Ε.Κ.Κ.Ε.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΥΡΓΚΟΥΤ ΚΑΓΙΑ

ΝΑ ΕΜΠΟΔΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Το ΕΚΚΕ καταγγέλλει την απόφαση του Άρειου Πάγου να εκδώσει στο τουρκικό κράτος τον αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά.

Ο Τουργκούτ Καγιά πέρασε 6 χρόνια σε κελιά τύπου F βιώνοντας την απομόνωση και τα συνεχή βασανιστήρια γιατί το να είσαι κομμουνιστής θεωρείται έγκλημα στην Τουρκία. Εάν το ελληνικό κίνημα δε δώσει όλες του τις δυνάμεις, ώστε να αποτραπεί η έκδοσή του, η ζωή του αγωνιστή θα βρεθεί σε θανάσιμο κίνδυνο. Ήδη έχει ξεκινήσει απεργία πείνας που είναι το ύστατο μέσο αντίστασης εφαρμογής αυτής της απαράδεκτης απόφασης.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  συνεχίζει την αγαστή συνεργασία με το φασιστικό κράτος της Τουρκίας που θεμελιώθηκε από την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά. Τα τελευταία χρόνια είναι πολύ συχνές οι συλλήψεις αγωνιστών τουρκικών αριστερών οργανώσεων, ο κίνδυνος της έκδοσής τους, ο φόβος για απαγωγές - άλλωστε ας μην ξεχνάμε την απαγωγή του Μπουλούτ Γιαϊλά στο κέντρο της Αθήνας, το διασκορπισμό τους σε διάφορες ελληνικές φυλακές με αποτέλεσμα να δυσχεραίνεται η επικοινωνία μεταξύ τους και η επικοινωνία με τους συνηγόρους τους. Ενώ σ' αυτούς τους ανθρώπους θα έπρεπε να χορηγείται αμέσως πολιτικό άσυλο για να προστατευτεί η ζωή τους, ζουν σε καθεστώς συνεχούς ομηρείας όπως αποδεικνύει το γεγονός ότι ξεκινούν εκ νέου διαδικασίες για την έκδοση ενός από τους 9 Τούρκους αγωνιστές που συνελήφθησαν πριν από την επίσκεψη του Ερντογάν, αν και είχε απορριφθεί το αίτημα για έκδοσή του. Φυσικά, παρόμοια κατάσταση επικρατεί σε όλη τη «δημοκρατική» Ευρώπη.

H φτωχοποίηση, η λιτότητα και η καταστολή είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Η τρομοκράτηση και η φίμωση οποιουδήποτε υψώνει τη φωνή του ενάντια στον καπιταλισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό αποτελεί στρατηγικό στόχο του ελληνικού κράτους, της ΕΕ και των υπερατλαντικών συμμάχων τους. Νομίζουν ότι θα μας τρομοκρατήσουν με τη συνεχή παραβίαση των στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με την αυταρχικοποίηση των νόμων και τους τρομονόμους. Είναι γελασμένοι. Δε μας φοβίζουν, μας εξοργίζουν.

Είναι στοιχειώδες καθήκον κάθε αντικαπιταλιστή, αντιιμπεριαλιστή, αντιφασίστα και διεθνιστή να σταθεί στο πλευρό του Τουργκούτ Καγιά και όσων κινδυνεύουν με έκδοση στο φασιστικό καθεστώς της Τουρκίας. Πρέπει να εμποδίσουμε το έγκλημα που πάει να διαπραχθεί από το ελληνικό κράτος με την έμπρακτη αλληλεγγύη μας.

Η 30/5 δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως business as usual γιατί δεν είναι καν μια ακόμα απεργία-ντουφεκιά από εκείνες στις οποίες μας έχει συνηθίσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Πρόκειται για ποιοτική αναβάθμιση της αντεργατικής πολιτικής των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, ώστε να μετατρέψουν το εργατικό κίνημα και την απεργία από όπλο των εργαζομένων σε δύναμη επιβολής των συμφερόντων της εργοδοσίας και του κεφαλαίου.

