Άρθρα
Ο αγώνας για τα ναρκωτικά είναι αγώνας πολιτικόςΗ παρακάτω ομιλία εκφωνήθηκε από τη συντρόφισσα Γαρυφαλλιά Καπετανάκη στο πλαίσιο του συνεδρίου με θέμα τον αγώνα κατά των ναρκωτικών που διοργανώθηκε από το Λαϊκό Μέτωπο και διεξήχθη στη Νομική Σχολή στις 3-4 Ιούνη. Στο συνέδριο συμμετείχαν αγωνιστές από τον χώρο της αριστεράς και της αναρχίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό (Ιρλανδία, Γερμανία, Μεξικό κ.ά.) και αναλύθηκαν πτυχές του ζητήματος των ναρκωτικών, όπως ο τρόπος αξιοποίησης των ναρκωτικών από τις ιμπεριαλιστικές χώρες ως μέσο αποτροπής του αγώνα των λαών, ο εθισμός στα ναρκωτικά ως κοινωνικό πρόβλημα, ο πολιτικός αγώνας κατά των ναρκωτικών, η οργάνωση του λαού και η πάλη ενάντια στα ναρκωτικά, η θεραπεία των τοξικομανών, η διάσωση της νεολαίας μας και των τοξικομανών από τον βάλτο των ναρκωτικών.
Σύντροφοι και συντρόφισσες, Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση στο συμπόσιό σας. Τα ναρκωτικά είναι ένα σοβαρό κοινωνικό θέμα με πολιτικές διαστάσεις που θα έπρεπε να απασχολήσει περισσότερο τον χώρο της αριστεράς και της αναρχίας. Θα ήθελα να σας επισημάνω ότι θα σας μεταφέρω τις θέσεις του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας, αλλά θα βάλω στην ομιλία μου κι έναν προσωπικό τόνο, καθώς είμαι καθηγήτρια εφήβων 15-18 ετών, και οι στενοί δεσμοί που έχω μαζί τους με έχουν βοηθήσει να καταλήξω σε ορισμένα χρήσιμα συμπεράσματα. Τα ναρκωτικά, «μαλακά» ή «σκληρά», είναι ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους κοινωνικού ελέγχου. Θα πρέπει να μας απασχολήσει η ναρκοκουλτούρα που κυριαρχεί και οι διαφορές στη στάση των χρηστών σε σύγκριση με παλιότερες εποχές. Οι νέοι άνθρωποι καλούνται σήμερα να ζήσουν σ’ έναν κόσμο ανυπόφορο, σε μια κοινωνία ρημαγμένη, διαλυμένη από την οικονομική κρίση, όπου κυριαρχεί η φτώχεια και η εργασιακή ανασφάλεια. Το ιδεολογικό πλαίσιο αυτής της οικονομικής κρίσης είναι η κυριαρχία του ανταγωνισμού, του ατομικισμού, των επιφανειακών σχέσεων. Μάλιστα, η πανδημία και ο τρόπος διαχείρισής της όξυναν την οικονομική και κοινωνική κρίση. Παράλληλα, τα πρότυπα που κυριαρχούν στα social media και στα ΜΜΕ είναι αυτά του εύκολου κέρδους και της απόκτησης πλούτου με οποιονδήποτε τρόπο. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ένα πολύ μεγάλο ποσοστό νέων ακούει τη μουσική τραπ, στην οποία αποθεώνονται τα παραπάνω, αφού οι στίχοι προωθούν την ιδέα ότι «πετυχημένος» είναι ο πλούσιος, χωρίς να θεωρείται πρόβλημα αν αυτό το έχει πετύχει πουλώντας όπλα και ναρκωτικά. Η μουσική τραπ δεν οδηγεί στα ναρκωτικά, αυτό που κάνει όμως είναι να εξοικειώνει με την ιδέα της χρήσης τους και να αντανακλά την κοινωνική σήψη που υπάρχει.
|
|
|




Οι φετινές εκλογές γίνονται σε συνθήκες εμπέδωσης του «μνημονιακού κεκτημένου», δηλαδή του μικρού καλαθιού από άποψη προσδοκιών για το παρόν και μέλλον της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Αυτό που αφήνει πίσω της αυτή και η προηγούμενη κυβέρνηση είναι οι χιλιάδες νεκροί της πανδημίας, οι νεκροί των Τεμπών, του Ματιού, της Μάνδρας. Επίσης αφήνουν πίσω –εκτός από μια απέραντη βάση του ΝΑΤΟ- μια χώρα real estate με «τζάμπα» ανάπτυξη μέσω της πώλησης ακινήτων και της περιουσίας του ελληνικού λαού, χωρίς καν να συζητιέται μια ανάπτυξη με δημόσιες επενδύσεις κόντρα στις ευρωπαϊκές επιταγές, η οποία θα ήταν όμως παραγωγική. Τις συνέπειες της ανάδειξης του τουρισμού ως της ατμομηχανής της ελληνικής οικονομίας τις βλέπουμε ήδη. Τα εργασιακά κάτεργα για τους νέους και τις νέες, η άγρια τουριστικοποίηση και η εκδίωξη του μέσου πολίτη, η αλλοίωση του πολιτιστικού περιβάλλοντος κλπ., καμία σχέση δεν έχουν με τις υποσχέσεις όλων των μέχρι τώρα κυβερνήσεων που ορκίζονταν στη «βαριά μας βιομηχανία». Η δεύτερη παρακαταθήκη είναι αναμφισβήτητα η λεγόμενη «πράσινη μετάβαση», της οποίας τις καταστροφικές συνέπειες με κύρια αυτή της υποβάθμισης του περιβάλλοντος -αστικού και φυσικού- θα αρχίσουμε να τις βλέπουμε όλο και πιο έντονα πολύ άμεσα.


