Ε.Κ.Κ.Ε.

Με μεγάλη οδύνη αποχαιρετάμε τον σύντροφο Σπύρο Χαϊκάλη που έφυγε τόσο πρόωρα από τη ζωή, σε ηλικία μόλις 37 ετών, σε τροχαίο δυστύχημα.

Ο σύντροφος Σπύρος, μέσα από τις γραμμές της νΚΑ και του ΝΑΡ, ήταν παρών σε όλους τους αγώνες της εποχής μας, στο φοιτητικό κίνημα του ‘06-‘07, στο κίνημα του Δεκέμβρη του ‘08, σε όλες τις μικρές και μεγάλες μάχες μέχρι σήμερα, οπότε δυστυχώς κόπηκε τόσο απρόσμενα το νήμα της ζωής του.

Όλοι όσοι τον γνώρισαν, δε θα ξεχάσουν ποτέ όχι μόνο την αγωνιστικότητα, το πείσμα και την επιμονή του, αλλά κυρίως το ήθος και τη διαλεκτική του στάση στην επίλυση των διαφωνιών.

Το ΕΚΚΕ εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια, στη σύντροφο και στους οικείους του, καθώς και στις συντρόφισσες και του συντρόφους του ΝΑΡ και της νΚΑ.

Σπύρο, θα παλέψουμε ώστε να πάρουν τα όνειρά σου, τα όνειρά μας, εκδίκηση!
Αντίο…

Όχι στον πόλεμο, στην εκμετάλλευση, στην ακρίβεια,

στο φασισμό και στο ρατσισμό

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ 11 π.μ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ

Η απόφαση της κυβέρνησης να μεταθέσει για τις 7 Μαΐου την «Αργία της Πρωτομαγιάς» (Δ. Μιχαηλίδου, Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης), επειδή τάχα συμπίπτει με τη Μ. Τετάρτη, αποτελεί απαράδεκτη για το εργατικό κίνημα απόφαση. «Η απόφαση της μετάθεσης γίνεται για να μη διαταραχτεί η οικονομική δραστηριότητα της αγοράς, σε μια περίοδο σημαντική για το εμπόριο και τους καταναλωτές», ήταν η πρόφαση της υπουργού.

 Η Εργατική Πρωτομαγιά ανήκει σ’ εμάς, στο λαό και στα σωματεία του. Για εμάς δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ. Είναι παγκόσμια μέρα τιμής και αγώνα της εργατικής τάξης, παγκόσμια μέρα έκφρασης της διεθνιστικής αλληλεγγύης και ενότητας των εργαζόμενων όλου του κόσμου, κατακτήθηκε με αγώνες και αίμα και δεν είναι στη δικαιοδοσία καμίας κυβέρνησης ν’ αποφασίσει αν και πότε θα γίνει.

 Το μένος της κυβέρνησης, βέβαια, στρέφεται γενικά εναντίον των απεργιών και όχι μόνο της Πρωτομαγιάς. Για να πετύχει την εκταμίευση μιας δόσης από το υπερμνημόνιο του «Ταμείου Ανάκαμψης» και να το μοιράσει με αδιαφάνεια κατά το δοκούν σε ημέτερους επιχειρηματίες, συνέχισε στον αντιλαϊκό/αντεργατικό δρόμο που συστηματικά ακολουθεί, κατεδαφίζοντας συστηματικά τα δικαιώματα των εργαζομένων με το τερατούργημα του ν. Χατζηδάκη. Αντί για μείωση των ωρών εργασίας (5ήμερο-6ωρο-30ωρο), μετέτρεψε το 8ωρο σε 10ωρο και σε ευέλικτη απασχόληση, κατάργησε τις ΣΣΕ, αντικατέστησε τις υπερωρίες με ρεπό, καθιέρωσε το διευθυντικό δικαίωμα, επιτέθηκε με λύσσα στη συνδικαλιστική δράση και στο δικαίωμα στην απεργία και στη διαδήλωση κ.ο.κ. Και η επίθεση δεν σταματάει εδώ: ετοιμάζεται να εφαρμόσει από το 2025 ένα νέο «Πρόγραμμα Σταθερότητας». Πρόκειται για ένα πρόγραμμα σκληρής και μόνιμης λιτότητας, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές επιταγές, ύψους 10 δις ευρώ το χρόνο, έναν φόρο αίματος για τη μείωση του χιλιοπληρωμένου από το λαό χρέους. Κυβέρνηση και ΕΕ, οργανικά δεμένες, εφαρμόζουν κόφτη σε μισθούς και συντάξεις, στις προσλήψεις σε υγεία και παιδεία, εξαιρώντας, φυσικά, τις πολεμικές δαπάνες.

