιστικό, εθνικιστικό και φασιστικό δηλητήριο και την αντικομμουνιστική προπαγάνδα∙ είναι, επίσης, συνέπεια της αδυναμίας της αριστεράς να αρθρώσει έναν πειστικό λόγο και να αντιπαραθέσει αποτελεσματικά το όραμά της στο δηλητήριο της ακροδεξιάς ρητορικής, εν μέσω μιας κρίσης που τσακίζει τους λαούς και τις προοπτικές του για το μέλλον.

Η μεγάλη πτώση των Χριστιανοδημοκρατών και του Μερτς φανερώνει τη μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια και την οργή που προκαλεί η πολιτική τους. Η ιλιγγιώδης άνοδος των ποσοστών της AfD, που έχει παγιωθεί στη δεύτερη θέση του πολιτικού σκηνικού στη Γερμανία και διεκδικεί πια με αξιώσεις την εξουσία, εκφράζει την ανάγκη κάλυψης του κενού που διαμορφώνει συνολικά η βαθιά πολιτική κρίση στην οποία βουλιάζει η ΕΕ και η πολιτική της∙ αντανακλά την αδυναμία του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, που βρίσκεται σε παρακμή και αποδρομή και προσπαθεί να επιβιώσει με την πολεμική οικονομία και τον ακολουθητισμό στην επιθετική πολιτική των ΗΠΑ.

Η σαρωτική, αλλά αναμενόμενη νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ είναι ένα ηχηρό αποτέλεσμα που οξύνει την πολιτική κρίση όχι μόνο στη Γερμανία, αλλά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη. 

Για την κομμουνιστική αριστερά και όχι μόνο, είναι οι λαϊκοί αγώνες που θα κρίνουν το μέλλον. Είναι η συσπείρωση όλης της αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς σε έναν πόλο που θα παλεύει προς όφελος και για τις ανάγκες της λαϊκής πλειοψηφίας και θα ανοίγει τον δρόμο για την ανατροπή της πολιτικής της λιτότητας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για την ειρήνη, τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ο σ. Γιώργος Εφεντάκης, ένας άνθρωπος που συνέδεσε τη ζωή του με τους αγώνες της εργατικής τάξης και την υπόθεση της κοινωνικής απελευθέρωσης. Η πολιτική του δράση ξεκίνησε ήδη στα χρόνια της δικτατορίας, όταν συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Το 1973 εντάχθηκε στο ΕΚΚΕ, συνδέοντας έκτοτε τη ζωή του με την πολιτική δράση της οργάνωσης και τους αγώνες του εργατικού κινήματος, παραμένοντας μέχρι την τελευταία του πνοή σταθερός στις ιδέες και στις αξίες που υπηρέτησε.

  Σημαντική ήταν η συμμετοχή του στα μέσα της δεκαετίας του 1970, όταν εργαζόταν στην Α.Γ. Πετζετάκις Α.Ε. και πρωτοστάτησε στη μεγάλη απεργία διαρκείας των εργαζομένων, που ξεκίνησε στις 9 Δεκεμβρίου 1975 στα εργοστάσια του Μοσχάτου, του Ρέντη και της Θήβας. Η απεργία αυτή αποτέλεσε έναν από τους σημαντικότερους εργατικούς αγώνες της μεταπολίτευσης. Ο σ. Γιώργος Εφεντάκης συμμετείχε από την πρώτη στιγμή στην οργανωτική και συνδικαλιστική προσπάθεια, συμβάλλοντας αποφασιστικά στην περιφρούρηση, στον συντονισμό και στη συνέχιση του αγώνα απέναντι στις πιέσεις της εργοδοσίας. Οι προκηρύξεις της εποχής καταγράφουν τη λυσσαλέα απόπειρα της εργοδοσίας να κάμψει το φρόνημα των απεργών με απολύσεις, εκφοβισμό και κάθε είδους άλλες αντεργατικές πρακτικές, ενώ η απόλυση και του ίδιου του σ. τον Μάρτιο του 1976 παρουσιάστηκε ως πράξη δίωξης για τη συνδικαλιστική του δράση και προκάλεσε την αντίδραση εργατικών σωματείων και οργανώσεων.

  Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 ανέλαβε υπεύθυνος της κομματικής βάσης Καλλιθέας του ΕΚΚΕ, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της πολιτικής και οργανωτικής δουλειάς της οργάνωσης στην περιοχή.

  Το 1981 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΚΚΕ, αναλαμβάνοντας αυξημένες ευθύνες στη λειτουργία του κόμματος. Επί πολλά χρόνια υπήρξε υπεύθυνος των οικονομικών του ΕΚΚΕ, ενώ από το 1988 ανέλαβε την ευθύνη της έκδοσης της εφημερίδας του κόμματος, της «Λαϊκής», συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατήρηση και στη συνέχιση της εκδοτικής της παρουσίας.

  Με αφορμή την 50ή επέτειο από τη νίκη της Κινεζικής Επανάστασης ταξίδεψε μαζί με άλλους Ευρωπαίους συντρόφους στην Κίνα, όπου επισκέφτηκε τη γενέτειρα του Μάο Τσετούνγκ Χουνάν και ακολούθησε τη διαδρομή της Μεγάλης Πορείας του  Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού, αποτίνοντας φόρο τιμής στον μνημειώδη αγώνα των Κινέζων κομμουνιστών.

  Σε όλη τη ζωή του παρέμεινε ένας αφοσιωμένος αγωνιστής, με συνέπεια, ανιδιοτέλεια και αίσθημα ευθύνης απέναντι στο συλλογικό εγχείρημα. Η πολιτική και συνδικαλιστική του δράση, ιδιαίτερα την περίοδο της απεργίας της Πετζετάκις, άφησε ισχυρό αποτύπωμα στους εργατικούς αγώνες της μεταπολίτευσης, ενώ η πολύχρονη προσφορά του στο ΕΚΚΕ, τόσο σε οργανωτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο, τον κατέστησε σημείο αναφοράς για όσους συμπορεύτηκαν μαζί του.

  Αγαπημένε σύντροφε Γιώργο, σε αποχαιρετούμε με την υπόσχεση ότι οι αγώνες στους οποίους αφιέρωσες τη ζωή σου θα συνεχιστούν. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή στους συντρόφους και στους συναγωνιστές σου και θα μας εμπνέει στις μάχες που έχουμε ακόμα μπροστά μας. συνεχίζουμε στον δρόμο που βάδισες για περισσότερο από μισό αιώνα, μέχρι την οριστική κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε τον σύντροφο Θοδωρή Μεγαλοοικονόμου, έναν άνθρωπο που ταύτισε τη ζωή του με την ανιδιοτελή προσφορά, την επιστημονική αναζήτηση και τον αδιάκοπο αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Η απουσία του αφήνει ένα μεγάλο κενό στους συντρόφους, στους συναδέλφους, στους ανθρώπους δίπλα στους οποίους στάθηκε και σε όσους γνώρισαν την ακεραιότητα, τη σεμνότητα και την αγωνιστικότητά του.

Η πολιτική του διαδρομή ξεκίνησε μέσα στη θυελλώδη περίοδο των κοινωνικών ανακατατάξεων της δεκαετίας του 1960, των αντιδικτατορικών αγώνων και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Από πολύ νωρίς επέλεξε τον δρόμο της επαναστατικής Αριστεράς και παρέμεινε πιστός σ’ αυτόν μέχρι το τέλος της ζωής του. Με βαθιά γνώση της μαρξιστικής θεωρίας, συμμετείχε ενεργά σε διάφορες συλλογικές προσπάθειες του αντικαπιταλιστικού χώρου, από το ΕΕΚ και τα σχήματα της Μαχόμενης Αριστεράς μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και, τα τελευταία χρόνια, την Κομμουνιστική Απελευθέρωση. Δεν αναζήτησε ποτέ εύκολες λύσεις ούτε συμβιβασμούς με την κυρίαρχη πολιτική· πίστευε ότι μόνο η οργανωμένη πάλη του λαού μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για βαθιές κοινωνικές αλλαγές.