Πρόκειται για μια επιθετική κίνηση από μεριάς των εργοδοτών, που παίρνουν την πρωτοβουλία και συνεχίζουν την πολυεπίπεδη επίθεσή τους στρατολογώντας με τρόπο ενεργητικό την πουλημένη συνδικαλιστική ηγεσία. Όσο κι αν ξάφνιασε και διχάζει το εργατικό κίνημα, η προκήρυξη αυτής της ψευτοαπεργίας, ήταν μια λογική συνέχεια της μέχρι τώρα πορείας της ταξικής πάλης. Αποτυπώνει το μέγεθος της στρατηγικής ήττας -για την ώρα- του εργατικού κινήματος. Η «κοινωνική συμμαχία» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ με τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους και τα ανώτερα στρώματα των «επιστημόνων» έρχεται ως συνέχεια του ξεπουλήματος του αγώνα ενάντια στην αντιαπεργιακή/αντισυνδικαλιστική νομοθεσία και τόσων ακόμα προηγούμενων αγώνων, ως συνέχεια του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα του 2015 και του ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ.

«Οι Νέοι Παρτιζάνοι»

Ο ύμνος της Προλεταριακής Αριστεράς.

Ακούστε τη φωνή μας
Που υψώνεται από τα εργοστάσια,

Την προλεταριακή μας φωνή
Που λέει βαρεθήκαμε.

«Les Maoistes»

Μπορεί η εξέγερση του Μάη του ’68 να ήταν ένα σημείο τομή για την επαναστατική αριστερά (και όχι μόνο), μεγάλο όμως ενδιαφέρον παρουσιάζει και η πορεία του μ-λ κινήματος στη Γαλλία πριν, στη διάρκεια και μετά την εξέγερση αυτή. Σ’ αυτό το κίνημα, και ιδιαίτερα στη μαοϊκή του συνιστώσα, θα αναφερθούμε στη συνέχεια. 

Πέρα από τις ομοιότητες στη δημιουργία και ανάπτυξη των μαοϊκών οργανώσεων της Γαλλίας (οι οποίες κάποια στιγμή, το 1977, είχαν φτάσει σε αριθμό τις 21) με αυτές του υπόλοιπου κόσμου, υπήρξε και μια πολύ σημαντική γαλλική ιδιομορφία με τη λειτουργία των λεγόμενων «αντι-ιεραρχικών» οργανώσεων παράλληλα με τις «ιεραρχικές» οργανώσεις (τα κατά Λένιν «κόμματα νέου τύπου»), οι οποίες δεν διέφεραν μεταξύ τους μόνο στο οργανωτικό ζήτημα. Στη Γαλλία οι πρώτες ονομάζονταν Μαρξιστικές Λενινιστικές και οι δεύτερες Μαοϊκές (δεν είχε ακόμα δημιουργηθεί το σχίσμα Κίνας – Αλβανίας). Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή.

Από την εφημερίδα Η Υπόθεση του Λαού (La Cause du Peuple) Νο 8, 2 Ιουνίου 1968.

Σταματήστε τους συνθηκολόγους!

Πριν από 100 χρόνια η γαλλική εργατική τάξη ξεσηκώθηκε ενάντια στην αστική: ήταν η Κομμούνα. Ενάντια στη φτώχεια και για την ελευθερία, τα όπλα των Παριζιάνων εργατών απέκρουσαν τις επιθέσεις της αστικής τάξης. Αγωνίστηκαν για να ανατρέψουν τη δικτατορική εξουσία των αφεντικών. Ξεσηκώθηκαν για να εξαπολύσουν επίθεση στον ουρανό. Το Παρίσι ήταν η πρώτη πόλη που απελευθερώθηκε από το προλεταριάτο: οι αστοί εκδιώχτηκαν από αυτήν.