 Ο Νίκος Αδαμόπουλος ήταν ένας πολύτιμος σύντροφος και αγαπημένος φίλος, που αφήνει φεύγοντας δυσαναπλήρωτο κενό.

 Ήταν ο εργάτης που όχι μόνο ήθελε, αλλά και πάλευε με όλες του τις δυνάμεις για τη νίκη της τάξης του και των επαναστατικών ιδεών. Γιος μεταλλωρύχου στα λιγνιτωρυχεία του Περιστερίου, μπήκε από μαθητής στο κίνημα. Ιδρυτικό στέλεχος του ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση, καθώς και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, πρωταγωνίστησε στο εργατικό κίνημα στην ΠΟΕ-ΟΤΑ και στην ΑΔΕΔΥ, δουλεύοντας τόσο στα πιο μικρά όσο και στα ανώτατα αξιώματα με τις Αγωνιστικές Κινήσεις, Συσπειρώσεις και Παρεμβάσεις αντίστοιχα.

 Ήταν πανταχού παρών, πάντα διαθέσιμος και στην πρώτη γραμμή, περιφερειακός σύμβουλος με την Αντικαπιταλιστική Ανατροπή στην Αττική και ιδρυτικό μέλος της Αριστερής Κίνησης Περιστερίου. Μαζί μας στη Γένοβα και στις Βρυξέλλες στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Μαζί μας στα κινήματα των πλατειών, θα τον θυμόμαστε να μη σταματά ακόμα και με μάτια κατακόκκινα, όταν δεν μπορούσες να δεις ή να σταθείς όρθιος από τα χημικά.

 Έσπαγε όλα τα στερεότυπα για το πώς μπορεί να είναι κανείς ταυτόχρονα εργάτης και διανοητής, για το πώς μπορεί κανείς να μιλάει για πολιτισμό, για πολιτική, για συνδικαλισμό· και μιλούσε για όλα αυτά σαν να ήταν ειδικός, αυτός που με την ίδια άνεση μπορούσε να κινηθεί στα γραφεία όσο και στο δρόμο και να είναι ταυτόχρονα απλός και σεμνός. Μαχητικός και αγωνιστικός, με πίστη στις ιδέες τους, πάλευε μέχρι τέλους γι’ αυτές.

 Το λάβαρο που σου ‘λαχε ψηλά το κράτησες, κι εμείς σύντροφε Νίκο, θα το κρατήσουμε ακόμα πιο ψηλά.

 Αθάνατος.

ΕΚΚΕ

30/3/2024

Το πρωί της Παρασκευής 22 Μαρτίου έφυγε από τη ζωή ο Φώτης Παπασπυρίδης, μόλις στα 45 χρόνια του. Η ξαφνική και αναπάντεχη είδηση του θανάτου του μας συγκλόνισε και μας γέμισε θλίψη. Με το Φώτη, στιβαρό στέλεχος του ΝΑΡ και της νΚΑ, βρεθήκαμε από τα πρώιμα φοιτητικά μας χρόνια στους ίδιους δρόμους της αναζήτησης και του αγώνα στην ΕΑΑΚ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην Πόλη Ανάποδα. Η πολιτική οξυδέρκεια και η καθαρή ματιά του τον έκαναν απροσπέλαστο τοίχο σε όσους έβαζε απέναντι: από το καθηγητικό κατεστημένο και την αστυνομία στις μάχες της γενιάς του, μέχρι το ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που μας κυβερνά. Την ίδια στιγμή το χιούμορ και ο ήπιος χαρακτήρας του τον έκαναν αγαπητό σύντροφο και φίλο. Εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του, στη μικρή του κόρη Νόρα, στη σύντροφό του Δήμητρα, και στον αδερφό και συνοδοιπόρο του Αλέκο.

Κουράγιο και δύναμη στους συντρόφους και στις συντρόφισσές του στο ΝΑΡ, στην Πόλη Ανάποδα, στους φίλους και συγγενείς του. Είναι κρίμα που αντί να κάνουμε αλυσίδες με το Φώτη θα βρεθούμε πάλι όλοι μαζί για να τον αποχαιρετήσουμε στο τελευταίο του ταξίδι.