Η ιατρική δεν αποτέλεσε για τον Θοδωρή απλώς ένα επάγγελμα. Υπήρξε το πεδίο μέσα από το οποίο προσπάθησε να υπηρετήσει τον άνθρωπο και την κοινωνική χειραφέτηση. Ως ψυχίατρος, πρωτοστάτησε στην προσπάθεια υπέρβασης των ιδρυματικών αντιλήψεων που επί δεκαετίες αντιμετώπιζαν τους ψυχικά πάσχοντες ως ανθρώπους προς απομόνωση και όχι ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας. Από τη Λέρο έως το Δρομοκαΐτειο και το Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής εργάστηκε ακούραστα για την ανάπτυξη δομών κοινοτικής ψυχιατρικής, προβάλλοντας μια αντίληψη που στηρίζεται στον σεβασμό της προσωπικότητας, στην κοινωνική ένταξη και στη συλλογική φροντίδα.

Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντικό συγγραφικό και επιστημονικό έργο, συμβάλλοντας ουσιαστικά στον δημόσιο διάλογο για την ψυχική υγεία. Υποστήριζε ότι η ψυχική ασθένεια δεν μπορεί να αποκοπεί από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει ο άνθρωπος. Ανέδειξε τα αδιέξοδα της κυρίαρχης ψυχιατρικής, αντιτάχθηκε στην καταχρηστική εφαρμογή των ακούσιων νοσηλειών και υπερασπίστηκε μια θεραπευτική προσέγγιση που δίνει προτεραιότητα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, στην κοινότητα και στη συμμετοχή των ίδιων των ψυχικά πασχόντων.

Το ίδιο ακούραστη υπήρξε και η κοινωνική του παρουσία. Δεν περιορίστηκε ποτέ στον χώρο του νοσοκομείου ή του επιστημονικού λόγου. Βρέθηκε δίπλα στους ανθρώπους που υφίστανται τις πιο σκληρές συνέπειες της κοινωνικής αδικίας: στους πρόσφυγες και τους μετανάστες, στους ανέργους, στους άστεγους, στους εξαρτημένους και σε κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη αλληλεγγύης. Η δράση του μέσα από τον ΣΥΠΡΟΜΕ, η συμμετοχή του στη Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού – Ακαδημίας Πλάτωνος – Σεπολίων, η ξεκάθαρη στάση του απέναντι στο αποτρόπαιο έγκλημα της εκμετάλλευσης της δωδεκάχρονης στον Κολωνό, η προσφορά του στα Κοινωνικά Ιατρεία και η διαρκής παρουσία του στην κοινότητα των Προσφυγικών αποτελούν χαρακτηριστικές στιγμές μιας ζωής αφιερωμένης στους κοινωνικούς αγώνες.

Για τον Θοδωρή, η αλληλεγγύη δεν εξαντλούνταν στα λόγια. Ήταν παρών όπου υπήρχε ανάγκη. Την περίοδο της πανδημίας συμμετείχε μαζί με συντρόφους μας στις κινητοποιήσεις συμπαράστασης προς τους απεργούς πείνας μετανάστες έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Περιστερίου, όταν η κρατική αυθαιρεσία έφτασε στο σημείο το Αστυνομικό Τμήμα Μπουρναζίου να επιβάλει πρόστιμα ακόμη και στους αλληλέγγυους. Μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής του συνέχισε να δίνει το «παρών» στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό λαό, υπερασπιζόμενος με συνέπεια τις αρχές του διεθνισμού και το δικαίωμα κάθε λαού να αγωνίζεται για την ελευθερία του.

