ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ!
Η 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιείται σε μια περίοδο όπου η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού συνεχίζεται, ενώ παράλληλα εντείνεται η επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς. Παρά την κάποια πρόσκαιρη αναιμική ανάπτυξη, δεν δείχνει σημάδια υποχώρησης: το παγκόσμιο χρέος εκτινάσσεται, το αμερικάνικο δημόσιο χρέος βρίσκεται στα $20 τρις και μαζί με το ιδιωτικό ξεπερνά τα $68 τρις, ενώ την ίδια ώρα είμαστε στα πρόθυρα ενός εμπορικού πολέμου μεταξύ ΗΠΑ-ΕΕ-Κίνας. Ταυτόχρονα, οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι: το 2017 το 82% του συνολικού παγκόσμιου πλούτου συγκεντρώθηκε στα χέρια του πλουσιότερου 1%! Έτσι, όσο κι αν η κυβέρνηση θέλει να μας πείσει ότι γυρίζουμε στην «κανονικότητα», μετά το 3ο διαφαίνεται και 4ο μνημόνιο, καθώς και παραπέρα κανιβαλική επίθεση στον κόσμο της δουλειάς, με τα αιματηρά πλεονάσματα των μνημονιακών κυβερνήσεων, με νέες θυσίες και περικοπές μέχρι το 2060 και βλέπουμε…
Η κατάσταση αυτή προκαλεί την κλιμάκωση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τις πραξικοπηματικές επεμβάσεις και τις στρατιωτικές αναμετρήσεις, την ανεξέλεγκτη προσφυγική κρίση που παίρνει διαστάσεις τραγωδίας, την όλο και πιο βαθιά απονομιμοποίηση των ιμπεριαλιστικών συνασπισμών και ολοκληρώσεων -όπως η Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ- αλλά και των πολιτικών συστημάτων που στηρίζονται σ’ αυτούς και τους υπηρετούν. Το σύστημα, σε σήψη και αδιέξοδο, αναβιώνει φασιστικές αναζητήσεις αλλά γνωρίζει κaι αγωνιστικά ξεσπάσματα.
Στην Ελλάδα έχουμε την ολοκληρωτική υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με το σύνολο των αστικών κομμάτων, στα κελεύσματα της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και της ντόπιας παρασιτικής ολιγαρχίας. Από την άλλη, η «αριστερή» στα λόγια και δεξιά στην πράξη πολιτική του λεγόμενου ΚΚΕ, όχι μόνο δεν αποτελεί διέξοδο, αλλά και γίνεται εμπόδιο για την ανάπτυξη και ανασυγκρότηση του κινήματος σε επαναστατική κατεύθυνση. Όπως και η ηγεσία της ΛΑΕ, η οποία δεν έχει ξεκόψει από τις ρεφορμιστικές ρίζες της και τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Η εντεινόμενη αναξιοπιστία του πολιτικού συστήματος δημιουργεί και εδώ συνθήκες για ακροδεξιές αναδιπλώσεις αλλά και για αριστερές αναζητήσεις.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ από την πρώτη στιγμή αντιπαρατέθηκε στην απατηλή φιλοΕΕ αστική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, για να δικαιωθεί απόλυτα. Οι υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ικανοποίηση των λαϊκών αιτημάτων χωρίς «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή», διαψεύστηκαν ολοκληρωτικά, καταλήγοντας σε συμβιβασμό και ενσωμάτωση στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Μέσα από αγωνιστικές πρωτοβουλίες και πολιτικές επιλογές είναι που η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παγιώνει τη θέση της ως αναγνωρίσιμου πόλου της Αριστεράς, σημαντικότερης κατάχτησης των επαναστατικών δυνάμεων από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Ενός πόλου ενότητας και πάλης για τη μεγάλη εργατική και λαϊκή πλειοψηφία, αλλά και για όλες τις αγωνιστικές αναζητήσεις της Αριστεράς, με κόκκινη γραμμή την αναγνώριση της κύριας αντίθεσης της περιόδου και του επαναστατικού δρόμου για την επίλυσή της υπέρ των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.
Σήμερα, με την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στην περιοχή, με τον ορατό κίνδυνο μιας ελληνοτουρκικής πολεμικής σύγκρουσης, τη συνέχιση του προσφυγικού δράματος, τις μαζικές –αλλά ασυντόνιστες– αγωνιστικές και λαϊκές αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η προσπάθεια εφαρμογής των δεσμεύσεων των μνημονίων, στο ασφαλιστικό, στο φορολογικό, στις ιδιωτικοποιήσεις, η πολιτική κρίση του συστήματος βαθαίνει. Μια πολιτική κρίση με νέες και οδυνηρές για το λαό συνέπειες, που μόνο η κλιμάκωση των αντιιμπεριαλιστικών και αντικαπιταλιστικών αγώνων ενός οργανωμένου λαϊκού κινήματος θα μπορούσε να αποτρέψει.
| 
| 
To 
Τρομάζει ακόμα τους αστούς