Όσοι τον γνωρίσαμε θα θυμόμαστε έναν σύντροφο που δεν επιδίωξε ποτέ προσωπική προβολή, που άκουγε περισσότερο απ' όσο μιλούσε και που προσέφερε απλόχερα τις γνώσεις και την εμπειρία του όπου υπήρχε ανάγκη. Η συνέπεια ανάμεσα στις ιδέες που υπερασπιζόταν και στον τρόπο με τον οποίο ζούσε ήταν ίσως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της προσωπικότητάς του.

Ως ΕΚΚΕ τον αποχαιρετούμε με βαθύ σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Η ζωή του αποτελεί μια πολύτιμη παρακαταθήκη αγώνα, ανθρωπιάς και ανιδιοτέλειας. Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, το παράδειγμά του υπενθυμίζει ότι η αφοσίωση στις συλλογικές αξίες, η επιστημονική γνώση στην υπηρεσία του ανθρώπου και η έμπρακτη αλληλεγγύη μπορούν να συνυπάρξουν δημιουργικά.

Θοδωρή, σε αποχαιρετούμε με την υπόσχεση ότι οι αγώνες στους οποίους αφιέρωσες τη ζωή σου θα συνεχιστούν. Η μνήμη σου θα παραμείνει ζωντανή μέσα στους ανθρώπους που εμπνεύστηκαν από το παράδειγμά σου και στις μάχες που έχουμε ακόμη μπροστά μας.

Καλό σου ταξίδι, σύντροφε.

Κώστας Φραγκούλης, Νίκος Σαμπάνης, Βασίλης Μάγγος, Μιχάλης Καλτεζάς  Αλέξης Γρηγορόπουλος, και τώρα ο Θοδωρής Ζαβραδινός–Καραμπαμπάς. Μια ακόμη νέα ζωή προστίθεται στον μακρύ κατάλογο των θυμάτων της κρατικής βίας.

Στις 8 Ιουλίου, στο Άργος, αστυνομικοί πυροβόλησαν δεκατρείς φορές εναντίον του 20χρονου, ο οποίος υπέκυψε στα τραύματά του στις 12 Ιουλίου. Η αιτία της καταδίωξης ήταν ότι δεν σταμάτησε σε αστυνομικό έλεγχο. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή της ΕΛ.ΑΣ., η σφαίρα που τον χτύπησε στο κεφάλι προήλθε από εποστρακισμό. Για ακόμη μία φορά, ένας νέος άνθρωπος είναι νεκρός και η θανατηφόρα χρήση όπλου παρουσιάζεται ως «μεμονωμένο περιστατικό».

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της κρατικής καταστολής. Αυτή είναι η ΕΛ.ΑΣ., ο κατασταλτικός μηχανισμός μιας εξουσίας που, βουτηγμένη στα σκάνδαλα και στην αντιλαϊκή πολιτική, στρέφεται ενάντια στον λαό και ιδιαίτερα στη νεολαία. Είναι η ίδια πολιτική που καταργεί κοινωνικά δικαιώματα, πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες, εμπλέκει τη χώρα στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ αφήνει ατιμώρητους τους υπεύθυνους για εγκλήματα όπως τα Τέμπη και η Πύλος.

Η κρατική βία δεν είναι εξαίρεση. Είναι αναπόσπαστο στοιχείο μιας πολιτικής που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων και αντιμετωπίζει τον λαό σαν αντίπαλο.

Απέναντι σ’ αυτή την πολιτική δηλώνουμε ότι δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο, δεν θα αποδεχτούμε την ατιμωρησία, δεν θα σωπάσουμε.

Καταγγέλλουμε την κρατική καταστολή και την αστυνομική βία. Αγωνιζόμαστε για την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Για τον Κώστα. Για τον Νίκο. Για τον Μιχάλη. Για τον Θοδωρή. Για όλους όσοι χάθηκαν από τη βία του κράτους.

Την Τετάρτη 15 Ιουλίου, στις 7:00 μ.μ., όλοι και όλες στη συγκέντρωση στα Προπύλαια.